En dan opeens kom je een oud album tegen. Die je vader "vroeger" vaak draaide.
Vanwege de herinneringen wist ik vantevoren eigenlijk al dat dit een positieve beoordeling zou worden.
Ik had vantevoren hoge verwachtingen, en die zijn toch niet helemaal ingelost. Op zo'n moment merk je toch dat je smaak zich heeft ontwikkeld de afgelopen tien jaar.

En dan krijg je bij een aantal nummers toch kippevel, en toch vooral door de herinneringen.
De eerste twee nummers ken ik nu wel een keer, maar bij Naar Huis komt meteen één van de hoogtepunten. Het gaat op een iets minder niveau verder. Een gemiste kans is de uitbarsting die bij Zitten voor de Blues niet komt. Niet dat ik hem verwacht had. De Kapitein blijft een mooi nummer. Dit album had met de twee melancholische toppers Brussel Moeten Heten en Eerste Helmerstraat afgesloten moeten worden. Helaas worden er nog wat andere onnodige nummertjes tussengefrommeld, die nog steeds weinig indruk maken.

Vooral vanwege de herinneringen toch 3,5*

Nadat TBC mij uitermate goed beviel, besloot ik om dit EP'tje ook eens te checken. Het valt op dat er op TBC wat meer electronic te horen is. Daarnaast is dit werk wat kleiner gehouden dan TBC (muzikaal bedoel ik, maar ook in tijdsduur natuurlijk).
Deze EP bevalt me net even iets beter dan TBC. Op TBC zijn er toch een paar inkakmomenten, en bovendien heb ik altijd sterk het gevoel dat de "herrie" en stilte (wel een mooi contrast als je het zo bekijkt) alleen maar daar zijn om te vullen en zo een "debuutalbum" uit te brengen.
Allebei zijn ze fantastisch, maar deze is toch iets constanter in niveau.

Wat is dit mooi zeg. Dit album ben ik gaan beluisteren naar aanleiding van het optreden in DWDD en het enthousiasme op MuMe. Soldier is echt een geniaal nummer, maar ook de rest is prachtig.
Als vinylfreak vind ik het uiteraard ook erg fijn om het geluid van een plaat te horen. Overigens vraag ik me wel af of ze die geluiden er ook op de vinylversie doorheen gemixt hebben
4,15 sterren, maar een verhoging zit er desondanks niet in denk ik.

Edit: nog even iets over de vrij lange stilte in het laatste nummer: een beetje onnodig vind ik dat wel. Vooral omdat de stilte vrij lang duurt. Ik spoel het meestal door.
Tweede edit: ik zie net dat daar een paar weken geleden nog een hele discussie over ontstaan is. Laten we de eventuele discussie dus daar voortzetten

Ik vind ook dat Arctic Monkeys op deze plaat harder uit de hoek komt dan voorheen. Bijvoorbeeld op Brick by Brick, de leadsingle en Libary Pictures. Er zitten echter ook een hoop softere nummers tussen, en zo ontstaat er een gebalanceerd album.
Bij de eerste zat er eigenlijk maar één rustpuntje in, bij de tweede ook maar die plaat was al wat subtieler. Humbug was een goede plaat, maar (bijna) alle nummers waren rustpuntjes als je het vergeleek met het debuut. Wat mij betreft is dit het meest gevarieerde en ook het beste album van Arctic Monkeys.