Wat een fijne verrassing: een nieuwe van Zach Bryan. Ik ben hem nu aan het luisteren en kom hier dus op terug als ik hem een flink aantal keren heb beluisterd.

Met de lengte heb ik totaal geen moeite. Zo lang de muziek een hoog niveau aanhoudt, gaat anderhalf of twee uur snel voorbij en mag het van mij zelfs nog langer duren (mooi voorbeeld: Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015), met zijn twee en een half uur). Dat vind ik in het algemeen, maar zeker ook in het geval van Zach Bryan.

American Heartbreak duurde iets meer dan twee uur en dat vond ik meer dan prima. De titelloze opvolger klokt net geen uur, maar vond ik toch wat wisselvalliger. Maar hij revancheerde zich met het uitstekende The Great American Bar Scene. Ook weer ruim een uur.

De eerste luisterbeurt stemt mij vrolijk. Wat knap dat zijn fors hoge productiviteit vooralsnog niet ten koste lijkt te gaan van de kwaliteit. Iets dat Ryan Adams na een aantal fraaie albums begin van deze eeuw wel overkomen is. Of moet ik zeggen: heeft laten overkomen?

Verder ook knap dat Zach (ook vooralsnog) dicht bij zichzelf lijkt te blijven, ondanks zijn spectaculaire (althans in de USA) carrière.

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.

Geen van de songs op dit album is een hoogvlieger in het oeuvre van Kevin Ayers. En nee, nergens geëxperimenteer zoals op zijn albums uit de eerste helft van de jaren '70. En nee, echt poppy is ook weer niet.

Maar het ligt voor mij telkens weer heel lekker in het gehoor. En draai hem dus ook regelmatig.

Weer eens beluisterd. Inderdaad nog altijd een geweldig album. Eigenlijk zoals het hele oeuvre van Steely Dan uitstekend de tand des tijd heeft doorstaan.

Dit was destijds het eerste album van Steely Dan dat ik in 1975 heb gekocht. Met een afgeknipt hoekje in de hoes. Daar had ik er wel meer van. Het afknippen van hoekjes van platenhoezen werd vermoedelijk gedaan om aan te geven dat deze albums om verschillende redenen uit de reguliere verkoop waren gehaald en tegen een gereduceerde prijs verkocht mochten worden. En voor mij als student was dit vanwege de erg smalle beurs een uitkomst.

Bijkomend effect was dat ik vanwege de lage prijs albums kocht die ik normaal nooit zou kopen. En zo leerde ik andere muziek kennen dan hetgeen ik op dat moment mee bekend was. Steely Dan is dan een mooi voorbeeld.

Mijn zwak voor dit wat moeilijker album vloeit hier waarschijnlijk uit voort. Tja, die eerste hè ...

Staat weer lekker op. Wat een heerlijk album is dit toch.

Natuurlijk: Jimmy's uitvoering van Dylan's Red River Shore is onovertroffen. Maar verder is het niveau op het hele album erg hoog.

Die vind ik samen met The Lamb Lies Down on Broadway en A Trick of the Tail de beste drie van Genesis. The Lamb Lies Down on Broadway vind ik nog net een tikkie beter, want gelaagder en je moet hier steeds toch een beetje je best voor doen. Daarom draai ik hem vaak en staat die ook in mijn top 10.
A Trick of the Tail ligt weer ontzettend gemakkelijk in het gehoor en vorm ook meer een eenheid.

En dus draai ik Selling England by the Pound van deze drie het minst vaak. Onterecht, want het blijft een schitterend album. Enig minpuntje is More Fool Me. Echt een skipnummertje. Was het toeval of een bewuste zet dat Phil hier zingt? Nou ja, het bleek een paar jaar later de perfecte oplossing voor het vertrek van Peter Gabriel.

