Fijn dat dit album weer wat aandacht krijgt. Dat de meningen iets verschillen is alleen maar goed.

Tip: met een bescheiden donatie kun je beter genieten van dit fijne forum.

Bij Magna Carta heb ik de neiging om weer eens naar Seasons of Lord of the Ages te luisteren. Op zich niet verkeerd: mooie albums, en die laatste zelfs erg goed.

Maar dan doe ik Magna Carta (en mijzelf dus ook) echt tekort. Zo is dit laatste album toch ook erg fraai. En met het titelnummer komen ze wat mij betreft zelfs in de buurt van genoemde topalbums.

Zeker zo bijzonder omdat het een echt nakomertje is. Namelijk 13 jaar (!) na hun vorige album.

Als ik zin heb in John Cale beluister ik dit album. Geen verzamelaar, maar gewoon de drie albums in de correcte volgorde. En dan moet ik een beetje de tijd hebben, want ergens middenin stoppen: nee, dat kan echt niet.

Tjong, tjonge, sinds mijn post van 5 jaar geleden geen enkele post en zelfs geen enkele stem bij dit album. Komt overigens vaker voor bij zijn andere albums,

Wat heeft Lyle Lovett toch misdaan, waardoor hij zo weinig aandacht op dit fijne forum krijgt

Heerlijk album dat met iedere luisterbeurt groeit. De folkelementen vind ik prima bij Camel passen. En uiteraard bereikt Latimer met zijn gitaarspel grote hoogten.

De live-uitvoering op Coming of Age is op zich prima, maar ik geef toch de voorkeur aan de studioversie.

Ik vind dit album, samen met Moonmadness, Rain Dances en A God and a Wink de vier beste albums van Camel.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het was augustus 1974. Ik was net 18 geworden en ging studeren in een vreemde stad. Alles nieuw, de stad, de gebouwen waar ik moest zijn,de boeken, de mensen om me heen. En ook nog een piepkleine koude zolderkamer van 8 m2 en een weinig toeschietelijke hospita. Nee, ik had die eerste tijd de grootste moeite om in balans te komen en mijn plek te vinden.

Gelukkig had ik mijn LP-verzameling en stereoinstallatie bij me. En de muziek was mijn toevluchtsoord. Jimi Hendrix, CSN(&Y), Yes, Genesis, Velvet Underground, Dave Mason, Jethro Tull, Andy Pratt en zo boden mij een plek om te schuilen, gaven mij hoop en ook soms plezier.

Maar in die (toen nog niet zo grote) platenverzameling zat dus ook het een jaar daarvoor verschenen Berlin. En dat bleek een voor mij gevaarlijk album. Nu had ik niet iets speciaals met Lou Reed (en later ook niet). Tuurlijk: VU was best ruig, maar het destijds gelauwerde Transformer raakte mij totaal niet. Berlin deed dat wel, vermoedelijk vanwege de thematiek en dramatiek. Eerst nog niet zoveel, maar in mijn moeilijke eerste studententijd werd dit steeds sterker. In mijn sombere buien draaide ik Berlin. Troost was de bedoeling, maar het pakte steeds meer averechts uit. En omdat het wat gevaarlijk werd draaide ik hem die jaren daarna nooit meer.

Na mijn studententijd keerde ik terug in mijn geboortestad. En de inmiddels fors gegroeide LP-verzameling verhuisde uiteraard mee terug. Op een avond hadden we vrienden op bezoek. Ik stond te koken en mijn vriend zette plotsklaps Berlin op. Ik verstarde ter plekke. Werd overspoeld door al die jarenlang verdrongen emoties. Direct gevraagd om de muziek uit te zetten en die avond mijn verhaal met de vrienden gedeeld. Dat hielp best wel, maar toch duurde het nog een jaar of 20 voordat ik Berlin weer eens durfde te beluisteren. En sindsdien draai ik hem nog maar zelden. Dat laat overigens onverlet dat ik het een fantastische plaat vind, een ware klassieker.

Daar waar Berlin mij destijds richting de depressie dreef, trok de melancholie van Jackson Browne met (vooral) Late for the Sky mij daarvan weg. Daarom draai ik die dus wel nog altijd regelmatig en staat die op de eerste plaats in mijn top 10.

De laatste dagen heeft het album op repeat gelegen. En omdat het maar 25 minuten duurt heb je ook sneller wat luisterbeurten.

En dat bevalt mij prima. Niets schokkends, en niet afwijkend van al zijn vorige albums. En dat hoeft voor mij ook niet. Trouwens, wie graag iets vernieuwends of experimenteels hoort heeft weinig te zoeken in het roots-genre. En om precies te zijn: Tom opereert zo'n beetje in de driehoek country(&western), folk en texmex. Zo ook op dit album.

Muzikaal dus vertrouwd, en met een prima band om zich heen. En ook nog goed bij stem. Er komen soms flarden en melodielijnen langs, die ik al eens eerder van hem heb gehoord. Niet zo gek ook, gezien zijn inmiddels omvangrijke oeuvre.

Maar ook tekstueel komen vertrouwde thema's langs. Zo zijn er songs die over zijn verleden gaan: opener I Grew Up on Western Movies handelt exact over hetgeen de titel weergeeft. En 1946 Martin D18 is een ode aan zijn twang-gitaar. Die heeft hij in zijn jonge jaren in een pawn-shop gekocht, en is in de loop van de jaren zowat de hele wereld rondgereisd. Zoals bekend heeft Tom gewoond/gewerkt in Nigeria, Vancouver, Noorwegen en nog wat plekken.

Sommige songs zijn verhalend, zoals de titelsong, dat het verhaal vertelt van een begrafenisondernemer. Of afsluiter Kindred Spirits (The Choctaw Song), dat verhaalt over een stam van Native Americans.

Zoals gezegd: niets schokkends. Maar wat ben ik blij om weer eens iets nieuws van Tom Russell te horen.

Zo op zijn tijd mag ik graag eens duiken in de sixties. Bij de Beatles, Rolling Stones, Kinks, Creedence en anderen kies ik dan altijd voor de reguliere albums.

Maar bij sommige anderen luister ik graag naar een goede verzamelaar. Dat doe ik bijvoorbeeld bij Herman's Hermits, Bee Gees, Lovin' Spoonful, Trini Lopez, om maar wat te noemen. En dus ook The Hollies.

Ik krijg bij die verzamelaars altijd goede zin. Hoewel er af en toe ook skipnummers tussen zitten. Bij The Hollies zijn dat alle hits van ná 1968, meer specifiek dus van ná het vertrek van Graham Nash. Nummers zoals The Air That I Breathe, Long Cool Woman in a Black Dress en He Ain't Heavy, He's My Brother kan ik wel af en toe 'hebben' als ze op de radio langskomen. Maar die songs kunnen mijn inziens niet tippen aan de hits met Graham Nash. En dat heeft vooral te maken met diens stem. Ongeëvenaard in meerstemmige zang, zoals hier bij The Hollies, en bij CSN en CSNY. En naar mijn mening de beste tweede stem in de popmuziek. Dat is op heel veel albums te horen, maar hij is echt op de top van zijn kunnen op Dave Mason - It's Like You Never Left (1973).

Overigens heb ik datzelfde bij The Bee Gees. Daar skip ik graag alle hits van Saturday Night Fever en alles daarna. Maar dat terzijde ...

In 2023 werd ik compleet verrast door een nieuw album van Brian Protheroe. En dat na bijna 50 jaar! Heeft daarmee vermoedelijk een record gebroken, maar dat terzijde.

Zijn 3 albums van begin jaren 70 waren destijds origineel, en zijn dat nog altijd. Mede door een kristalheldere geluidskwaliteit ben ik die albums gedurende al die jaren regelmatig en met veel plezier gaan beluisteren.

Van A Salisbury Boy verwachtte ik niet veel. Maar dat viel dus toch mee. Kwam uiteraard niet in de buurt van die eerste drie, maar was toch een heel genietbaar album.

En wéér werd ik verrast, ditmaal door deze Comin Up Midnight. Helaas valt het ditmaal niet mee. Onsamenhangend en over de hele linie mindere songs.

Maar niet getreurd: ik ga die eerste drie binnenkort weer eens draaien!

Weer eens beluisterd. Was al weer een tijdje geleden.
Maar waar mijn aanvankelijke enthousiasme na verloop van tijd wat geluwd is, is dat met dit album beslist niet het geval.
Knap dat ze na zoveel jaren pauze zo fris kunnen klinken.

Zou er nog een vervolg inzitten?

Gebeurt me de laatste tijd zeer regelmatig. Beluister ik een album zoals dit, ben enthousiast en wil mijn luisterplezier op dit geweldige platform delen (want daar is het toch immers voor?). Maar dan blijk ikzelf de laatste gewest te zijn die iets over geschreven heeft. In dit geval al een jaar geen andere post.

Wat is dat toch? Ik snap dat het muziek is voor oude lullen. Zijn ze moe, lui of dood? Of is het zo dat ze al eerder iets gepost hebben en zich niet willen herhalen? Ik weet het niet.

Mijn hoop is gevestigd op de jongere generatie. Daar zitten er genoeg tussen die - naast de muziek uit hun eigen tijdperk - ook de platenkast van pa of ma hebben doorgesnuffeld. En er achter zijn gekomen dat vroeger ook al enorm veel prachtige muziek is gemaakt.

Bijvoorbeeld dit album. Het klopt wat RuudC hierboven ergens schreef. De band ontwikkelde zich op hun eerste albums van wat rauwere bluesrock richting country(rock). Hem bevalt dat niet. Dat kan. Maar mij bevalt dat juist prima. Ik geniet volop van songs zoals Bad Moon Rising, Green River, Lodi en het prachtige Wrote a Song for Everyone.

Hierboven schreef ik iets over de enkele disco-invloeden op dit album. Dat gebeurde in de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig veel vaker. Denk bijvoorbeeld aan Bowie en Rolling Stones. Dat duurde bij hen wat jaren later, puur omdat zij door hun faam minder 'moesten'.

Dat lag anders bij de gehele stroming van de symfonische rock, zoals dat destijds heette. Die hadden het het meest te verduren onder de opkomst van disco, punk en new wave. En moesten dus snel wat anders verzinnen. Sommigen lukten dat heel goed, zoals bijvoorbeeld Genesis. Anderen tijdelijk, zoals dus Camel en Caravan. Die hadden zo'n mindere, wat zoekende periode, maar keerden later in hun carrier ween zo'n beetje op het oude pad terug. Anderen, zoals Renaissance, hadden het moeilijk, en sommige verdwenen voorgoed.

Weer eens beluisterd. Niets van zijn glans verloren. En hoe meer jaren verstrijken, hoe meer het opvalt welk een grote invloed The Smiths hebben gehad op de ontwikkeling van de rock- en popmuziek.

Zo om de zoveel tijd wil ik eens iets opzetten waar ik goede zin van krijg. En dan komt Trini Lopez al snel bovendrijven. En zeker een paar keer per jaar, en dat al zo'n 50 jaar lang. Dat moet toch iets betekenen, nietwaar?

Dit is een leuke verzamelaar. Uiteraard de grote bekendste hits, zoals If I Had a Hammer en This Land Is Your Land. Maar de goede man had destijds wel vaker hits, zoals America en Lemon Tree. En veel plezier beleef ik aan zijn interpretaties van de vele latin-classics: Cuando Caliente el Sol, Besame Mucho, Cielito Lindo, Quizas, Quizas, Quizas, Amor.

En tenslotte natuurlijk zijn versie van La Bamba, enkele jaren na de originele hit van Ritchie Valens, en veel later nog gevolgd door die van Los Lobos. Alle drie versies vind ik fraai én waren grote hits.

Voorganger Stand in the Joy was in 2023 een van mijn favoriete albums. Daarom dit nieuwe album beluisterd. En dat bevalt prima.

Hij bivakkeert (zoals vele anderen) in het driehoekje rock - country - folk. En hoewel het album uiteraard niet meer echt verrast hoor je duidelijk dat hij zich verder heeft ontwikkeld. En natuurlijk is zijn prachtige baritonstem een troefkaart.

Opener en tevens titelnummer Further from the Country is met zijn 6 minuten best lang binnen dit genre. Het is een pittig nummer met een wat rustiger tussenstukje. Effect: je bent als luisteraar direct bij de les.

Daarna volgen allemaal prima nummers, hoewel ik For the First Time en The Charmer er bovenuit vind steken. Maar het honkytonk countrynummer Flowers on the Dash bevalt mij een heel stuk minder. Jammer, maar verder een prima album. En ook begrijp ik nu waarom hij vorig jaar de John Prine Songwriter Fellowship Award heeft gekregen. Er zijn meer mensen die zijn talent herkennen.

Het album begint met wat elektronische klanken, daarna getokkel van een harp (!), dan wat strijkers en pas dàn volgen de drums en andere instrumenten van een rockband. Zit te wachten op de zang van John Darnielle, maar die volgt niet. Huh? En zo is het eerste instrumentale nummer van de geiten in hun imposante oeuvre geboren.

Kan het wel waarderen als bands eens iets anders proberen. Zo ook op dit album. Bevalt prima.

Maar inmiddels een keer of 30 beluisterd en nú valt het mij pas op: de bovengenoemde harp komt in een groot aantal songs aan bod. Zelfs op de wat steviger nummers. Bijzonder!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren