Vier jaar geleden was ik erg enthousiast over zijn debuut Until the End. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik deze de laatste jaren een beetje uit het oog heb verloren. Op zich niet zo gek, gelet op de stortvloed van nieuwe muziek in dit genre. Maar ik ga hem zometeen weer eens draaien.

Ik kwam hierop doordat hij nu een opvolger heeft uitgebracht. dat heeft vijf jaar geduurd. Iets dat mij wel kan bekoren. De meeste artiesten brengen vaak teveel muziek in een te korte tijd uit, hetgeen in de meeste gevallen ten koste gaat van de kwaliteit. Immers, niet iedereen is een Dylan, McCartney of Lennon.

Coming Undone heb ik nu al vele malen belasterd. En ja, hij is gegroeid in het schrijven van songs. En ook over de instrumentatie en productie is goed nagedacht. Veel muziek is gebaat bij het weglaten van instrumenten en noten, maar dan wèl op de juiste plekken. En die kunst begint Aaron te beheersen.

Heerlijk album, dat beslist erg hoog in mijn jaarlijst gaat eindigen.

Ben mijn CD-verzameling de deur uit aan het doen, want heb het hele zootje al gedigitaliseerd. Ik luister al jaren alleen maar digitaal. Meestal streaming, maar wat blijkt vandaag toen ik weer eens zin had in dit album? Op de Spotify-versie ontbreekt juist een van de motie nummers, namelijk The Coldest Winter in Memory. Zal wel weer met rechten te maken hebben, want dit nummer staat nergens op een regulier studio-album van Al, maar wel op Seemed Like a Good Idea at the Time, een album met demo's en outakes, die wat mij betreft nooit uitgebracht had hoeven worden. Met uitzondering van The Coldest Winter in Memory, natuurlijk. Nou ja, dan maar mijn eigen digitale versie luisteren.

Overigens valt het op dat Al gelukkig een einde heeft gemaakt aan de kille jaren tachtig sound van de voorgaande albums uit die jaren. Famous Last Words, klinkt warm en rijk, met prachtige arrangementen. Een tak van sport die in de pop- en rockmuziek wat onderschat wordt.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.
Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?
Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode.

Nu is het de beurt aan Al Stewart. En dan het werk ná Time Passages tot aan het geweldige trio Between the wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Lights.

Dit album vond ik samen met Down in the Cellar altijd verreweg de minste van Al. Nu, vele jaren later, valt dat wel een beetje mee. Best veel goede nummers, zoals onder meer King of Portugal, Where are They now?, en het mooie slottrio Fields of France, Antarctica en Ghostly Horses of the Plain. Red Toupee vind ik dan weer een grote misser.

Maar omdat die vreselijke eighties-productie (die kille synths en die door de computer gehaalde drums) mij zo tegenstaat, blijf ik bij de drie en een halve ster.

Wat leuk om te horen dat R-DJ dit album zo kan waarderen. Het is inderdaad nog altijd een prachtalbum, dat vooral uitblinkt in consistentie. Toch vind ik de voorganger Past, Present & Future nog altijd zijn beste. Ga die dus vooral ook eens beluisteren.

In zijn 'nadagen' heeft hij overigens ook nog een drietal fraaie albums gemaakt: Between the Wars, A Beach full of Shells en Sparks of Ancient Light.

En zelf draai ik ook zeer regelmatig zijn eerste 4 albums. Vooral omdat je dan zijn muzikale ontwikkeling kunt horen, vooral als songschrijver. Ieder volgend album bevat telkens meer goede songs.

Weer eens een keer beluisterd. Hij staat natuurlijk niet voor niets in mijn top 10. En daar blijft hij lekker staan. Wat een fantastisch album.

Heel veel muziekliefhebbers luisteren niet eens naar de teksten. Tja, en als je dat bij Al Stewart doet - en zeker bij dit album - dan snap ik dat velen de muziek wel aardig vinden, maar niet meer dan dat.

Nee, bij Al zijn de teksten van groot belang voor een totaalbeleving. Het album heet immers niet voor niets Past, Present & Future. De teksten gaan op kant A over een admiraal van de Britse marine, die een lange carrière had, de spanningen aan de vooravond van WO 1 zag aankomen, maar niemand wilde luisteren. Tja, en vlak voor die oorlog uitbreekt moest hij met pensioen en had niemand hem meer nodig.

Daarna volgt een kleine sfeerimpressie over de periode vlak na WO1, dus de jaren '20. Warren Harding was destijds gedurende korte tijd president van de USA.

