Ja, dat kun je wel zeggen. Zach Bryan (29 jaar) bracht in 2022 met American Heartbreak ook al een plaat van 2 uur uit. En ook nog een paar albums van ruim 1 uur. En vorig jaar bracht de piepjonge Sam Barber met Restless Mind ook een album van ruim anderhalf uur uit.

En Morgan zelf bracht in 2021met Dangerous ook al een album van ruim anderhalf uur uit. Nu vond ik Dangerous nog best wel een fijn album. (Nog) niet teveel Nashville, en nog genoeg rafelrandjes.

En dat ligt bij I'm the Problem wat mij betreft anders. Te veel songs die op elkaar lijken, minder fijne zang, een nêt te gladde sound, en nët teveel commerciële popmuziek. En dat laatste is zeker waar, want Morgan is in de VS ná Taylor Swift gigantisch populair. En verkoopt veel. Nou ja, het zij hem gegund.

Ik moet toegeven dat het allemaal best lekker wegluistert. En zo'n hit als Love Somebody is een echte oorwurm. Maar het blijft allemaal oppervlakkig. Dat in tegenstelling tot Zach Bryan en Sam Barber, die meer te vertellen hebben en ook integerder overkomen.

Morgan is qua tekst wat zeikerig. Veel drank en vrouwen, maar het ligt natuurlijk allemaal nooit aan Morgan. De thematiek is in dit muziekgenre natuurljk heel oud en ook heel populair. Maar artiesten als Hank Williams, Townes van Zandt, Steve Earle en Cody Jinks komen toch veel eerlijker en echter over als ze vertellen over hun 'drank- en vrouwen-ervaringen'.

Onlangs dit album weer eens beluisterd. En mijn enthousiasme - zoals hierboven beschreven - blijft recht overeind staan. Heerlijk album, zeker gelet op de context.

Toen ik onlangs het zeer matige nieuwe album van Morgan Wallen beluisterde kreeg ik onmiddellijk de behoefte om deze van Sam Barber weer te beluisteren. Een half jaar later wil het aanvankelijke enthousiasme wel eens wat minder zijn, maar dat is hier - wat mij betreft - niet het geval.

Zeker, de door mij hierboven genoemde tekortkomingen zijn er nog steeds. Maar het klinkt mij nog altijd prima in de oren, en al helemaal als je net Morgan Wallen hebt beluisterd.

Maar blijkbaar weten de liefhebbers van dit genre toch niet Sam te vinden: slechts 3 posts en 5 stemmen. Dan verdient de jongen toch echt meer. Dus: luisteren!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

En mijn mening blijft ongewijzigd. Een van de betere albums van Morrison van na 2000.

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

Zeker niet slecht, dat niet. Maar wel een van de mindere albums van Morrison van na 2000.

Als het over het werk van Van gaat loopt mijn mening redelijk gelijk aan die van potjandosie. Maar in dit geval dus niet. Fijn hè, dat zelfs de smaken van gelijkgestemden nog kunnen verschillen. Daar wordt iedere muziekliefhebber rijker van.

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

Blijft een van zijn beste albums. Maar hier heb ik hierboven al vaker wat geschreven.

Ik las de review van potjandosie van Thad Cockrell & The Starlite Country Band - Stack of Dreams (2001) - MusicMeter.nl. Die kende ik niet, maar het daar genoemde Warmth & Beauty des te meer.

Ik vond dat destijds een fijn album, en draai hem sinds die tijd toch best wel zo op zijn tijd. En het klinkt nog altijd zeer aangenaam. Maar het is echt een artiest in de marge die naar mijn mening meer aandacht verdient.

Maar een pleidooi heeft weinig zin, vandaar maar 3 stemmen. Mijn advies: luister gewoon eens naar Breaking of a Day en je bent 'om', Wat een song!

Hoe vaker ik deze draai, hoe beter ik hem vind.

De laatste 3 nummers kunnen best concurreren met de laatste 3 van het onvolprezen Into the Music.
En binnen die 3 steekt Ancient Highway er zelfs nog bovenuit.Wat een song!