Wellicht toch zijn beste album totnogtoe, omdat hier een flink aantal oorwurmen op staan.

Holy Water, Must Be the Whiskey, Somewhere Between I Love You and I’m Leavin’ , Colorado, 7th Floor en Head Case kunnen we na al die jaren als Jinks-klassiekers bestempelen.

Dit album stond jarenlang bovenaan in mijn top-10. Daarna wat gezakt naar plek 4. Maar ik moet bekennen dat ik het album al een aantal jaren niet meer beluisterd had. Was het zijn plek 4 nog waard? Nog altijd 5 sterren? Met het klimmen van de jaren is in veel gevallen mijn vroegere enthousiasme over sommige albums flink veranderd. Zou dat bij Dream Letter ook zo zijn?

Om met dat laatste te beginnen: nee, ik vind het nog altijd een fantastisch album. Ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums, maar er zijn uiteraard enkele uitzonderingen. Zoals dus dit album. En wat is het nu dat dit album nog altijd hetzelfde gevoel bij mij oproept?

Een belangrijke factor is de totstandkoming van dit album: Tim begon met zijn eerste 3 albums wat succes te hebben. Dus wilde hij ook graag naar Engeland. Maar ja, te weinig geld, dus werd maar een 'halve' band ingevlogen. In Engeland werd daar met een minimale voorbereiding Danny Thompson aan toegevoegd. Dus werd het een bijna akoestisch concert, en dat pakt heel erg mooi uit. Tim speelt een bescheiden akoestische gitaar. De basis wordt verzorgd door de staande bas van Danny Thompson (destijds Pentangle) en David Friedman op vibrafoon. Geen drum dus, en dat zorgt voor een transparant eigen geluid. En tenslotte strooit Lee Underwood op elektrische gitaar hier en daar heel bescheiden wat jazzy-achtige noten door de songs heen.

Een tweede belangrijke factor is de zang van Tim Buckley. Tim had een groot bereik, van maar liefst 5 octaven. Hij ging moeiteloos van bariton tot sopraan. Zo kon hij binnen één maat een lage frase herhalen op een toonhoogte die drie octaven hoger lag. Nu zijn er zat zangers en zangeressen die een groter bereik hadden/hebben. Maar Tim viel nooit in de valkuil van vocaal trapezewerk als een soort van show-off (iets waar veel grote zangers en zangeressen zich aan bezondigen: "kijk mij eens, wat ik allemaal kan"). Bij Tim stond zijn zangkunst altijd ten dienste van het overbrengen van zijn emoties.

Is er dan geen enkel punt van kritiek? Zeker wel, niets is perfect. Zo zou ik het op dit album niet erg hebben gevonden als ze Who Do You Love hadden weggelaten.

Maar mijn plek 4 en de 5 sterren blijven gewoon lekker staan.

Nog altijd een bijzonder fraaie album. Maar er moet mij toch iets van het hart, namelijk de vreselijke gewoonte om aan albums uit het verleden bonusnummers toe te voegen. In ca 90% van de gevallen zeer overbodig en soms zelfs volledig misplaatst.

Zo ook hier: Elvaston Place is een terechte afvaller. Niet echt slecht, maar gewoon onder de maat. Maar waarom in godsnaam een belachelijke versie van Buddy Holly's It Doesn't Matter Anymore? En nog tenenkrommender is deze (vroege?) versie van Al's eigen Soho (Needless to Say). Luister dit nummer eens en dan gelijk daarna de versie op meesterwerk Past, Present and Future. Need I Say More ... ?

Helemaal eens met popstranger. Maar terwijl ik dit fraaie album weer beluister denk ik dat velen de stem van John Darnielle niet kunnen velen. Met name de eerste jaren was zijn stemgeluid wat snerpend. De laatste jaren is dat flink veranderd. Zal wel zangles hebben gevolgd.

Maar los van zijn stemgeluid: John's teksten zijn welhaast van een literair niveau. En dat kan in de populaire muziek slechts van weinigen gezegd worden. Ja, uiteraard Bob Dylan en Leonard Cohen. En zeker ook Willy Vlautin (van Ricmond Fontaine respectievelijk The Delines), die zich zelfs via enkele romans een mooi plekje in de huidige Amerikaanse literatuur heeft verworven.

Ze verdwijnen geleidelijk stuk voor stuk, de muziekhelden van (vooral) de zestiger en zeventiger jaren. Op 19 april was het de beurt aan Dave Mason.