Over naar de periode eind jaren '20 en beginjaren '30: ook een wat vrije sfeerimpressie, dit keer over de Londonse wijk SoHo (Needless to Say), zeker destijds een roemrucht uitgaanscentrum.

De geschiedenisles gaat verder naar een historisch kantelpunt, namelijk The Last Day of June 1934. Dat staat in Duitsland bekend als de Röhm-Putsch, bij ons beter bekend als de Nacht van de Lange Messen. Tijdens die nacht (en de 2 dagen erna) is de hele top van de SA (het partijleger van de Duitse nazipartij NSDAP) vermoord door de Schutzstaffel (SS) van Heinrich Himmler. Hiermee bevestigde Hitler zijn absolute macht. De song gaat over de liefhebbende en feestende burgers, die van de vrede na WO1 genoten en zich van geen kwaad bewust waren over wat zich daar in Duitsland aan het voltrekken was. Ik vind het Al's beste song, maar ja, je moet wel naar de tekst luisteren.

En dan wordt de chronologische volgorde van het album doorbroken. Want het volgende nummer is Post World War Two Blues en gaat - zoals de titel duidelijk aangeeft - over de periode 1945-1970. En daarna volgt pas Roads to Moscow, dat handelt over Operatie Barbarossa, de Duitse inval in Rusland in 1941.
Ik vermoed dat de reden van deze volgorde een heel praktische is: een LP-zijde duurde ongeveer maximaal 20 minuten en dus paste deze lange song niet meer op kant A.

Terminal Eyes lijkt qua melodie een tikkie op I Am The Walrus van The Beatles, iets dat Al zelf heeft toegegeven. De tekst gaat over het groeiende aantal zelfmoorden, zeker in de wereld van de popindustrie.

Al was een beetje uitgepiest qua thema's, maar wist dit op te lossen met Nostradamus, iemand die in The Past pretendeerde te kunnen voorspellen, dus The Future. Nou ja, met een beetje fantasie dus. Maar het blijft een geweldig nummer, en ja, ook hier weer mede dankzij de tekst. Bijzonder is ook dat Al dit nummer niet vaak op zijn setlist had staan. Maar op Al Stewart - Live Indian Summer (1981) staat gelukkig wél een prachtige en erg lange versie.

Laatste reguliere album van Al Stewart. En als we de misser Down The Cellar gemakshalve even vergeten eindigt hij zijn muzikale carrière met een hoogwaardig trio: Between the Wars, A Beach Full of Shells en dus deze Sparks of Ancient Light.

Wat mij betreft ontlopen deze albums elkaar weinig in niveau en behoren ze tot de beste albums in Al's oeuvre. En natuurlijk gaan ze tekstueel hoofdzakelijk over historische gebeurtenissen en personages. Juist dan is Al altijd op zijn best.

Ook ik vind het 'voetbalnummer' wel erg mager, maar dat wordt weer gecompenseerd door Loneliest Place on Map, een van Al's beste nummers.

Zelf heb ik meer een zwak voor de albums van vòòr zijn hitalbums Year of the Cat en deze Time Passages. De albums van de jaren '80 waren zeer matig. Maar met Famous Last Words herstelde hij zich prima. En Between the Wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Light behoren mijn inziens tot zijn beste werk.

Maar afijn: de beide hitalbums draai ik eigenlijk het minst vaak. Maar als ik er een van pak, dan is het deze Time Passages. Toch eigenlijk best lekker ....

Al Stewart is exact 5 dagen later geboren dan Van Morrison. De eerste in Glasgow, de ander in Belfast. Ik ben van beide een grote fan. En het toeval wil dat Al 7 dagen na Van een live-album heeft uitgebracht.
Ik verwachtte van beiden niet veel, maar het album van Van heeft mij enorm verrast.

Inmiddels heb ik Al's album ook een paar keer beluisterd.Dit album kent een interessante setlist. Met zijn begeleidingsband treedt hij al 8 jaar op. Dat is te horen, want het is best een goede band. Het enige nadeel is het geluid van de drums: dat klinkt een beetje 'droog' en is (naar mijn smaak) wat teveel op de voorgrond gemixt. Maar voor de rest: prima band.

De verschillende aankondigingen bij de songs zijn niet hinderlijk, en soms zelfs grappig. Zoals de anekdote dat de jonge Al gitaarlessen kreeg van Robert Fripp, en hoe die daar 40 jaar later op terugkeek.

Mijn voorlopige conclusie: best een fijn album, maar ook weer niet bijzonder. En dat is die van Van Morrison wel, vooral vanwege de context en de daaruit voortvloeiende bevlogenheid die duidelijk oorbaar is.

Maar toch vind ik het al met al heel fijn om die 78-jarigen nog altijd bezig te horen.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.
Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?
Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode.

Nu is het de beurt aan Al Stewart. En dan het werk ná Time Passages tot aan het geweldige trio Between the wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Lights.

Dan begint het met 24 Carrots, dat hij samen met Shot in he dark heeft opgenomen. Bij mijn nieuwe luisterbeurt blijft mijn waardering hetzelfde. Er staan best een flink aantal fijne nummers op, zoals onder meer het titelnummer, Constantinople, Merlin's Time en Murmansk Run / Ellis Island. Ook de bonusnummers - waarover hierboven al voldoende is geschreven - zijn dik in orde.
Enig minpunt is dat het allemaal als los zand aan elkaar hangt. Weinig verband, noch in thematiek, noch in sound. Daarom geen 4 sterren.

Tja, en dan de discussie over de naamgeving. Enerzijds heb ik veel begrip voor de puristen, waarbij de naamgeving (waarmee het album uitgebracht is, en die ook op de hoes staat) gebruikt dient te worden. Anderzijds mis ik vaak het totaaloverzicht. Van artiesten zoals Al Stewart of Neil Young (mooi voorbeeld in deze discussie) moet ik op mijn laptop wel erg veel tabbladen openstaan om een totaaloverzicht te krijgen. En op een smartphone is dat nog onhandiger.

In mijn eigen administratie doe ik het veel eenvoudiger: alles van Neil Young of Al Stewart blijft gewoon hun eigen naam staan, ongeacht of dit met een andere begeleidingsband gemaakt is of niet. Het blijft allemaal immers de sound en het verhaal van de artiest zelf.

Dit jaar kwam er verrassend een nieuw live-album van Al Stewart uit. Ditmaal met zijn Amerikaanse band The Empty Pockets. Niet schokkend maar best leuk.

En dat prikkelt om weer eens te luisteren naar dit live-album, waarin hij enkel met gitarist Dave Nachmanoff speelt. En waar mijn aanvankelijke enthousiasme regelmatig na een aantal jaren wat minder is geworden dan destijds, is dat met dit album niet het geval. De plaat sprankelt nog steeds. En ook heel fijn om het in de loop van de jaren weinig gespeelde Coldest Winter te horen.

Maar ik ben wellicht nogal bevooroordeeld omdat ik dit concert destijds in de oude Vredenburg heb meegemaakt.

Dit album vandaag weer eens beluisterd. En waar het mij destijds overrompelde is die eerste emotie uiteraard nu wat minder geworden. Het gevoel blijft hetzelfde bij hartverscheurende nummers zoals Cold Cold Earth, het titelnummer Blood, maar vooral bij I'm the One to Blame.

Maar nu valt mij ook de middelmatigheid van een nummer zoals The Rock and the Hill op. En dan is het voor mij geen 5-sterrenalbum. Daarom een halfje eraf.

Ik had weer eens zin om wat albums van Allison Moorer te beluisteren. En hoewel ik haar al volg sinds Show en The Duel begin ik toch met deze Down to Believing. Eigenlijk gewoon omdat ik een liefhebber ben van break-op-albums.

Want dat is het: op dit album reflecteert Allison uitgebreid op haar korte huwelijk met Steve Earle. Alle gebruikelijke emoties komen aan bod, zoals liefde, schuld, spijt, woede en verdriet. Dat het huwelijk geen stand heeft gehouden had ik ze - bij wijze van spreken - wel van tevoren kunnen vertellen. Een zeer onstuimig verleden van Steve (met verslavingen, gevangenis, vele huwelijken en scheidingen) combineren met een diep tragische jeugd van Allison (vader vermoordde zijn vrouw voor de ogen van haar en en haar zus Shelby Lynne), gevolgd door de geboorte van een zwaar autistisch kind. Tja, dan is het niet zo vreemd dat zelfs de wederzijdse liefde hier niet tegen bestand is ...

Maar voor ons levert het een prachtalbum op. Veel fantastische ballads (zoals If I Were Stronger en Blood), en mooie up-temponummers(luister bijvoorbeeld eens naar Mama Let the Wolf In, het titelnummer of het mooie Wish I) hebben na al die tijd niets aan zeggingskracht verloren.

Het is dat er een paar middelmatige rockers op staan, anders was dit een meesterwerk geweest.

Ik sluit me helemaal aan bij Brunniepoo

Heb het album beluisterd. Het is inderdaad rustiger, zelfs nog wat rustiger dan hun vorige album Lamentations.

En ik zou hier zo ongeveer mijn mening over Lamentations kunnen kopiëren: het klinkt best lekker, en deze muziek past uitstekend in mijn 'straatje'. Maar de songs zijn gewoon nét iets te matig.

En ik blijf ook bij mijn mening dat Ik bands ken die in ongeveer dezelfde vijver vissen, maar minder aandacht en waardering krijgen, zoals bijvoorbeeld Dawes, The Lancaster Orchestra en The Deep Dark Woods.

Aangemoedigd door jullie positieve reacties heb ik dit album ook beluisterd. Maar ik kan het enthousiasme niet delen. Wèl de muziek: die is erg aangenaam. Maar met haar stem heb ik dus niks; sterker, ik krijg er spontaan jeuk van. Wat is het toch dat sommige vrouwen met zo’n dichtgeknepen kinderstemmetje zingen? Doodzonde, ik vraag me af hoe ze klinken als ze eens niet proberen te zingen zoals ze wellicht denken dat anderen dat mooi of sexy vinden.

Maar ja, ik lees dat vele anderen hier anders over denken en van haar zang kunnen genieten. Om de pret niet te bederven onthoud ik mij bij deze van een sterrenwaardering.

Vanwege de enthousiaste recensies toch maar eens gaan luisteren. En die snap ik wel: goeie composities, waaruit een grote mate van betrokkenheid en oprechtheid blijkt. Ook nog goede muzikanten en een prima productie. Normaal is dit echt iets voor mij.

Maar helaas: de zang! Ik heb het al op meerdere plekken op dit forum laten blijken, maar ook Angel zingt met een licht dichtgeknepen, en soms ietwat kinderstemmetje. En daar kan ik niet tegen, hoe fraai de muziek voor de rest ook is. Wat is dat toch, dat veel jonge zangeressen op die manier zingen? Bij Angel valt het eigenlijk nog een beetje mee, maar toch.

Ik weet zeker dat zij gebaat zou zijn met een paar zanglessen, het liefst van een klassiek geschoolde lerares. Die zou haar leren om haar keel open te zetten en de longen en mondholte als klankkast hun werk te laten doen. Dan zou Angel een erg goede zangeres blijken.

Vergelijk dit eens met zangeressen zoals bijvoorbeeld Bonnie Raitt en Alison Moorer, die wél 'gewoon' zingen en me daar oprecht mee weten te raken. En als je niet gezegend bent met een fraaie stem, maar toch je emoties via zang wilt overbrengen: blijf dan dicht bij jezelf. Voorbeelden (in dit genre) hiervan zijn Lucinda Williams en Mary Gauthier, waarvan op ditzelfde moment een prachtig nieuw album is verschenen.

Fijn album. De kracht zit hem in de kwaliteit van de songs, want hij bezit de gave om sterke nummers te schrijven. Mooiste voorbeeld hiervan is The Hurtin's Done. Dat soort songs kunnen weinigen schrijven.

De begeleiding is uitstekend en de productie is ook in orde. Het enige minpuntje is voor mij de stem. Arlo zingt teveel met een beetje dicht geknepen stem, en dat is best wel wennen.

Ik ben het met heicro eens dat het album meer luisterbeurten nodig heeft. En dat ga ik de komende tijd dus ook doen.

Nee, een lachebekje, dat is Arlo niet. Die vraag je niet voor een feestje. Hij windt er ook geen doekjes omheen met titels als To Die For, Here's to the Dying en het titelnummer This Mess We're In. De meeste nummers zijn in mineur, druipend van melancholie, maar nog nèt niet de grens overgaand van zelfmedelijden. En laat ik nou juist gek zijn op dit soort muziek.

Bij het beluisteren van zijn vorige album Die Midwestern had ik nog wat moeite met zijn iets dichtgeknepen stem, waar ik erg aan moest wennen. Op dit album is dat gelukkig een heel stuk beter. Of hij nou zangles heeft genomen, ik weet het niet. Feit is dat hij de lucht beter langs zijn stembanden en holtes laat stromen, zodat hij niet alleen beter zingt, maar ook met meer zelfovertuiging. En dat komt de zeggingskracht van zijn songs ten goede.

En zijn grootste kracht zit hem in het talent om uitstekende songs te schrijven. Verder is de instrumentatie nergens te spaarzaam of te overdadig. En laat hij zich begeleiden door uitstekende muzikanten. Ten opzichte van zijn vorige album maakt hij hier een grote sprong vooruit.

Heerlijk album!

Merkwaardig album. Na de 'scheiding' tussen Paul & Art koos ik onverbiddelijk voor Paul, naar mijn mening een van de grootste songschrijvers in de moderne populaire muziek. Dit debuut van Art luisterde ik wel, maar kon mijn goedkeuring niet wegdragen: geen eigen songs, overdadige productie, suikerzoete zang, zelfs af en toe zo erg dat het glazuur van mijn tanden dreigde af te springen.

Maar toch: gedurende die (bijna) 50 jaar is dit gek genoeg een van de albums die ik zeer regelmatig ben blijven draaien. Mijn bezwaren bleven recht overeind, maar toch ...

Op de eerste plaats zijn het geen eigen songs. Is niet vreemd. Vóór de Beatles was het over het algemeen strikt gescheiden: je had goede zangers en muzikanten, én je had goede songschrijvers. Zoals de schrijvers van Tin Pan Alley: eerst Cole Porter, Hoagy Carmichael, Gershwin, enzovoorts. Later de schrijvers van de Brill Building, zoals Bobby Darin, Burt Bacharach, Cinthia Weil, maar ook Neil Diamond, Paul Simon en Carole King (voordat die zelf gingen zingen). Verder ook nog eenlingen zoals Randy Newman. Kortom: Sinatra heeft nog nooit een song geschreven, die piekerde er nog niet eens over.
Sinds het succes van de Beatles is het grote misverstand ontstaan dat iedere zanger(es)/muzikant zijn/haar eigen nummers moet schrijven. En dat is slechts weinigen gegeven.

Op de tweede plaats heeft Art zowel gekozen voor goede covers al voor een keur aan fantastische muzikanten, waaronder Hal Blaine en Jim Gordon op drums, Carl Radle op bas, Larry Knechtel op toetsen, Dean Parks, J,J, Cale en Jerry Garcia op gitaar. En Roy Halee was samen met Art verantwoordelijk voor de productie.

Maar nu de muziek zelf: het album opent met twee wat steviger nummers Traveling Boy en Down in the Willow Garden. Beide voorzien van een stevige gitaarsolo. De tweede is van Jerry Garcia en had niet misstaan op een album van een hardrockband uit die tijd.

I Shall Sing haakt een beetje in op de S&G-hit Cecilia, dit keer wordt het nummer voorzien van een vrolijke Caribische sound. En het werkt: je wordt er vrolijk van. Het vreemde is dat het nummer is geschreven door Van Morrison. Het was een afvaller van Moondance. Dat die oude brombeer zo'n vrolijk nummer kon schrijven, wie had dat gedacht!

Nog een cover van zo'n goede songsmid in de vorm van het mooie Old Man van Randy Newman. Art is hier - voor zijn doen althans - vrij ingetogen. En dat past bij het nummer.

Feuilles-Oh / Do Space Men Pass Dead Souls on Their Way to the Moon is een beetje vreemde combi van een traditional en een melodie van Bach, voorzien van een tekst door Linda Grossman. Beetje vreemd, maar wat mij betreft werkt het wél.

All I Know is de eerste van een tweetal songs van Jimmy Webb, ook al zo'n geweldige songsmid. Het was zelfs redelijk succesvol als single.

Het daarop volgende Mary Was an Only Child lijkt een traditioneel kinderliedje, maar is een song van onder anderen Albert Hammond. De tekst is een beetje onnozel, maar de muziek is prachtig. In het eerste deel erg melodieus getokkel, maar halverwege komt de verrassing in de vorm van een geweldig blazers arrangement. Fraai nummer.

Woyaya is een verrassende keuze voor een nummer van Osibisa en eindigt met een kinderkoor. Ik weet het: is erg zoet, maar Art komt er wat mij betreft nét mee weg.

Datzelfde geldt voor de twee laatste songs: de traditional Barbara Allen en het lieflijke Another Lullaby van (weer) Jimmy Webb.

En iedere keer als ik het album weer hoor, blijven de bovengenoemde bezwaren overeind. Maar ja, dat is het 'hoofd'. Het hartje bezwijkt echter altijd weer voor dit prachtige album. Zoals de Amerikanen zeggen: "Call me a Sentimental Old Fool" ...

Heb deze destijds gekocht en was er jarenlang blij mee.

Maar nu, enkele tientallen jaren later blijft hier niet zoveel van over. Af en toe aardig, maar niet meer dan dat ...