Eens, hoewel Stills’ Fontainebleau ook erg fraai is.

Zoals zovelen vind ik ook Ice en Hymn to Her de uitschieters. Maar bij nader inzien doe ik hiermee Eye of the Storm, Who We Are en Survival toch wat te kort. Al met al toch nog een redelijk goed album van Camel.

Weinig aandacht voor dit album, en ook voor Rodney Crowell in het algemeen. Jammer, de man verdient wat meer waardering.

Oké, hij maakt(e) nooit echt spannende muziek, maar dat is in dit muziekgenre nooit het geval, en ook niet van belang. Maar het vertellen van verhalen wèl, en dat kan Rodney als de beste. En hij is zoals meer oude mannen (en vrouwen) nooit te beroerd om op zijn leven te reflecteren en dat met zijn luisteraars te delen. En ook hierin behoort hij tot de top.

Nee, Rodney kan bij mij een potje breken.

De eerste probeersels op For the Roses zijn Joni waarschijnlijk prima bevallen. Reden om haar zoektocht voort te zetten op Court and Spark. Een wat moeilijker te doorgrond album, dat vele luisterbeurten nodig heeft voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

Een wat minder bekend album van Joni. Ook een met wat minder bekende songs, m.u.v. het radiovriendelijke You Turn Me On, I'm a Radio.

Maar wél het album met wat complexere arrangementen en de eerste jazz-invloeden. En daarom zo interessant.

Na het wat meer lichtvoetige karakter van (heerlijke) voorganger Ladies of the Canyon volgde een periode met zelfreflectie. Dat leidde tot het persoonlijke, maar ook iets zwaarmoedig Blue. Niet direct een 'feest' om te luisteren, maar wel erg fraai en heel intens. Albums als deze worden niet meer gemaakt.

Op zijn tijd luister ik gaat naar de albums van Joni uit de periode 1970-1976. Niet dat ik die daarvoor of daarna minder vind, maar meer omdat ik op deze albums de ontwikkeling van Joni het meest interessant vind. Een artiest die zoekende is, grenzen verkent en daarna verlegt.

Dit album vind ik de beste van haar folky beginperiode. Maar tevens de meest lichtvoetige en zo mag ik maar op zijn tijd graag horen.

Ik was voor iemand een playlist aan het maken in de hoek van de americana, roots, countryfolk en countryrock. Daarvoor bladerde ik door mijn collectie en kwam zo veel artiesten/bands cq albums tegen die ik zo'n beetje vergeten was. dat zette mij aan om ze weer opnieuw te gaan luisteren.

Zo ook deze Big Ideas van The Wynntown Marshalls. En het album blijft nog altijd staan als een huis. Ik was (opnieuw dus) verrast. Wat zeg ik? Halfje erbij!

Destijds kocht ik erg veel platen van heel veel nieuwe bands. In de loop der jaren zijn voor mij de meeste door de mand gevallen. Zo niet de eerste twee van The Monochrome Set. Ik blijf ze leuk vinden. Zit hem denk ik in de 'springerigheid' van de meeste nummers.

The Lovin' Spoonful blijft nog altijd zeer regelmatig terugkomen op mijn virtuele draaitafel. Heerlijke muziek voor onder het wandelen, bij het douchen of tijdens het koken.

Onderschatte band.

Waar ik voorganger Crosby, Stills & Nash nog beschreef met het woord harmonie, is dat minder van toepassing vanaf het moment dat Neil Young zich bij het drietal voegde. Zeker, met Young kreeg het drietal een buitenboordmotor, en zeker geen kleintje. Nog betere songschrijver kwaliteiten, meer country-invloeden, meer peper in sommige songs. En dat pakt op deze klassieker prima uit.

Maar van de harmonie van de voorganger (zowel qua samenzang als qua sfeer van de songs) is op Déjà Vu veel minder sprake.

Harmonie, dat kenmerkt dit album, als ik het in één woord moest vangen. Harmonie in de samenzang, maar ook in de collectie songs onderling. En dat is exact de reden waarom ik dit album net een tikkeltje beter vind dan opvolger Déjà Vu.

We mogen Joni Mitchell en Mama Cass wel dankbaar zijn voor hun 'open huis' momenten. Daar begonnen David Crosby en Graham Nash (beiden net vertrokken uit respectievlijk The Byrds en The Hollies) immers spontaan samen te zingen. Iedereen die daarbij was kon de oren niet geloven hoe bijzonder dat was, en zeker toen kort daarna Steve Stills zich erbij voegde.

Met de komst van de punk en new wave in de jaren 1976 (en daarna) kwamen veel bands in de hoek van de symfonische rock in de problemen. Lange nummers en complexiteit gingen in de ban. Sommige bands zijn daarin geslaagd, met als beste voorbeeld Genesis. Hoewel ik er helemaal niet van hou was Genesis vanaf 1977 commercieel zeer succesvol. Voor Yes geldt ongeveer hetzelfde. Andere bands slaagden hier veel minder in, zoals bijvoorbeeld Renaissance.

Ook Camel maakte de slag naar kortere songs, meer pop-elementen en wat minder complexiteit. Maar zo af en toe kwam op de albums van na 1977 de 'oude' Camel-sound toch nog aan bod. En dat is precies de reden waarom ik bij Genesis en Yes afhaakte, en ik de 'nieuwe' Camel best wel lekker vond (en nog altijd vind) klinken. In al die jaren heeft het album voor mij niets aan plezier ingeboet.

Robert Palmer vond dit album niks, mede daardoor nog altijd het enige album uit zijn oeuvre is dat niet op de streamingdiensten te vinden is.

Voor mij mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Een lekker album, iets meer poppy dan zijn voorganger, maar het luistert heerlijk weg.

Zijn debuutalbum als solo artiest, en tevens zijn meest funky album. Mede vanwege de begeleiding door The Meters en Little Feat. Ik vind het nog altijd zijn beste. De volgende 3 (Pressure Drop, Some People Can Do What They Like en Double Fun) zijn ook nog altijd goed voor een aantal luisterbeurten per jaar. Daarna zwichtte Robert voor de sound van de jaren '80. Daarmee boekte hij wel commercieel succes, maar mij was hij hiermee 'kwijt'.

Afsluiter Through It All There's You vinden sommigen veel te lang, maar ik vind het altijd jammer als het weer is afgelopen ...

Er zijn veel Kinks-compilaties, maar deze is wel heel compleet. Heerlijk om te luisteren.

Ray Davies is naar mijn mening een van de meest belangrijke songschrijvers in de popmuziek. Hij schreef in de jaren '60 over heel andere dingen dan de andere bands. Maar muziekhistorisch bezien kan zijn belang moeilijk onderschat worden. De muziek van The Kinks is voor veel groepen van grote invloed geweest.

Alle superlatieven schieten te kort bij het beschrijven van dit album. Als iemand ruim anderhalf uur het publiek zo kan boeien met alleen een gitaar, dan is er iets bijzonders aan de hand.

Townes' zangcapaciteit is beperkt, en zijn gitaarspel is vrij bescheiden. Maar zijn meesterschap zit in de kwaliteit van de songs.

Door zijn levenswandel en dientengevolge tragische vroege overlijden heeft hij geen grote bekendheid bereikt. Geheel onterecht, want als songsmid staat hij - naar mijn mening - in de moderne populaire muziek op eenzelfde hoogte als Bob Dylan.

Gisteren weer eens gedraaid. En wat is dit toch een prachtalbum. Niet gek. Want hoewel Darrell vrij onbekend is, is hij toch een van de meestgevraagde sessie-muzikanten en liedjesschrijvers van Nashville. Veel van zijn songs zijn door anderen gecoverd, waaronder de Dixie Chicks, Heb Mo, Travis Tritt en Patty Loveless.

En hoewel het album 20 nummers telt staat er werkelijk geen mindere op. Klasse!

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Op Sweet Deceiver maakt Kevin een beetje een knieval voor de commercie. Wat meer conventionele rock en pop. Het experimentele komt hooguit nog een tikkeltje aan bod in het fijne Circular Letter.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Net zoals bij Bananamour passeren ook op deze The Confessions of Dr. Dream and Other Stories allerlei stijlen de revu. Ik snap dat sommigen dit niet kunnen pruimen, maar mij bevalt dat prima.

Op It Begins with a Blessing / Once I Awakened / But It Ends with a Curse en de Dr.Dream-suite wordt wel heel erg geëxperimenteerd. Voor mij is dat Ayers op zijn best.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

En deze Whatevershebringswesing is gelijk mijn favoriet, hoewel de andere albums niet veel minder zijn. Het is jammer dat er maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, want voor mij zijn het opener There Is Loving / Among Us / There Is Loving, het dromerige Margaret, het titelnummer en het fantastische Song from the Bottom of a Well. Je moet toch lef hebben om zo'n nummer te maken. Dat lukt tegenwoordig niet meer, want de ongeduldige streaming-generatie zou na 30 seconden al weer door skippen.