Vandaag het album weer eens beluisterd. En ik moet mijn mening enigszins herzien: 3 jaar geleden noemde ik het album nog 'te gladjes'. En dat is bij nader inzien onterecht. Daarom een halfje erbij.

Het album is iets meer gitaar georiënteerd. En ik ben met name fan van de nummers waarop Larry Carlton zijn kunnen toont, zonder dat het te dominant wordt. Dat laatste lieten de heren Becker en Fagen sowieso niet gebeuren..

Naar mijn mening (en overigens dat van vele anderen) het beste album van Steely Dan. Niks gedateerd, echt een album dat nog vele jaren op waarde geschat zal worden.

Hoogtepunt blijft voor mij het titelnummer. Die drumpartij van Steve Gadd: ongeëvenaard!

Wat een fijne verrassing: een nieuwe van Zach Bryan. Ik ben hem nu aan het luisteren en kom hier dus op terug als ik hem een flink aantal keren heb beluisterd.

Met de lengte heb ik totaal geen moeite. Zo lang de muziek een hoog niveau aanhoudt, gaat anderhalf of twee uur snel voorbij en mag het van mij zelfs nog langer duren (mooi voorbeeld: Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015), met zijn twee en een half uur). Dat vind ik in het algemeen, maar zeker ook in het geval van Zach Bryan.

American Heartbreak duurde iets meer dan twee uur en dat vond ik meer dan prima. De titelloze opvolger klokt net geen uur, maar vond ik toch wat wisselvalliger. Maar hij revancheerde zich met het uitstekende The Great American Bar Scene. Ook weer ruim een uur.

De eerste luisterbeurt stemt mij vrolijk. Wat knap dat zijn fors hoge productiviteit vooralsnog niet ten koste lijkt te gaan van de kwaliteit. Iets dat Ryan Adams na een aantal fraaie albums begin van deze eeuw wel overkomen is. Of moet ik zeggen: heeft laten overkomen?

Verder ook knap dat Zach (ook vooralsnog) dicht bij zichzelf lijkt te blijven, ondanks zijn spectaculaire (althans in de USA) carrière.

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.

Geen van de songs op dit album is een hoogvlieger in het oeuvre van Kevin Ayers. En nee, nergens geëxperimenteer zoals op zijn albums uit de eerste helft van de jaren '70. En nee, echt poppy is ook weer niet.

Maar het ligt voor mij telkens weer heel lekker in het gehoor. En draai hem dus ook regelmatig.

Weer eens beluisterd. Inderdaad nog altijd een geweldig album. Eigenlijk zoals het hele oeuvre van Steely Dan uitstekend de tand des tijd heeft doorstaan.

Dit was destijds het eerste album van Steely Dan dat ik in 1975 heb gekocht. Met een afgeknipt hoekje in de hoes. Daar had ik er wel meer van. Het afknippen van hoekjes van platenhoezen werd vermoedelijk gedaan om aan te geven dat deze albums om verschillende redenen uit de reguliere verkoop waren gehaald en tegen een gereduceerde prijs verkocht mochten worden. En voor mij als student was dit vanwege de erg smalle beurs een uitkomst.

Bijkomend effect was dat ik vanwege de lage prijs albums kocht die ik normaal nooit zou kopen. En zo leerde ik andere muziek kennen dan hetgeen ik op dat moment mee bekend was. Steely Dan is dan een mooi voorbeeld.

Mijn zwak voor dit wat moeilijker album vloeit hier waarschijnlijk uit voort. Tja, die eerste hè ...