Zijn muziekcatalogus blonk nu niet bepaald uit in consistentie. Maar dit album bevat echt geen enkele zwakke broeder. Ik ga hem zometeen weer eens op mijn gemak beluisteren.

Album weer eens beluisterd. En het blijft toch telkens weer een klein feestje. Jammer dat dit soort albums in de vergetelheid dreigen te verdwijnen.

Ik was erg enthousiast over Sam's debuutalbum Restless Mind uit 2024. En ben dat nog altijd. Veel talent, en lekker ongepolijst.

Maar ja, daar sta je dan, zoals Sam. Veel mensen zijn enthousiast, je bent al snel The Next Big Thing. En dan? Je wilt jouw succes uitbouwen en uiteraard ook wat geld verdienen. Niks mis mee natuurlijk. Maar in het huidige tijdwerk fungeert streaming slechts als etalage. Verkopen via fysieke geluidsdragers dan?. Ja, best wel wat, maar zeker niet veel. Daarom moeten bands en artiesten gaan touren, en liefst zoveel mogelijk naar het niveau van stadions.

En op Broken View anticipeert Sam Barber hier duidelijk op. Veel bekende trucs passeren de revue. Zoals in veel nummers die toewerken naar een climax, soms ook voorzien van 'mee-zing-yells', zoals in openingsnummer Borrowed Time, maar ook op enkele andere songs. Uiteraard ook best veel steviger rock songs. En met name zijn stemgeluid is in de studio zelfs al van een beetje stadiongalm voorzien.

Het moge duidelijk zijn: dit valt bij mij wat minder goed. Tegelijkertijd twijfelt Sam blijkbaar nog wat of hij wel verder deze weg dient in te slaan. Want er zijn ook best een aantal (delen van) nummers die wat kleiner gehouden worden. En op die songs hoor je zijn talent weer.

Ik ga het album de komende tijd nog wat vaker een kans geven. Wellicht dat ik dan nog van gedachte verander. Daarom vooralsnog geen sterren.

Ik hoorde zojuist Go Light a Candle op de radio. Een nieuwe van Rodney Crowell? Even googlen en het is duidelijk, namelijk 'ja' en 'nee'. Het betreft opnamen uit de periode 2000-2005. In die periode produceerde hij een drietal fraaie albums, waarin hij reflecteerde op zijn verleden.

De restopnames konden hem niet bekoren en bleven daarom op de plank liggen. Nu, vele jaren later hoorde hij ze weer en vroeg zich af waarom hij ze destijds niet goed genoeg vond. Daarom opgepoetst en alsnog uitgebracht. Ik ben fan en ga het album de komende dagen beluisteren. En kom er dan op terug.

Gisteren weer eens de geschiedenisles van Al Stewart over de periode Between the Wars opgefrist. Album lijkt nog altijd meer indruk te maken dan de laatste keer dat ik hem beluisterde.

Composities zijn redelijk tot erg goed. Uitvoering is uitstekend. Maar het zijn toch echt de teksten die het album boven de middelmaat verheffen. Verdiep je eens in de achtergronden van de teksten en je begrip van deze periode in onze geschiedenis zal alleen maar toenemen. En soms zul je hierdoor ook iets genuanceerder kijken naar de huidige tijd ...

Toen het album in 2014 verscheen was ik erg enthousiast. Vele jaren later is dit enthousiasme iets bekoeld. Er valt namelijk best wat aan te merken op dit album. Sommige nummers zijn vrij middelmatig, en ook de uitvoering had hier en daar wat beter gekund.

Maar aan de andere kant: waarom heeft Savannah Rose zich dan vele dagen lang als een oorwurm zich in mijn hoofd genesteld? Gebeurt me niet iedere dag.

Ik blijf toch opvallend vaak teruggrijpen naar deze fantastische verzamelaar, naast zo af en toe een van zijn studioalbums.

Overigens ook ideaal voor in de auto.

Nou, blijkbaar ben ik de enige die op dit album reageert. Maar dat mag de pret niet drukken.

Na een paar keer luisteren moet ik mijn eerste indruk toch iets bijstellen. Het album kan mij toch steeds iets beter bekoren. Niet dat het een hoogvlieger is, nee, dat nou ook weer niet. Maar toch best fijn, zo af en toe voor tussendoor.

Voor in de auto heb ik een playlist gemaakt van allerlei wat minder bekende namen in het americana genre. En dan hoor ik een nummer en denk dan "Verrek, al heel lang niet meer gedraaid". Of ben ik het zelfs helemaal vergeten. En dan zet ik hem op mijn virtuele lijst van binnenkort weer te beluisteren albums.

Zo ook dit album. Vele jaren geleden dat ik dit beluisterd heb. En nu? Nou, valt reuze mee. Nee, niks spannends, maar het luistert lekker weg. Mijn favoriet is I Feel Too Young to Die.

Voor in de auto heb ik een playlist gemaakt van allerlei wat minder bekende namen in het americana genre. En dan hoor ik een nummer en denk dan "Verrek, al heel lang niet meer gedraaid". Of ben ik het zelfs helemaal vergeten. En dan zet ik hem op mijn virtuele lijst van binnenkort weer te beluisteren albums.

Zo ook dit debuut van The Lancaster Orchestra. Nog altijd even fraai. Stuk voor stuk pareltjes. Maar ja, mijn promotie hierboven heeft niet veel uitgemaakt Maar 3 andere stemmen en 0 posts in 12 jaar tijd, nee dat houdt niet over. Maar ja, als jullie dan niet willen, dan blijf ik gewoon lekker in mijn eentje genieten van deze prachtige muziek.

Fijn, weer eens wat aandacht voor de muziek van Al Stewart, en dan dit album in het bijzonder.

Ik heb een zwak voor albums die na een rits goede nummers, eindigen met de beste. En al helemaal als ze wat langer duren.

Ik denk dat The Mountain Goats niet zo populair zijn omdat velen de stem van John Darnielle niet kunnen velen. Dat kan ik mij best voorstellen.

Maar op dit album klopt die wat snerpende, boze stem dus precies goed. Hij reflecteert op zijn jeugd, die nogal overheerst werd door zijn drankzuchtige pleegvader met de losse handjes. En met John's stem komt de frustratie en woede van een 17-jarige juist heel sterk tot uiting.

Mmmmm, weinig posts bij deze verzamelaar. Veel beter dan de laatste jaren verschenen The Journey, Part 1 t/m 3. Die zijn in overleg met de Kinks samengesteld, maar ik heb veel moeite met de volgorde.

En dat is voor mij de kracht van deze verzamelaar: gewoon, lekker in chronologische volgorde. Dan zie je heel goed de ontwikkeling die deze onderschatte, maar zeer invloedrijke band heeft doorgemaakt.

Heerlijk voor in de auto!

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvanpotjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als laatste van de drie dus Pretty World. Hier eindigt zijn voorlopige ontwikkeling in begrip, berusting en uiteindelijk ook dat het leven nog altijd waard is om geleefd te worden. Nog een keer gaat het over de gevolgen van de aanslag destijds: in het aangrijpende Broken Fingers vertelt hij over het feit dat hij met die ernstige schade gitaar heeft leren spelen.

Maar over het algemeen gaan vrij veel nummers over de liefde, zoals in het ontroerende Sweetly Undone. Maar ook over een vrouw die alles verzamelt in Boxes. Prachtalbum!

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvanpotjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als tweede dus Cotton, dat ik destijds de minste van de drie vond, en dat nog altijd vind. Begrijp me niet verkeerd: prachtplaat, maar die twee anderen zijn nèt een tikkie beter. En zoals bij Mercy eindigt dit album ook met de twee beste nummers, namelijk Bridal Chest en het fraaie Snow.

Terzijde: waarom Palestine II vóór Palestine I staat, is mij volstrekt onduidelijk.

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvan potjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als eerste dus deze Mercy, mijn favoriet van de drie. Ik kan me voorstellen dat de ‘nieuwe’ luisteraar na de eerste twee nummers snel afhaakt. Zeker vanwege zijn stem. Daarvoor moet je toch kennis hebben genomen van zijn achtergrond.

Sam was in de zomer van 1986 op het station van Cuzco in Peru, onderweg naar Machu Picchu. Daar ontplofte een door terreurgroep Lichtend Pad geplaatste bom in de vooral met toeristen gevulde trein. 7 mensen kwamen om het leven en onder de 38 zwaargewonden was dus Sam Baker.
Het heeft zijn sporen nagelaten op de lichamelijke conditie van de Amerikaan, die het grootste deel van zijn gehoor verloor en gitaar moest leren spelen met een verbrijzelde hand. In de jaren die volgden onderging hij talloze operaties.
Niet dat zijn praatzingen door deze contekst nu mooier wordt, maar het luistert toch wel iets anders.

Naast zijn stem zijn de eerste twee songs de minste van het album. Mijn advies: zet nog even door, want daarna stijgt de kwaliteit van de nummers aanzienlijk. Om te eindigen met het werkelijk fantastische trio Steel - Angels - Mercy. Dat handelt respectievelijk over de aanslag zelf, zijn aanvankelijke wens om te sterven, maar ook het eerste begin van herstel. Aangrijpend.

Overigens: ik vraag mij nog altijd af waar die Angels voor staan. Zijn het de verpleegsters? Is het de morfine? Of de combinatie? Denk aan Sister Morphine van The Rolling Stones.

Tja, heb het een tijdje laten bezinken. Maar ik moet bekennen dat het toch echt niet gaat wennen. Ik ga best een stuk mee met een meer experimentele aanpak van een artiest. Maar dit keer gaat het toch echt niet lukken.

Ben wel benieuwd naar een toelichting door Sam. En eigenlijk nog meer naar een toelichting door Rodney Crowell. Zij hebben samen getoerd met een combinatie van muziek (Rodney) en gedichten en spoken word (Sam). Daar is dit album een gevolg van en daarom is het uitgebracht op het label van Rodney.

Ik zie dat een eerste gebruiker het met 2 sterren heeft gewaardeerd. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Maar uit respect voor zijn 5 andere fantastische albums laat ik een waardering achterwege.

Toch zal ik het over een tijdje nog eens gaan proberen ...

De titel dekt de lading. De muziek op dit album is weliswaar 'dark', maar gek genoeg toch niet somber.

Maar wel een collectie songs van een geweldig hoog niveau. Het moet zijn dat velen de wat snerpende stem van John Darnielle niet kunnen hebben. Anders begrijp ik niet dat deze band niet meer waardering krijgt.

En waar je over het stemgeluid van John Darnielle nog kunt discussiëren, geldt dat zeker niet over zijn talent als tekstschrijver. Die zijn van een zeldzaam hoog niveau in de popmuziek. En zijn van een literair niveau. Beeldend en schilderend met woorden zoals Leonhard Cohen en Bob Dylan. Verhalend zoals wederom Bob Dylan en Willy Vlautin (bekend van Richmond Fontaine en The Delines, tevens succesvol auteur).

Bij het herbeluisteren van dit kleine meesterwerk valt mij iets anders op, en wel het spanningsveld tussen de eerste twee en de laatste twee nummers.

Het eerste nummer People maakt al veel duidelijk . Het is een hartekreet over de mensheid:

People living, oh I love their living
People loving, oh I love their loving
People giving, oh I love their giving
People holding, oh I love the holding
People smiling, oh I love the smiling
People hating, oh I fear the hating
People fighting, oh I loathe the fighting
People screaming, oh l fear the screaming
People dying, oh please stop the dying
People living, oh keep up the living
The world is for loving, oh I love the loving
Oh I love the loving (x3)
Oh I love the people (x2)

Zijstapje: zeker in dit streaming-tijdperk is het voor een serieuze band of artiest enorm balanceren tussen artistieke vrijheid en het bereiken van veel luisteraars. Behalve natuurlijk als je jouw muziek alleen maar ziet als een vehikel om zoveel mogelijk geld te verdienen. Vroeger was dit dilemma ook al zo, alleen waren muzikanten destijds wat erg veel afhankelijk van de platenmaatschappijen.

En nu terug naar dit album: People is niet echt een song, maar meer een declamatie met een welhaast machinaal slow beatbox-achtig geluid als omlijsting. Laat ik het zo zeggen: als je wilt dat jouw album lekker gaat verkopen, dan is dit wel een heel slecht begin.

Met de keuze voor dit begin maakt Kevin duidelijk dat hij het stadium (hopend op breed succes) inmiddels voorbij is. Dat wordt des te meer duidelijk door het volgende nummer. Having a Party bevat nog wat frustratie over de muziekindustrie, maar dat gevoel gaat al snel over in berusting. Kevin lijkt te zeggen: "Okè, geen succes, dan ga ik gewoon lekker mijn eigen muziek maken".

En dat doet hij dan ook in de navolgende nummers. Gaandeweg bevalt hem dat steeds beter en lijkt hij zich steeds vrijer te voelen. Hetgeen culmineert in de laatste twee prachtnummers: Wendy's Dream en The World Is Full of Fools. Wat een plaat!

Bijna drie en een half jaar verder. Maar geen enkele post sinds de laatste van mijzelf. Wel 9 stemmen sindsdien, waarvan het merendeel erg positief. De waardering is er dus wel, maar ik ben wel benieuwd naar wat ze er van vonden, ook van degenen die er niks aan vinden.

Intussen luister ik enkele malen per jaar naar een aantal albums van Kevin. En eigenlijk omdat hij via zijn muziek daadwerkelijk iets te zeggen heeft en daarbij muzikaal voor mij de juiste toon weet aan te slaan.

Weer eens gedraaid. Wat blijft het toch een fantastisch album. Soms puur symfonische rock, soms melodieuzere stukken, af en toe snippers 'poppy', dan weer elementen uit de jazzrock, en gelukkig regelmatig experimenteel.

Dit soort muziek wordt nog maar zelden gedraaid. Verreweg de meeste muziekliefhebbers hebben hier gewoon niet meer het geduld voor.

stem geplaatst

Al een tijdje niet meer beluisterd. Totdat ik Static on the Radio weer eens hoorde langskomen. Dus ga ik binnen kort zijn eerste twee albums weer eens beluisteren.

Jim White is een heel vreemde vogel. En zijn muziek is ook een beetje vreemd. Vroeger vond ik dit heerlijk. Ben benieuwd of dat na al die tijd ook nog altijd het geval is.

Onlangs dit verzamelalbum weer eens gedraaid. En twee dingen vastgesteld: allereerst dat het nog altijd heerlijk wegluister. En verder dat dit zich uitstekend leent voor een wat langere autorit.

Een paar keer per jaar draai ik deze verzamelaar. En zo af en toe ook enkele losse reguliere albums. Allemaal prima.

Wat fijn TEQUILA SUNRISE, dat deze klassieker jou zo goed bevalt. Je hebt al goede tips ontvangen van late for the sky.

Ik wil hier graag de drie albums aan toevoegen die aan Transcendental Blues zijn vooraf gegaan: Train A Comin', I Feel Alright en El Corazon. Ben benieuwd wat je hier van gaat vinden. Veel luisterplezier!

Ergens in de zomer van 1997 of 1998: was naar de stad geweest, lekker zomerweer, dus besloot ik om een biertje te pakken op het terras van mijn favoriete kroeg. En daar hoorde ik fantastische Cubaanse muziek. Ik vragen wat dit was en hoorde toen dat het El Carretero was van de (voor mij volslagen onbekende) Guillermo Portables. Ik was gelijk verkocht en snelde naar mijn platenzaak. Helaas, zonder resultaat. Na heel lang zoeken heb ik het album (alsmede de voorganger Aqui Está Portabales!) gevonden.

Zodra de zon gaat schijnen trek ik het album uit de kast en geniet ik telkens weer van deze muziek.

Dit verzamelalbum was mijn eerste kennismaking met de muziek van Warren Zevon. Het enige wat ik destijds wist was dat hij in de tweede helft van de jaren '70 een protégé van Jackson Browne was.

Daarna heb ik bijna al zijn albums aangeschaft en leren waarderen. Maar toch blijf ik regelmatig teruggrijpen naar deze bijzonder fraaie verzamelaar. Die eerste, hè ...

Heerlijk album. De albums van Whiskeytown en de eerste paar van Ryan Adams blijven toch nog altijd de beste. Daarna werd het geleidelijk aan minder, op een enkele opleving na.

Deze band en Uncle Tupelo hebben in de jaren negentig baanbrekend werk verricht.

Dit album en Rainy Day Music zijn mijn favoriete albums van The Jayhawks. Rainy Day Music is veel melodieuzer en kent fraaie harmonyzang. Die draai ik dus net wat vaker.

Hollywood Town Hall is anders, wat rauwer, met wat rafelige randjes. Ik moet dan altijd denken aan Wild Horses en Dead Flowers op Sticky Fingers van The Rolling Stones.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik leerde Ian Fitzgerald in 2013 kennen via diens No Time to Be Tender. Een fraai album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Ik draai hem nog best regelmatig.

Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.

En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.

Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.

Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...

Nog altijd een geweldig album met een bijzonder goede geluidskwaliteit, zeker voor de jaren zeventig.

Veel humor, zoals onder andere in Every Roman Knows, waarin Archimedes voorbij komt. Diens wet luidt "Een voorwerp geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof, ondervindt een opwaartse kracht die gelijk is aan het gewicht van de verplaatste vloeistof". Hiervan wordt wel eens gekscherend gezegd dat die dit ontdekte toe hij met een eendje in het bad aan het spelen was.

In Every Roman Knows roept een Eric Idle-achtige stem "Hey Archie, what are you doing in the Bathroom?". Nou ja, ga eens luisteren, want dan is het wèl grappig ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren