stem geplaatst

Zo, eerste luisterbeurt erop zitten. Eerst iets algemeens over Richard’s muziek van de laatste tientallen jaren. En daar ervaar ik de volgende algemene lijn: zijn rocknummers vind ik meestal ook zijn minste. Maar hierop zijn er uitzonderingen. Verder kan hij hier vaak zijn vaardigheden op de elektrische gitaar kwijt, en dat is dan weer erg fijn.
Bij zijn mid-tempo songs ligt deze verhouding een stuk gunstiger. En ook hier geldt de pré van zijn gitaarwerk.
Maar in de (vaak meer folky) ballads vind ik hem op zijn best. Hoewel ook hier uiteraard de nodige uitzonderingen op zijn. En uiteraard etaleert hij hier zijn vaardigheden op de akoestische gitaar. En ook dat is heel fijn.

Het is niet voor niets dat deze gedachten opkwamen bij mijn eerste luisterbeurt. Want dat geld namelijk heel erg voor dit album.

Wat betreft de eerste twee nummers ben ik het met papat eens. Redelijk gemiddelde songs. Mijn verwachtingen ten aanzien van de rest dalen behoorlijk.

Maar dan volgt Pauper’s Grave. Zoals de titel al hint is dit een rustig, wat ‘gedragen’ song. Maar een mooi nummer met zeer fraai snarenwerk.
Het erop volgende Unsung Hero is dan weer wat steviger.

Make Believe You Don't Know Me is een fraaie ballad, dat handelt over het einde van een relatie. Zoals bekend is dit thema een specialiteit in het werk van Richard. Ook hier weer bijzonder mooi gitaarwerk.

She Burns it All is een beetje apart nummer. Hij roept hier een broeierige, zweverige sfeer op. Iets in de geest zoals Nico en Kevin Ayers dat vroeger ook konden. Mooi.

Everybody’s Stealing is zo’n folky meezing nummer voor in de pub. Hij weet dat zo te doen dat je het idee hebt dat het een traditional is. Fijn voor de afwisseling.

Maar hierna volgen een aantal rustige, en zeer fraaie ballads. De titel van The Soul in Me geeft al aan waar het nummer over handelt. En fantastisch nummer. Wellicht een van de betere in zijn oeuvre, en dat wil wat zeggen.
Pipe Dream is een mooi rustig nummer. Ook hier deelt hij de zang met zijn vrouw.
En The Big Smoke is al het derde uiterst fraaie nummer op een rij.

Stringer is dan weer meer een mid-tempo song. Prima nummer, met alweer zo’n mooie gitaarsolo.

Het album eindigt met Siren, een wat meer verstilde song, die het album erg mooi afsluit.

Voorlopige conclusie: na de eerste twee wat gemiddelde songs komt Richard steeds meer op dreef. En zeker op de tweede helft van het album haalt hij een bijzonder hoog niveau. Een niveau dat gevaarlijk dicht in de buurt komt van een topper als Rumor and Sigh.

Dus papat, ga toch maar echt het hele album beluisteren.

Beetje stil op deze pagina. Jammer, want zeker de eerste 5 albums van Little Feat getuigen van een authentieke band in topvorm. En van deze 5 vind ik deze Sailin' Shoes en Dixie Chicken er nèt iets boven uit steken.

Tevens bevat dit album de beste versie van de Lowell George-klassieker Willin'. Meesterlijke song.

Ook weer zo'n band die in de vergetelheid is geraakt. Ten onrechte. Dit blijft een fijn album. Mijn favoriete song is This Time. Heerlijk!

Ik weet dat dit genre in het algemeen niet veel mensen op dit forum trekt. En sommige bands en artiesten zitten dan ook nog in de 'niche markt' van het genre.

Maar slechts 2 stemmen in 21 jaar en geen enkele post (nou ja, deze dus nu), het is eigenlijke een schande. Deze band verdient beter.

Ook hier een hoge waardering en positieve posts. Maar de laatste 2 jaar is het dan weer erg stil. Toch verdient het album meer aandacht. Als ik anderen wil 'bekeren' draai ik meestal North Dakota Oil. Een prachtsong en bijzonder compact.

Ondanks de positieve reacties hierboven, alsmede een hoge waardering, blijft het hier wel erg rustig.

Even de proef op de som genomen en het album weer beluisterd. En ja hoor, het blijft een erg fijn album. Inmiddels al weer 3 jaar oud en helaas nog geen nieuw werk van dit talent. Maar ja, wat niet is kan nog komen.

Oké, de discussie over de zang (hate it or love it) duurt voort. Het zij zo, ieder het zijne.

Maar kom op, jongens en meisjes: alleen het openingsnummer al. Een bed van meanderende akoestische en elektrische gitaren, en daar door heen een fijne accordeon gevlochten, dan ga je toch gewoon 'om'. Nou ja, ik wel dus ....

In mijn post van zojuist bij Fly Like an Eagle beschreef ik de weerzin die ik jarenlang bij dit album voelde. Dat had niets te maken met de muziek zelf, maar wel met het massale succes van destijds van dat album. En die weerzin van destijds strekte zich bij mij uit naar opvolger Book of Dreams. Hierin kopieerde hij de formule van de succesvolle voorganger. Sterker, het lijkt een dubbelalbum (destijds populair) dat in twee delen was uitgebracht.

Maar die weerzin tegen beide albums is allang verdwenen. En dus vind ik nu ook dit album erg fijn om te beluisteren.

Tientallen jarenlang een moeilijke band gehad met dit album. Ik was vanaf het begin een fan van zijn muziek en de albums uit de periode 1969 t/m 1973 vond ik erg prettig. Ik ben ze ook altijd geregeld blijven draaien.

En toen in 1976 Fly Like an Eagle uitkwam vond ik ook dit een erg fijn album. Maar waar de voorgaande albums weinig commercieel succes hadden, was dat met dit album anders. De massa omarmde het en het verkocht dan ook ontzettend veel. Je kon bijna geen kamer van een leeftijdsgenoot binnenkomen of daar stond die hoes je aan te staren. En op de radio kwam vooral de titelsong meer dan regelmatig voorbij.

Zo gigantisch veel dat het mij behoorlijk ging tegenstaan. Ik kon het album niet meer aanhoren.
Een fenomeen dat zich bij meerdere albums voordeed: ik denk aan Hotel California, Rumours en Tracy Chapman, om maar een paar te noemen.

Begrijp me niet verkeerd: ik gunde Steve zijn commerciële succes. Iets dat er toe leidde dat hij zichzelf zo ongeveer herhaalde op de opvolger Book of Dreams. En waar Steve toch al altijd een beetje als 'luie' muzikant bekend stond (net zoals Kevin Ayers), maakte het succes van hem helaas nog luier. Alle opvolgende albums getuigden wat mij betreft voor het grootste deel van gemakzucht en een gebrek aan creativiteit.

Maar ja, inmiddels zijn we vele tientallen jaren verder en dat heeft wat mij betreft geleid tot een herwaardering van dit album. De weerzin van destijds is al lang verdwenen en ik kan nu dus wat beter luisteren. En ja, dan moet ik bekennen dat dit album toch wel een van zijn toppers is.

Prima, kan ik begrijpen. Wat fijn dat smaken zo kunnen verschillen. Anders zouden we allemaal naar dezelfde muziek luisteren en elkaar dus niets meer te vertellen hebben.

Maar voor degenen die hier wel wat voor voelen: luister naar de eerste anderhalve minuut van The Boy with the Perpetual Nervousness en waarschijnlijk ben je dan al 'om',

Je hebt helemaal gelijk joko16. Wat fijn dat er weer iemand dit ontdekt.

Maar als je dit album fraai vindt, moet je toch echt luisteren naar Crazy Rhythms en The Good Earth. Die zijn nog beter.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Ik werd verrast door deze nieuwe van Sam Baker. Zijn vorige album Win Win was wat mij betreft een flinke tegenvaller. Temeer omdat hij voor dit album had samengewerkt met de door mij hooglijk gewaardeerde Rodney Crowell.

En dat is op Survivor opnieuw het geval. Het album duurt maar 37 minuten en bevat 9 songs. Hiervan zijn de eerste 8 herbewerkingen van songs van zijn eerste 4 (uitmuntende) albums. Het ultrakorte nieuwe slotnummer is het noemen niet echt waard.

Tja, en wat vind ik er na een eerste luisterbeurt van? Vooralsnog niet zo veel. Het zijn natuurlijk goede songs en het klinkt niet verkeerd. En ja, zijn stem is nog verder achteruit gegaan, overigens om begrijpelijke redenen.

Voorlopige conclusie: niet slecht, maar het voegt totaal niets toe aan zijn fantastische oeuvre.

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat fijn habada dat je langs deze weg kennis hebt genomen van de geweldige muziek van John Stewart. Ik weet niet welke je al gehoord hebt, maar al zijn albums van de eerste helft van de jaren zeventig zijn prima. Hoewel het debuut California Bloodlines hier toch weer wat boven uit steekt.

Daarna volgen mindere jaren, hoewel Punch the Big Guy dan weer een forse positieve uitschieter is.

Maar mijn favorieten zijn zijn twee live-albums. Wil je hier wat meer over weten, lees dan mijn posts bij deze albums.

Ik las vandaag in de Volkskrant een uitgebreid artikel over het feit dat country zo in de lift zit. Fijn om te horen dat vooral veel jongeren deze muziek aan het ontdekken is. Maar omdat zij niet op dit fantastische forum zitten en hun eigen kanalen opzetten, zullen zij moeilijk aan informatie komen over artiesten uit het verleden (zoals deze John Stewart) die vroeger ook zo'n geweldige muziek hebben gemaakt.

Op dit moment 80 stemmen met een gemiddelde van 4,26, dat is weinige albums gegeven. Met uitzondering natuurlijk van de grote namen uit de popgeschiedenis. En dat laatste is/was Lee Clayton beslist niet. Hij heeft slechts 5 albums gemaakt, waar Naked Child toch hoog bovenuit steekt.

Ik ben er voorstander van om terughoudend om te gaan met het etiket 'klassieker'. En wacht in ieder geval gedurende een periode van 5 jaar na verschijnen alvorens ook maar aan dit etiket te denken.

Maar in dit geval is het dus zeer terecht.

De albums van deze Canadese band mag zich 'verheugen' in een minimale belangstelling op dit forum. Zelfs niet onder de wat beperkte groep liefhebbers van rootsmuziek. En dat is onterecht. Niet dat ieder album even sterk is, maar dit album, Hang Me, Oh Hang Me en Changing Faces zijn toch wel parels in dit genre.

Ten tijde van dit album traden ze in mijn woonplaats op. Iets waar ik me op verheugde. Helaas bleek dat tegen te vallen. Te clichématig gekleed (houthakkershemden, tja), maar vooral erg matig op dreef. Het leek alsof ze voor het eerst op het podium stonden. Verlegen en naar de grond staren (terwijl het toch echt geen shoegaze muziek is). Maar vooral vrij matig op elkaar ingespeeld.

Maar dat doet niets af aan de pracht van hun muziek.

Ik leerde haar muziek kennen via deze Honest Life. En was zwaar onder de indruk, zeker gelet op haar jonge leeftijd. De albums daarna ben ik nog een tijdje blijven luisteren dan wel kopen. Want ik was erg benieuwd hoe zij zich muzikaal zou ontwikkelen.

En dat viel mij niet bepaald mee. Het is nooit slecht geworden, dat zeker niet. Maar ieder album was voor mij een klein stapje achteruit.

Maar ja, dan hoor ik het titelnummer van dit album, en dan weet ik weer waar ik destijds als een blok voor gevallen ben.

Dit album weer eens beluisterd. En waar ik destijds heel erg enthousiast was ben ik het nu eens met potjandosie. De kwaliteit van de songs is erg wisselend, vandaar een halfje eraf.

Dat laat onverlet dat songs zoals Louis Armstrong's Broken Heart en Two Fires toch wel zeer fraai zijn.

Uncle Tupelo maakte in de eerste helft van de jaren negentig een viertal prachtige platen met een wat punky soort countryrock. Niet dat dit helemaal nieuw was. Je hoorde duidelijk dat ze goed geluisterd hadden naar een aantal wat meer country-achtige songs op Sticky Fingers en (vooral) Exile on Main Street.
Toch bleek de muziek van Uncle Tupelo muziekhistorisch gezien van groot belang. Het zette de deur open voor aan flink aantal bands en artiesten die dit verder gingen verkennen.

Jeff Tweedy ontwikkelde zich met Wilco in een meer rock-achtige en experimentele richting. Zijn kompaan Jay Farrar maakte met zijn band Son Volt wat meer behoudender muziek. Beide bands bleef ik graag volgen. Maar na de eerste vier mooie albums van Son Volt leek het wel alsof de bron wat opgedroogd was. Zeker, best nog aardige songs, maar het was allemaal toch een heel stuk minder dan die eerste vier.

Dit nieuwe album klinkt weliswaar een stuk frisser. Ook is het meer 'return to form', dus terug naar de sound van die eerste vier. Dat is helaas ook gelijk de zwakte van dit nieuwe album: als ik dat wil horen zet ik gewoon een van die vier op.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Hollywood Town Hall, Tomorrow the Green Grass en Rainy Day Music vond ik fraaie albums. En dat vind ik nu nog altijd. Ik draai ze nog geregeld. Sound of Lies en Smile konden mij echter een heel stuk minder bekoren. En dat geldt nog meer voor de albums van de laatste 20 jaar.

Maar ja, toch een beetje nieuwsgierig naar dit nieuwe album. Dus toch maar luisteren. Het begin deed bij mij gelijk de stekels opsteken. Dat "oh-oh-oh" kunnen sommigen misschien wel catchy vinden, maar ik krijg er spontaan rode vlekken van. Doet mij sterk denken aan ongeveer hetzelfde "ho-he-ho" van Mrs Vandebilt van Paul McCartney & Wings. Ook daar krijg ik jeuk van.

Maar na deze slechte start ging het weer een stuk beter. Aardige songs, maar niet bijzonder. Goede zang, maar je hoort toch dat de stem van Gary Louris een wat ruw randje heeft gekregen. Mijn conclusie: hetzelfde als de laatste vier albums. Aardig om te horen, maar toch middelmaat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren