stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

(reactie op ander bericht)



Helemaal mee eens potjandosie. Het wordt wel eens vergeten. Zeker bij artiesten met zo'n monumentale catalogus komt het geregeld voor dat luisteraars alles afzetten tegen de meesterwerken van weleer.

Ik ben de laatste jaren juist daarom heel bewust van veel van dergelijke artiesten de destijds door mij als mindere albums aangemerkte platen gaan herbeluisteren. En dat leidt tot veel verrassende herwaarderingen.

Deze Three Chords And The Truth is daar een mooi voorbeeld van. Nee, hij staat niet in mijn top 10 van Van. Maar in de top 20 wel zeker. En dat is niet gek met een oeuvre van 47 reguliere studio-albums.

Sinds mijn post van hierboven geen enkele reactie. En maar drie stemmen erbij. Da's wel erg mager voor dit geweldige album. Peter Case schrijft geweldige songs. Het grote publiek weet dit niet, maar collegamuzikanten des te meer. Daar wordt hij wel op waarde geschat.

En van zijn vele mooie albums draai ik deze toch wel het meest. Heel veel songs die 'blijven hangen', en dat is weinigen gegeven. En de uitvoering is ook heerlijk. Telkens als ik het hoor moet ik gelijk denken aan de sound die The Rolling Stones op Exile on Main Street hebben neergezet. En dan meer specifiek de sound van Sweet Virginia, Torn and Frayed en Sweet Black Angel.

Ik was destijds erg enthousiast over de eerste 4 albums van The Great Lake Swimmers. Dus ook over dit album. Maar ik moet bekennen dat ik ze de laatste 10 jaar of zo niet meer gedraaid heb. Naar aanleiding van een review door potjandosie van hun debuut ben ik Ongiara weer eens gaan luisteren.

En de eerste nummers klonken nog altijd best lekker. Maar daarna zakt het niveau toch wel wat in en wordt het wat eenvormig. En dat wordt nog versterkt door de zang van Tony Dekker, die overigens niet iedereen lekker zal liggen.

Niet slecht, nee dat niet. Maar wel een halfje eraf.

Fijn, weer wat aandacht voor de fraaie muziek van Steve Earle, en meer in het bijzonder dit magnifieke album.

En ja, ook al zijn zijn tribute albums best goed, maar ook ik zit te wachten op een heropleving van Steve. Hij kan het toch niet verkeerd zijn, hè?

Zijn nieuwste release (als single) is helaas een cover van Long May You Run van The Stills Young Band. Klinkt vrij vlak en voegt niets toe. Kortom: ik moet mijn verwachtingen helaas drastisch bijstellen ...

stem geplaatst

Ergens hierboven beschreef ik mijn verwachting ten aanzien van dit nieuwe album van Van Morrison. Niet dat ik nog het niveau verwachtte van de vele meesterwerken van de jaren '60, '70 en '80. En dat ik blij zou worden als het niveau gehaald zou worden van bijvoorbeeld Three Chords & the Truth.

Inmiddels heb ik het album vele malen beluisterd en ik word alleen maar blijer. Ik vind het vooralsnog zijn beste album sinds Hymns to the Silence uit 1991. En dat wil best wat zeggen, want het net genoemde Three Chords & the Truth, Back on Top of bijvoorbeeld Down the Road zijn toch erg fraaie platen.

Voor mij is het niveau van de composities altijd erg belangrijk. En die is op het hele album van een prima niveau. Enig minpuntje is het iets mindere Back to Writing Love Songs. Maar dat beschouw ik maar als een soort intro. Want hij voegt gelijk de daad bij het woord: de volgende twee liefdesliedjes kunnen zich meten met de vele prachtige love-songs die hij op zijn naam heeft staan.

De muzikanten zijn - zoals eigenlijk op al zijn platen - van een uitstekend niveau. En ook zeer belangrijk: de nummers zijn prachtig gearrangeerd. Goed arrangeren is een vak apart. Iets dat in de moderne popmuziek nogal eens wordt vergeten.

Qua opbouw van het album moet ik het meest denken aan Into the Music uit 1979: eerst wat vlotte en puntige songs, dan een middenstuk met wat meer romantiek. En aan het eind wat songs waarin hij zich laat gaan in de door hem zelf benoemde Streams of Consciousness. Denk aan nummers waarin lengte er niet meer toe doet, maar hij zich middels veel herhalingen laat meedrijven in zijn zelf bedachte wereld. Denk aan Madame George, You Don't Pull No Punches, But You Don't Push the River, Summertime in England en When Heart Is Open. Nou, en dan is Van voor mij op zijn best.

Tenslotte nog iets opvallends: in het verleden deed hij dat ook nog wel eens, maar op dit album wemelt het van verwijzingen, zowel muzikaal als tekstueel. When the Rains Came is een deel van de openingszin van Brown Eye Girl. Haven’t Lost My Sense of Wonder verwijst - uiteraard - naar het album Sense of Wonder. De ode aan Ray Charles, de herinneringen aan zijn jeugd in Stomping Ground. En zo heeft ieder nummer wel een verwijzing.

Uiteraard biedt dit album niets nieuws. Dat is na 46 albums ook niet te verwachten. Sterker: ergens op het album zingt hij letterlijk "I'm not gonna Change my Tune.". En daar ben ik erg blij om ....

Weer eens gedraaid. En wat is het toch een fantastisch album.

De titel Time is erg toepasselijk. Buiten het feit dat zij een erg fraaie en aangename stem heeft, blinkt zij vooral uit in haar timing. Dat heeft zij wat mij betreft gemeen met Frank Sinatra, die hier ook zo in uitblonk.

En het best komt dit tot uiting in het titelnummer en de afsluiter I Dream a Highway. Mijn inziens de beste nummers (zonder de andere songs overigens tekort te willen doen). Uit de stemmen blijkt dat ik niet alleen sta in deze voorkeur.

Hoe vaker ik het album hoor, hoe beter ik het vind.

En zeker, dat komt wel vaker voor, weet ik uit meer dan 55 jaar luisterervaring. Voor goede platen moet je immers vaak moeite doen voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

Maar tegelijkertijd heeft diezelfde ervaring mij ook geleerd dat het tegendeel nog veel vaker voorkomt. Platen die je in eerste instantie erg goed vind, maar die na vele malen luisteren wat tegenvallen ...

Ik zag dat er weer een nieuw album van Ian Fitzgerald uit komt. Och, helemaal vergeten: in 2013 was ik heel enthousiast over No Time to Be Tender. Reden om na vele jaren weer eens te luisteren.

Zo gezegd, zo gedaan. En wat blijkt: ik ben nog altijd even enthousiast als destijds. Stond toen op plek 2 in mijn jaarlijst en dat vind ik nog altijd terecht.

Des te vreemder dat de plaat na 12 jaar nog altijd maar 1 bericht en 1 stem kent, en dat is ook nog die van mijzelf. Er zijn toch genoeg liefhebbers van dit genre te vinden die op zijn minst eens een keer naar dit pareltje moeten gaan luisteren.