Hee, al een hele tijd geen enkele reactie op dit fraaie album. Maar ja, ook weer niet zo gek. In de overzichtspagina zie je duidelijk dat Wilco blijkbaar hun beste periode kende tussen 1996 (Being There) en 2007 (Sky Blue Sky). Daarna volgt een gestaag kleiner aantal reacties en ook een lagere waardering.

Op zich kan ik mij wel aansluiten bij dit beeld. Echter, met uitzondering van Cruel Country. Die heb ik vandaag nog eens aandachtig beluisterd. En ik constateer dat dit album nog altijd steeds meer blijft groeien. En dat gebeurt toch echt niet meer zo vaak. Zo vind ik bijvoorbeeld Yankee Hotel Foxtrot wat minder dan vroeger.

Enig minpunt: je mag maar 5 favoriete nummers kiezen. Maar allez: daar valt best mee te leven

Tenslotte nog dit: het is een ideaal plaatje voor in de auto ...

Blijft toch nog altijd heerlijk om te horen. De 20 minuten durende suite Seasons lijkt nu wellicht wat obligaat, maar dat was het in 1970 beslist niet.

En de songs op kant 2 hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve met I Feel Allright elektrisch. In dezelfde stijl maakte hij El Corazon, waarbij hij er in slaagt om het toch al hoge niveau van de songs op zijn voorganger nog te overtreffen.

En dat doet hij op Transcendental Blues nog een keer. Ik weet het: ik heb alle vier de albums de volle mep aan sterren gegeven, maar eigenlijk vind ik dat ze achtereenvolgens 5-6-7-8 zouden moeten hebben. Maar ja, goed dat hier grenzen aan gesteld worden

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve met I Feel Allright elektrisch.

In diezelfde stijl heeft hij El Corazon gemaakt. Ik heb hierboven al veel over dit album geschreven. Dat ga ik hier dus niet herhalen. Maar wat blijft het toch altijd een feest om dit intense album te beluisteren.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Na het akoestische Train a Comin' ging Steve elektrisch. En het album is de eerste met een markante hoes, waarvan er nog heel veel varianten zouden volgen.

Uiteraard staan er hier een paar wat steviger songs op en dat komt de variatie erg ten goede. Zo onder anderen CCKMP (wat staat voor Cocaine Kills my Brain) zijn muzikale afrekening met zijn drugsverslaving.

Zonder de andere songs tekort te doen, wil ik er een tweetal uitlichten. Allereerst het prachtige Valentine's Day, een van zijn beste songs in een indrukwekkende catalogus. En daarnaast You're Still Standin' There, een duet met Lucinda Williams dat een prachtalbum mooi afsluit.

Heb zijn vier beste albums - uit de periode 1995-2000 - weer eens achter elkaar beluisterd. Te beginnen met deze Train a Comin'.

Een beetje een comeback-album, na een afkick-periode. En volledig akoestisch. En het is na die jaren nog altijd een prachtalbum.

Goodbye is een van zijn beste songs (later ook fraai gecoverd door Emmylou Harris op haar klassieker Wrecking Ball). En een oude Beatles-song coveren, zou je dat nu wel moeten doen? Ja hoor, hij flikt het, en het resultaat mag gezien, pardon: gehoord worden. En er zijn best veel versies en covers van Tecumseh Valley van Townes van Zandt, maar dit is toch echt de mooiste.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik de andere song wellicht tekort doe. En dat is onterecht. Er zit geen mindere tussen. Maar wie ben ik? Ga toch gewoon luisteren!

Inmiddels een eerste luisterbeurt er op zitten. En ik ben heel aangenaam verrast.

De titel van het album is mij nu ook duidelijk. Zoals hierboven aangegeven betreft het songs uit de periode 2001-2005. In die tijd maakte hij 3 pareltjes van albums, waarop hij in drie fases reflecteerde op zijn leven tot dat moment. Een indrukwekkende trilogie die de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan. Uiteraard bleven er songs op de plank liggen. Die hoorde hij een tijdje geleden weer eens en vond toen dat die eigenlijk best goed waren. Iemand zei wellicht dat hij daar iets mee moest doen. Aanvankelijk voelde hij daar niet veel voor, maar dacht iets later "Then again".

Nu ik ze voor het eerst gehoord heb begrijp ik dat heel goed. Wat een goede songs. En wat geweldig uitgevoerd. Met veel liefde en aandacht. En met een aantal gasten, en dat pakt bepaald niet verkeerd uit.
En ook de twee nieuwe songs mogen er zijn. Waarvan If I Could Speak to Leonard nu al een van mijn favorieten is.

Nogmaals, pas één beurt er op zitten. De komende tijd ga dat nog veel vaker gebeuren. En dan kom ik er wat uitgebreider op terug. Maar één ding is voor mij al zeker: wat een fraai album!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Was en ben eigenlijk helemaal niet zo'n fan van The Who. Alleen met uitzondering van Tommy en deze Quadrophenia.

Bij herbeluistering van die laatste was ik best weer onder de indruk. Maar de kern van het album zit hem eigenlijk in twee songs, die dan ook (na een kort intro) aan het begin van het album staan. En dat is niet voor niets.

The Real Me is belangrijk omdat die de onderliggende thematiek duidelijk maakt. Het verhaal over de mods en rockers lijkt natuurlijk leidend voor deze rockopera, maar naar mijn mening in dit geval van ondergeschikt belang. De albumtitel Quadrophenia had ook niets te maken met de destijds korte hype van quadrafonische platen en muziekinstallaties. Nee, het ging over de ontwikkeling van de vier bandleden.

Veel bands die destijds succesvol werden kregen vroeg of laat te maken met botsende ego's. Meestal trokken de zanger en gitarist de meeste aandacht. Bassist en drummer konden zich hierin schikken en op de achtergrond blijven. Of het leidde tot solocarrières of scheuringen binnen de band.

Ook bij The Who begon het succes te schuren. Maar op de een of andere manier hebben ze elkaar in die fase blijkbaar evenveel ruimte gegund, en dat uit zich in de bewust gekozen titel. Luister: ik verzin het niet. Het is zo ongeveer - en kort samengevat - de toelichting door (voornamelijk) Pete Townshend in de docu over de totstandkoming van het album. En dat wordt in The real me ook gelijk heel duidelijk. De ruimte die Pete en Keith hier krijgen, die vullen ze ook spectaculair in. Wat een fantastisch bas- en drumwerk. Het is in een klap duidelijk. Iedereen krijgt én verdient evenveel inbreng als de anderen. Nou ja, Pete natuurlijk ietsje meer dan de anderen, daar hij het creatieve brein van het concept is.

The Real Me wordt direct gevolgd door de - naar mijn mening - tweede essentiële song, namelijk het titelnummer. Quadrophenia is instrumentaal en verlegt de muzikale koers richting meer complexe structuren. Het is duidelijk beïnvloed door de symfonische rock-bands van de vroege jaren zeventig, zoals King Crimson, Yes & Genesis. Door het hele album heen blijft de rock leidend, maar flarden van de titelsong duiken gedurende het hele album in veel nummers op. En dat maakt hun muziek meer gelaagd en gevarieerd.

Mijn toelichting op het belang van beide songs betekent niet dat deze ook boven de rest uitsteken. Nee, zeker niet. De kwaliteit van alle songs op het album variëren tussen ‘goed’ en ‘heel erg goed’. Puik album!

Slechts drie 'bekeringen' met betrekking tot dit meesterwerkje. Nou ja, beter dan geen.

Draai deze toch zeker 5 á 6 keer per jaar en blijf hem onverminderd prachtig vinden. Dat klinkt logischer dan het is. In mijn ruim 50-jarige luisterervaring zijn er heel veel albums, die ik eerder prachtig of zelfs een meesterwerkje vond, maar die dat jaren later helemaal niet meer zijn.

Maar dit album dus niet. Desondanks staat hij in mijn profiel niet in de top 10. Laten we zeggen: het staat op plek 11, samen met nog 50 (of zo) andere albums

Na zijn relatieve miskleun Down in the Cellar nam Al revanche in de vorm van een tweetal fraaie albums, namelijk dit album en de opvolger Sparks of Ancient Light.

Ben het met AdrieMeijer eens dat het een echte groeier is: hoe vaker ik hem beluisterd, hoe beter ik hem vind. Zo valt me nu pas op hoe mooi Out in the Snow is.

En ja, een tijd geleden heb ik de hele versie van Class of '58 gehoord. Bijzonder.

Een wat ondergewaardeerd album van Lyle Lovett. Maar wel een essentieel album, omdat hij hierop van muzikale richting veranderde. Waar de eerste twee (mooie) albums nog country, roots en singer-songwriter bevatte, ging hij op dit derde album andere muziekstijlen verkennen. En dat doet hij grondig: om iets aan de luisteraar duidelijk te maken opent hij met big band jazz. Ik kan me voorstellen dat een aantal liefhebbers van zijn eerste twee albums hem dan al de rug toekeerden.
Maar Lyle maakte dat blijkbaar niets uit. Blues, soul, gospel, echt van alles komt langs. En inderdaad, zoals hierboven al vermeld: op kant twee komen de stijlen van de eerste twee albums weer terug. Maar ik vermoed dat een deel van zijn destijds oude fans dat niet eens meer gehoord hebben.
Ik wel, en daar ben ik blij om. Het allegaartje aan stijlen lijkt een verkeerde keuze, maar bij mij lande dit prima. En na vele jaren en een reeks aan soortgelijke albums geniet ik er nog altijd met volle teugen van.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Tja, zoals uit een aantal van bovenstaande posts blijkt is de vergelijking met It's Too Late to Stop Now uit 1974 welhaast onvermijdelijk.

Of de een beter is dan de ander is eigenlijk niet relevant. Ze zijn gewoon anders. Logisch, want er zit ook precies 20 jaar tussen. De eerste heeft de heerlijke lange uitvoeringen van Listen To the Lion, Caravan en Cyprus Avenue.

Maar A Night in San Francisco heeft beslist ook zijn charmes. Op de eerste plaats natuurlijk qua repertoire. Het album bevat enkele prachtige songs - juist uit die laatste 20 jaar - zoals onder andere Did Ye Get Healed?, It's All in the Game, So Quiet in Here en In the Garden. Daarnaast kan ik de medleys erg waarderen. Gewoon jouw eigen nummers live naspelen heb ik niet veel mee. Dan hoor ik meestal liever de studioversies. Maar als je iets met jouw nummers doet, zoals ze combineren met covers van bijvoorbeeld soul- of blusklassiekers, ja, dat voegt voor mij iets belangrijks toe.

Kortom: beide albums hebben wel iets fijns. Maar ik merk wel dat ik A Night in San Francisco iets vaker beluister, waarschijnlijk gewoon vanwege het betere geluid.

Ik probeer al vele jaren reclame te maken voor de muziek van Lyle Lovett in het algemeen, en voor dit album in het bijzonder. In beide gevallen echter met erg weinig resultaat.

Voor wat betreft zijn muziek in het algemeen kan ik het ergens wel begrijpen. Op de meeste albums hoor je immers een cocktail van muziekstijlen: singer-songwriter songs, country, gospel, jazz, soul en big band jazz. Tja, en dan krijg je natuurlijk dat de een niet houdt van het een, en een ander weer van iets anders.

Maar wat betreft Step Inside This House snap ik het echt niet. Als je houdt van Texaanse singer-songwriters, dan heb je hier een album om je vingers bij af te likken. Daarom nog één poging.

Luister gewoon eens naar de eerste drie songs. Als je dat raakt, luister verder. Of nog beter: schaf de plaat blind aan. Niet dat de rest van de songs allemaal die idioot hoge kwaliteit van die eerste drie hebben. Nee, dat ook weer niet. Want anders zou het het meest perfecte album uit de muziekgeschiedenis zijn. En zoals we weten: zoiets bestaat niet. Muzikanten zijn ook maar gewoon mensen ...

Maar na die eerste drie songs blijft het niveau van de songs onverminderd hoog. Uiteraard wel de een wat meer dan de ander. En ja, uiteraard springen de handvol songs van Townes van Zandt er bovenuit, alsmede het titelnummer van de onvolprezen Guy Clark.

Fijn, weer wat aandacht voor dit fraaie album van Nico. Merk bij alle posts dat met name It Was a Pleasure Then door velen als verschrikkelijk wordt ervaren. Kan ik mij wel voorstellen. Ook ik vind dit nummer soms moeilijk door te komen. En dan duurt het ook nog eens ruim 8 minuten. Vandaar geen 5 maar 4 sterren.

Maar hey: het hoort er toch gewoon bij. Als ik het album beluister en daarbij dit nummer skip, is het album op de een of andere manier toch als geheel minder fraai. En je moet het in de tijd plaatsen: sixties, psychedelica, de Warhol-scene en Velvet Underground.

In een van zijn recente podcasts ging Leo Blokhuis in op het werk van Terry Callier. Bijzonder, want diens muziek bevindt zich toch wel erg aan de randen van bekende muziek. Ik was evenwel blij met de aandacht voor de muziek van Terry.

Nu moet ik bekennen dat ik dit ook niet echt dagelijks draai. Maar als ik dan iets van zijn muziek beluister, dan is het meesterwerk What Color is Love uit 1972. Wat een prachtalbum, en wat jammer dat dit zo onbekend is gebleven.

Misschien is de reden gelegen dat het behoorlijk grensoverschrijdende muziek bevat: Terry combineert heel gemakkelijk folk, jazz, soul en psychedelische muziek. En wellicht stoot dit veel luisteraars een beetje af: soul en jazz? Nee. Folk en psychedelische muziek, nee. Nou ja, hoe het ook zij: ik vind het juist het meest aantrekkelijke van dit album. Gaat dat luisteren!

Ik heb dit album al heel lang niet meer gedraaid. Onterecht. Het blijft nog altijd een heerlijk, luchtig, vrolijk album.

Beetje vreemd: in de pop-/rockmuziek is vrolijke muziek veelal ook wat oppervlakkige muziek, die meestal niet erg lang beklijft. In mijn platencollectie overheerst heel erg complexe, gelaagde, en ook vaak wat zwaarmoedige platen. Jens Lekman is in mij verzameling dan ook een van de weinige uitzonderingen. Uiteraard wel met andere uitzonderingen zoals onder bijvoorbeeld reggae, Afrikaanse en Cubaanse muziekstijlen.

Maar dit muziek op dit album van Jens is vrolijk, maar de teksten zijn dat zeker niet altijd. Mijn favoriet is A Postcard to Nina. Dit nummer is geschreven in de vorm van een brief die ingaat op een waargebeurd verhaal waarin Lekman werd gedwongen zich voor te doen als het vriendje van zijn penvriendin Nina, die in werkelijkheid lesbisch is en dit feit probeert te verbergen voor haar veroordelende ouders.

Overigens heeft hij de songs deel opnieuw opgenomen en (met andere songs) in 2022 uitgebracht als The Linden Trees Are Still in Blossom. Smaakt mij een heel stuk minder. Ben toch teveel gehecht aan het oorspronkelijke geluid/volgorde.