Na het prachtige Buffalo Return to the Plains uit 1995 bracht Jimmy LaFave twee (in mijn ogen) mindere albums uit, i.c. Road Novel en Texoma. De vermoedelijke reden voor die mindere periode zou in de privé-sfeer kunnen hebben gelegen. Want deze Blue Nightfall bevat een flink aantal breakup-songs.

Blijkbaar heeft hij het een en ander in de jaren daarvoor goed verwerkt, aangezien hij met dit album weer een erg hoog niveau aantikt. Nee, dit album bevat geen Not Dark Yet, geen Red River Shore of zo, maar het is wel een samenhangend album met allemaal goede songs.

Los van de privéperikelen vormt dit album een scharnierpunt in zijn oeuvre. Want Jimmy is een ware liefhebber van de blues, dus zijn al zijn vorige albums rond de gitaar gebouwd. Maar nu niet meer: dit album, en ook de andere albums hierna, zijn voor het merendeel piano-georiënteerd. Mij bevalt dat eigenlijk beter, mede vanwege het fantastische toetsen werk van Radoslav Lorkovic.

Nou, niet direct zo hard zijn voor [email protected]. Hij (of zij) zit net sinds gisteren op dit mooie forum. En dan is het stemmen op een nog te verschijnen album, meer een beginnersfoutje (net zoals een mailadres kiezen als username). Te prijzen is zijn/haar enthousiasme, en al helemaal omdat het over Van Morrison gaat.

Ik geef - net zoals potjandosie de voorkeur aan de albums die wat meer de kant van celtic soul uitgaan. Maar desondanks kan ik zo af en toe ook erg genieten van de platen van Van, waarop hij getuigt van zijn enthousiasme voor de muziek uit zijn jeugd, zoals skiffle, rock/n roll, blues, soul en een scheutje jazz.

Van dit nieuwe album verwacht ik niet zoveel. Maar blijf toch nog nieuwsgierig.

Het album begint met wat elektronische klanken, daarna getokkel van een harp (!), dan wat strijkers en pas dàn volgen de drums en andere instrumenten van een rockband. Zit te wachten op de zang van John Darnielle, maar die volgt niet. Huh? En zo is het eerste instrumentale nummer van de geiten in hun imposante oeuvre geboren.

Kan het wel waarderen als bands eens iets anders proberen. Zo ook op dit album. Bevalt prima.

Maar inmiddels een keer of 30 beluisterd en nú valt het mij pas op: de bovengenoemde harp komt in een groot aantal songs aan bod. Zelfs op de wat steviger nummers. Bijzonder!

Moet normaal niet veel hebben van de trend om bonusnummers toe te voegen. Maar voor dit album maak ik een uitzondering. De covers van Dylan's A Hard Rain's A-Gonna Fall en The Road to Nowhere van The Talking Heads behoren tot de hoogtepunten van dit consistente album.

Ook weer zo'n fantastisch album van Tom Russel. Lijkt er op dat de goede man op dit forum maar twee fans lijkt te hebben.

De twee Dylan covers zijn bij mij favoriet. Vooral Seven Curses, met name vanwege het geweldige gitaarwerk van Andrew Hardin.

Dylan schijnt over Jimi Hendrix' versie van All Along the Watchtower ooit gezegd te hebben dat hij deze song eigenlijk bedoeld had zoals Jimi het interpreteerde. Dus vermoed ik dat hij Tom Russell's versie van Lily, Rosemary and the Jack of Hearts ook wel gewaardeerd zal hebben ...

Maar slechts 2 (!) posts bij dit geweldige album. Ik draai heel veel albums van Tom, maar toch wat vaker de albums met wat meer invloeden van texmex of verhalen over het oude midwesten. Zoals bijvoorbeeld Indians Cowboys Horses Dogs, Blood and Candle Smoke en Mesabi en dit geweldige Borderland.

Allemaal geweldige songs, geen misser ertussen. En als ik - met het mes op de keel - er ééntje als beste song moet nomen, dan is dat het zwierige When Sinatra Played Juarez.

Kom op, jongens en meisjes: ga dit toch eens luisteren!

