Na haar prachtige werk in de jaren negentig had Lucinda nog een erg creatieve periode met de twee dubbelalbums Down Where the Spirit Meets the Bone en The Ghosts of Highway 20. Erg veel knappe composities, met veel emotie door haar gebracht en vooral muzikaal gevarieerd ingevuld. Zeker wanneer de snaren bijzonder subtiel beroerd werden door Greg Leisz en Bill Frisell. De daarop volgende remake van Sweet Old World was ook nog prima, hoewel dat vooral kwam doordat de kwaliteit van de songs op het oorspronkelijke album al zo hoog was.

Maar het album Good Souls Better Angels (dat verscheen vlak voor haar beroerte) vond ik al een heel stuk minder. Met name door de vele stevige rocknummers, die meestal èn niet zo sterk waren ], èn dan ook nog wat lomp gespeeld werden. Dat herhaalde zich zo ongeveer op Stories from a Rock N Roll Heart. De Jukebox-albums beschouw ik maar als invulling van haar revalidatieperiode en laat ik even buiten beschouwing.

Tja, en nu is daar World's Gone Wrong, dat nogal goed is ontvangen. Na een paar keer luisteren ben ik iets minder enthousiast. Een deel van de songs lijden wat mij betreft aan hetzelfde euvel dat ik hierboven al aanstipte: compositorisch niet zo sterk en dit keer zelfs erg lomp uitgevoerd. Uitzonderingen zijn hierop onder andere Low Life, de Bob Marley-cover So Much Trouble in the World en de afsluiter We've Come Too Far to Turn Around.

Die laatste twee songs zingt zij samen met Mavis Staples resp. Norah Jones. En juist die combinatie doet Lucinda goed. Verder is het opmerkelijk dat het laatste nummer de enige song is die weer zo'n beetje in de hoek van de roots cq americana zit. Beetje mager voor wie toch jarenlang de Queen of Americana werd genoemd.

En uiteraard is er ook nog heel veel geschreven over de teksten op deze plaat. En dat komt niet zo veel meer voor in de huidige populaire muziek. Want: het positie innemen in het maatschappelijke debat kost je veel geld. En dat was vroeger wel anders, en zeker in de jaren zestig en zeventig was het uitventen van meningen in de pop- en rockmuziek toch gemeengoed.

De recente uitzonderingen, zoals Zach Bryan met (het overigens zeer fraaie) Bad News, en vandaag The Boss met Streets of Minneapolis, lopen het reële risico van tegenwind uit The White House, dan wel het verlies van een deel van de fans. Nu denk ik dat Lucinda er wel mee weg komt omdat haar teksten niet zo politiek en heel gericht zijn, maar omdat zij in brede zin haar zorgen over de wereld deelt. Vroeger noemden we dat 'maatschappijkritisch' ...

Muzikaal gezien zou ik het album 3 sterren waarderen, maar vanwege haar moedige teksten doe ik er een halfje bij.

Ik ben een grote fan van Van Morrison. Nou ja, eigenlijk het meeste van één van de twee Van Morrison's. Want zeker: er zijn twee Van Morrison's.

De eerste (en dat is die waar ik een grote fan van ben) is de man die muziek maakt waar eigenlijk moeilijk een etiket op te plakken is. Hij is beïnvloed door diverse muziekgenres, zoals rock, rock 'n roll, jazz, soul, blues, country en folk. En brouwt hiervan zijn eigen muziek. Dat heeft een grote catalogus opgeleverd met best een aantal meesterwerken, een heleboel erg goede albums, maar ook wat matige tot zeer matige albums. De laatste jaren bracht hij albums met eigen muziek uit, die vooral in de categorie matig tot best aardig vielen. Maar Three Chords and the Truth, het live-album Live at Orangefield en vooral het vorig jaar verschenen Remembering Now maakten duidelijk dat hij het nog wel kon, maar alleen niet meer zo vaak als voorheen.

De tweede Van Morrison is er een die zijn bronnen eer bewijst in de vorm van een album met hoofdzakelijk covers in een bepaald genre. Vroeger deed hij dat zo af en toe. Zoals o.a. met Tell me Something (covers van Mose Allison), Take the Devil (country) en het album Irish Heartbeat dat hij met The Chieftains maakte (folk dus).
De laatste jaren bracht hij wat vaker van dat soort albums uit, zoals Versatile (jazz), Moving On Skiffle (skiffle dus) en Accentuate the Positive (rock 'n roll). Hij eert hiermee de muziek uit zijn jeugd. Hoewel ik sommige van dit soort albums beter pruim dan de andere, is het nooit onaangenaam om te horen. Dat komt door zijn spelplezier en natuurlijk omringt hij zich zoals altijd met uitstekende muzikanten.

En nu is er Somebody Tried to Sell Me a Bridge, een hommage aan de blues. Nou kan ik zo op zijn tijd best wel blues waarderen, maar het moeten er niet teveel achter elkaar zijn. Tja, en dat is op dit album voor mij natuurlijk het geval, met zijn 20 songs in bijna 1 uur en 20 minuten. Voor mij staan er teveel middelmatige songs op. Uitzonderingen zijn o.a. de fraaie slow-versie van Fats Domino's Ain't That a Shame en het even fraaie titelnummer.

Begrijp me goed: van mij mag hij plezier hebben in het muziek maken. Ook valt het te prijzen dat hij zijn beïnvloeders zo ruim in het zonnetje zet. Maar ondanks dat ik een fan ben, vind ik dit soort albums niet al te veel toevoegen. Ik denk, dat ik dit album daarom niet zo vaak meer zal beluisteren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Misschien niet hun beste album. Toch heb ik hier een zwak voor. Heel veel catchy songs, soms zelfs oorwurmen. Dan gaan de gedachte al snel uit naar Crowded House, zonder dat ze hierop lijken.

Maar als je houdt van harmonieuze samenzang, zoals dus bij CSN(&Y) of dus Crowded House, dan ben je hier aan het juiste adres. Ik denk dat het daarom is dat ik dit album van hun het meeste beluister.

Toch hun beste. Heel veel sterke songs, zoals het titelnummer, Somewhere Along the Way en Now That It's Too Late, Maria, om maar wat te noemen. Maar ik hoor het liefst I Can't Think About It Now.

Vandaag het album weer eens beluisterd. En ik moet mijn mening enigszins herzien: 3 jaar geleden noemde ik het album nog 'te gladjes'. En dat is bij nader inzien onterecht. Daarom een halfje erbij.

Het album is iets meer gitaar georiënteerd. En ik ben met name fan van de nummers waarop Larry Carlton zijn kunnen toont, zonder dat het te dominant wordt. Dat laatste lieten de heren Becker en Fagen sowieso niet gebeuren..

Naar mijn mening (en overigens dat van vele anderen) het beste album van Steely Dan. Niks gedateerd, echt een album dat nog vele jaren op waarde geschat zal worden.

Hoogtepunt blijft voor mij het titelnummer. Die drumpartij van Steve Gadd: ongeëvenaard!

Wat een fijne verrassing: een nieuwe van Zach Bryan. Ik ben hem nu aan het luisteren en kom hier dus op terug als ik hem een flink aantal keren heb beluisterd.

Met de lengte heb ik totaal geen moeite. Zo lang de muziek een hoog niveau aanhoudt, gaat anderhalf of twee uur snel voorbij en mag het van mij zelfs nog langer duren (mooi voorbeeld: Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015), met zijn twee en een half uur). Dat vind ik in het algemeen, maar zeker ook in het geval van Zach Bryan.

American Heartbreak duurde iets meer dan twee uur en dat vond ik meer dan prima. De titelloze opvolger klokt net geen uur, maar vond ik toch wat wisselvalliger. Maar hij revancheerde zich met het uitstekende The Great American Bar Scene. Ook weer ruim een uur.

De eerste luisterbeurt stemt mij vrolijk. Wat knap dat zijn fors hoge productiviteit vooralsnog niet ten koste lijkt te gaan van de kwaliteit. Iets dat Ryan Adams na een aantal fraaie albums begin van deze eeuw wel overkomen is. Of moet ik zeggen: heeft laten overkomen?

Verder ook knap dat Zach (ook vooralsnog) dicht bij zichzelf lijkt te blijven, ondanks zijn spectaculaire (althans in de USA) carrière.

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.

Geen van de songs op dit album is een hoogvlieger in het oeuvre van Kevin Ayers. En nee, nergens geëxperimenteer zoals op zijn albums uit de eerste helft van de jaren '70. En nee, echt poppy is ook weer niet.

Maar het ligt voor mij telkens weer heel lekker in het gehoor. En draai hem dus ook regelmatig.

Weer eens beluisterd. Inderdaad nog altijd een geweldig album. Eigenlijk zoals het hele oeuvre van Steely Dan uitstekend de tand des tijd heeft doorstaan.

Dit was destijds het eerste album van Steely Dan dat ik in 1975 heb gekocht. Met een afgeknipt hoekje in de hoes. Daar had ik er wel meer van. Het afknippen van hoekjes van platenhoezen werd vermoedelijk gedaan om aan te geven dat deze albums om verschillende redenen uit de reguliere verkoop waren gehaald en tegen een gereduceerde prijs verkocht mochten worden. En voor mij als student was dit vanwege de erg smalle beurs een uitkomst.

Bijkomend effect was dat ik vanwege de lage prijs albums kocht die ik normaal nooit zou kopen. En zo leerde ik andere muziek kennen dan hetgeen ik op dat moment mee bekend was. Steely Dan is dan een mooi voorbeeld.

Mijn zwak voor dit wat moeilijker album vloeit hier waarschijnlijk uit voort. Tja, die eerste hè ...