In de jaren negentig maakte Steve Earle een viertal fantastische albums op een rij: Train a comin', I feel allright, El Corazon en deze Transcendental Blues.

En het scheelt niet veel, maar als ik moet kiezen is dit laatste album toch mijn favoriet. Werkelijk alles op dit album klopt.

Dit verzamelalbum was mijn eerste kennismaking met de muziek van Warren Zevon. Het enige wat ik destijds wist was dat hij in de tweede helft van de jaren '70 een protégé van Jackson Browne was.

Daarna heb ik bijna al zijn albums aangeschaft en leren waarderen. Maar toch blijf ik regelmatig teruggrijpen naar deze bijzonder fraaie verzamelaar. Die eerste, hè ...

Heerlijk album. De albums van Whiskeytown en de eerste paar van Ryan Adams blijven toch nog altijd de beste. Daarna werd het geleidelijk aan minder, op een enkele opleving na.

Deze band en Uncle Tupelo hebben in de jaren negentig baanbrekend werk verricht.

Dit album en Rainy Day Music zijn mijn favoriete albums van The Jayhawks. Rainy Day Music is veel melodieuzer en kent fraaie harmonyzang. Die draai ik dus net wat vaker.

Hollywood Town Hall is anders, wat rauwer, met wat rafelige randjes. Ik moet dan altijd denken aan Wild Horses en Dead Flowers op Sticky Fingers van The Rolling Stones.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik leerde Ian Fitzgerald in 2013 kennen via diens No Time to Be Tender. Een fraai album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Ik draai hem nog best regelmatig.

Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.

En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.

Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.

Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...

Nog altijd een geweldig album met een bijzonder goede geluidskwaliteit, zeker voor de jaren zeventig.

Veel humor, zoals onder andere in Every Roman Knows, waarin Archimedes voorbij komt. Diens wet luidt "Een voorwerp geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof, ondervindt een opwaartse kracht die gelijk is aan het gewicht van de verplaatste vloeistof". Hiervan wordt wel eens gekscherend gezegd dat die dit ontdekte toe hij met een eendje in het bad aan het spelen was.

In Every Roman Knows roept een Eric Idle-achtige stem "Hey Archie, what are you doing in the Bathroom?". Nou ja, ga eens luisteren, want dan is het wèl grappig ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Ik sluit me van harte aan bij de woorden van potjandosie en JudgePete: het is een geweldig album.

Ook ik heb zijn eerste album in 1978 gekocht (LP dus). En inderdaad is die nooit op CD verschenen. Maar wel deze verzamelaar. Maar die vond ik toch niks. Teveel verknocht aan de nummers op het debuut èn compleet èn in de oorspronkelijke volgorde. De verzamel Cd dus nooit meer gedraaid.

Maar omdat mijn LP's al sinds 1985 op zolder staan, en ik sindsdien ook geen draaitafel meer heb, en omdat er niks op de streamingdiensten staat blijft dit album voor mij alleen in mijn herinnering prachtig.

Klinkt nog altijd fris. Terwijl veel albums van 'vroeger' toch in meer of mindere mate gedateerd klinken. Hetgeen voor mij soms wel, en soms niet een bezwaar is. Sommige gedateerde albums zijn nog heel erg te genieten zolang ik ze in hun tijd plaats.

Maar niet dit album: zou ook gisteren gemaakt kunnen zijn. Ware het niet dat dit soort muziek tegenwoordig alleen nog maar in de marge gemaakt wordt. Allemaal prima songs met een vlekkeloze gedreven en liefdevolle uitvoering. Met als extra nog de parel Long Distance Love.

Een live album van mijn favoriete band. En dat is heel vreemd, aangezien het het eerste live album is terwijl ze maar liefst 26 (!) studio-albums op hun naam hebben staan. En nog opmerkelijker, aangezien zij het qua inkomsten vermoedelijk niet van hun verkopen maar vooral van hun live-optredens moeten hebben.

Maar afijn, nu dus dan eindelijk een live album. Nu ben ik in het algemeen niet zo'n fan van live-albums, een handvol uitzonderingen daargelaten. Maar zeker bij mijn favoriete bands cq artiesten geef ik toch de voorkeur aan de studioalbums. Dat komt gewoon omdat die songs zo in mijn muzikaal geheugen gebeiteld zitten dat ik alle afwijkingen hiervan als (veel) minder ervaar.

En dat is ook hier voor een deel het geval. Het beste bevallen mij dan ook een aantal songs uit hun vroege periode, zeg zo alles vòòr Tallahassee. Die zitten dus niet zo stevig in mij geheugen.

Ben benieuwd of ook andere MM'ers dit herkennen.

Deze Sky Blue Sky zit in mijn top 3 van Wilco-albums. Een heus gitaaralbum, met erg veel fraai gitaarwerk. Vooral Nels Cline mocht zich op dit album flink uitleven, en dat deed hij dan ook. Met als hoogtepunt zijn solo op Impossible Germany. Maar bij de andere songs zit geen enkele zwakke broeder. Fraai album, dat ik van de top 3 de beste vindt, maar niet de meest gedraaide.

Dat is namelijk Being There. De band is hier nog zoekende en daarom hoor je ook een bonte stoet aan muziekstijlen langskomen. Beetje hetzelfde zoals dat ook het geval is op het White Album van de Beatles en Something/Anything? van Todd Rundgren. En die variatie mag ik graag horen.

Ook erg fraai, maar wat gelijkmatiger qua muziekstijl is Cruel Country, de derde in mijn top 3.

Weer eens gedraaid en wat was het weer lekker. Het eerste nummer heet niet voor niets The Boy with the Perpetual Nervousness. Want het nummer klinkt ook zo.

En dat geldt ook voor de rest van deze klassieker. Wat een album!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Grappig: meestal ben ik het wel zo ongeveer eens met potjandosie, maar dit keer niet.
Ik vind Retriever juist een van zijn beste albums. En die draai ik dan ook best regelmatig.

Het album bevat veel goede songs, die best lang 'blijven hangen'. Maar mij favorieten zijn For the Driver en Dandelion Wine.

Weer eens beluisterd. Tikkie minder enthousiast dan ik hierboven beschreef. Maar nog altijd een erg lekker album, dat beslist niet verveelt. Maar toch een halfje eraf.

Weer eens geluisterd. Mening ongewijzigd, en ook nog altijd een lichte voorkeur voor de eerste disc (de elektrische).

Nog altijd maar 3 stemmen. En dat geldt voor alle albums uit zijn indrukwekkende catalogus. Wat zonde dat zo weinig mensen zijn muziek niet kennen.

Ik zag hem zo'n jaar of 10 geleden in een zolderkamer van een groot theater gezien, met ongeveer 30 mensen als publiek. Innemende man, die met veel plezier voor die 30 mensen zijn muziek speelde. Fijne herinnering.

Was Frankie Lee al bijna vergeten, maar hij kwam weer eens langs in een van mijn palylists. Dus maar weer eens naar dit album geluisterd. En ja, nog niets van zijn kracht verloren.

Hoe zou het toch met hem zijn? Sinds zijn 2 prachtalbums uit 2015 en 2019 nu al weer 6 jaar niets meer van hem vernomen. Zonde toch, met zoveel talent.

Nog altijd een heerlijk album, ondanks de lengte. En als je niet veel tijd hebt maar toch de muziek van Sam wilt leren kennen, luister dan naar Restless Mind. Maar niet zonder daaraan vooraf de toelichting van zijn opa in G-PA te beluisteren.

Jammer toch dat deze band het qua aandacht en commercie verloren heeft van The Eagles. Met die laatste heb ik niet zoveel. Maar Poco vind ik dan weer veel fijner, hoewel ik moet bekennen ik ze toch vaak vergeet te draaien. Het zijn de twee qua tijdsduur langste songs die ik het liefst hoor. Maar de rest is op een enkeling na niet veel minder.

Kleine aanvulling: mijn hierboven genoemde favoriet You Don't Know What Love Is / Muezzin begint concurrentie te krijgen van het prachtige I Fall in Love Too Easily / The Fire Within. Bijna een half uur durende song.

Ik blijf dit album toch zeer regelmatig beluisteren. Over het algemeen goede tot zeer goede composities, en vooral het stemgeluid van Slaid waar ik voor val.

Het nummer Fox Hill bevat een stukje praatzang met een Engels dialect. Ik vind dat best passend en kan het goed hebben. Dit wordt binnen het genre vaker toegepast. Zoals eerder bij Camel in de vorm van Richard Sinclair op Breathless. Maar soms ook bij Caravan en Hatfield & The North (vaak ook weer Richard Sinclair, wiens stem zich hier goed voor leent). Ook buiten het genre komt het wel eens voor, zoals op de albums van Brian Protheroe.

Ik hoorde het voor het eerst toegepast op Selling England by the Pound, Peter Gabriel doet het met meer stemmetjes op I Know What I Like (In Your Wardrobe), waardoor het iets in de richting van een hoorspel gaat.

Nog altijd zijn A Nod and a Wink en Harbour of Tears mijn meest gedraaide albums van Camel. En Latimer's gitaar op For Today is bijzonder fraai en komt zowaar een beetje in de buurt van Ice.