Zo af en toe draai ik een of meer platen van wat vreemde vogels, een beetje eigenheimers, meestal uit de jaren zeventig. Types die muziek wel serieus genoeg namen om grenzen te verleggen, en met hun experimenten ook wel eens verkeerde wegen insloegen. Maar ook types die hun muziek nu ook weer niet tè serieus namen. Sommige types waren zelfs een beetje lui te noemen.

Tot die types behoren onder andere Steve Miller, John Cale en dus zeker ook Kevin Ayers. Vandaag was Bananamour weer eens de beurt. Beetje vreemde plaat die op twee gedachten lijkt te hinken. Maar dat vind ik dus juist de charme.

Mooi voorbeeld is dat het geweldige Decadence gevolgd wordt door het beetje onnozele Oh! Wot a Dream, inclusief kwakende eenden. Want ja, "het moet ook wel een beetje leuke blijven" lijkt Kevin ons te willen zeggen.

Zojuist eerst Tallahassee beluisterd. En direct gevolg door deze The Sunset Tree.

En ik kan alleen maar herhalen wat ik zojuist bij Tallahassee schreef, maar dat heeft weinig zin.

Maar wat is dit toch een hartverscheurend album. Mag je hier écht geen 6 sterren geven?

Heel bijzonder: Vanaf 2007 best veel posts bij dit fraaie album van de geiten. Maar sinds mijn vorige post nu al 4 jaar lang geen enkele reactie. Wel sindsdien 14 beoordelingen, nieuw dan wel aangepast.

Ik weet het: The Mountain Goats kennen op dit forum maar een beperkt bereik. Aantal stemmen: bij de meeste albums slechts enkele tientallen. En qua posts loopt het de laatste jaren ook bepaald niet over.

Heeft wellicht te maken met de stem van John Darnielle. Die soms wat snerpende stem zal beslist menigeen tegenstaan. Maar mogelijk spelen de teksten ook een rol. John's teksten grenzen aan het literaire niveau. Iets wat we bijvoorbeeld ook zien bij Willy Vlautin van Richmond Fontaine (en daarna The Delines). Teksten van John en Willy gaan niet alleen ergens over, maar zijn ook erg beeldend. Maar ja, ik heb de indruk dat voor de meeste muziekliefhebbers de teksten geen, of slechts een kleine rol spelen.

Hoe het ook zij: jammer dat zovelen de prachtige muziek op dit album niet kennen.

Vandaag weer eens gedraaid. Blijft een van de vele parels in Kevin's oeuvre.

Kevin was teleurgesteld in het uitblijven van succes na het uitbrengen van Dynamite Daze en Millionaires and Teddy Bears. Dat kan ik begrijpen, want beide albums zijn van een ongekende kwaliteit, terwijl zij (althans voor Kevin's doen) ook wat toegankelijker zijn.

Dat is op Bursting Bubbles beslist niet het geval. Zijn teleurstelling, gevolgd door persoonlijke problemen (drank, echtscheiding) hebben geleid tot een pijnlijk, somber, maar ook heel persoonlijk en integer album. Geen feestplaat dus, nee zeker niet. Maar wel een album waarin hij zijn ziel blootlegt en het ene na het andere nummer bijzonder goed is.

Heb dit album vandaag tijdens een lange wandeling weer eens beluisterd. Ik was erg geraakt en de volgende dingen schoten door mijn hoofd: een meesterwerk, tour-de-force, het mag naar mijn mening alleen in zijn geheel worden beluisterd, dit moet eigenlijk in mijn top 10, maar wie moet er dan afvallen?

Ik kom thuis, wil mijn gevoelens op dit forum delen, maar zie dat ik dat al ruim een jaar geleden heb gedaan. Tja, en mezelf kopiëren levert ook niet veel op.

Dat laat onverlet dat dit album het verdient om gehoord te worden door vele liefhebbers van roots, folk, country en zo.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren