Fijn, weer wat aandacht voor dit fraaie album van Nico. Merk bij alle posts dat met name It Was a Pleasure Then door velen als verschrikkelijk wordt ervaren. Kan ik mij wel voorstellen. Ook ik vind dit nummer soms moeilijk door te komen. En dan duurt het ook nog eens ruim 8 minuten. Vandaar geen 5 maar 4 sterren.

Maar hey: het hoort er toch gewoon bij. Als ik het album beluister en daarbij dit nummer skip, is het album op de een of andere manier toch als geheel minder fraai. En je moet het in de tijd plaatsen: sixties, psychedelica, de Warhol-scene en Velvet Underground.

In een van zijn recente podcasts ging Leo Blokhuis in op het werk van Terry Callier. Bijzonder, want diens muziek bevindt zich toch wel erg aan de randen van bekende muziek. Ik was evenwel blij met de aandacht voor de muziek van Terry.

Nu moet ik bekennen dat ik dit ook niet echt dagelijks draai. Maar als ik dan iets van zijn muziek beluister, dan is het meesterwerk What Color is Love uit 1972. Wat een prachtalbum, en wat jammer dat dit zo onbekend is gebleven.

Misschien is de reden gelegen dat het behoorlijk grensoverschrijdende muziek bevat: Terry combineert heel gemakkelijk folk, jazz, soul en psychedelische muziek. En wellicht stoot dit veel luisteraars een beetje af: soul en jazz? Nee. Folk en psychedelische muziek, nee. Nou ja, hoe het ook zij: ik vind het juist het meest aantrekkelijke van dit album. Gaat dat luisteren!

Ik heb dit album al heel lang niet meer gedraaid. Onterecht. Het blijft nog altijd een heerlijk, luchtig, vrolijk album.

Beetje vreemd: in de pop-/rockmuziek is vrolijke muziek veelal ook wat oppervlakkige muziek, die meestal niet erg lang beklijft. In mijn platencollectie overheerst heel erg complexe, gelaagde, en ook vaak wat zwaarmoedige platen. Jens Lekman is in mij verzameling dan ook een van de weinige uitzonderingen. Uiteraard wel met andere uitzonderingen zoals onder bijvoorbeeld reggae, Afrikaanse en Cubaanse muziekstijlen.

Maar dit muziek op dit album van Jens is vrolijk, maar de teksten zijn dat zeker niet altijd. Mijn favoriet is A Postcard to Nina. Dit nummer is geschreven in de vorm van een brief die ingaat op een waargebeurd verhaal waarin Lekman werd gedwongen zich voor te doen als het vriendje van zijn penvriendin Nina, die in werkelijkheid lesbisch is en dit feit probeert te verbergen voor haar veroordelende ouders.

Overigens heeft hij de songs deel opnieuw opgenomen en (met andere songs) in 2022 uitgebracht als The Linden Trees Are Still in Blossom. Smaakt mij een heel stuk minder. Ben toch teveel gehecht aan het oorspronkelijke geluid/volgorde.

Van de vele live-albums van Townes is Live at the Old Quarter, Houston, Texas de beste. Daar bestaat onder de fans geen discussie over.

Maar er zijn ook andere fijne live-albums, zoals Rain on a Conga Drum (mijn eerste kennismaking met Townes) en het hele fijne Live at Union Chapel, London, England (ondanks dat daar zijn stem inmiddels al een stuk naar de kloten is).

En dan is daar natuurlijk Rear View Mirror. Het buitenbeentje, omdat hij hier niet alleen met zijn zijn gitaar speelt. De tweede gitaar en de fijne viool voegen hier echt wat toe. En de setlist: die is gewoon perfect.

Ja, het rammelt hier en daar. En ja, de geluidskwaliteit is sterk wisselend. Maar het werkt perfect: in het overbrengen van rauwe emotie was Jimmy toch op zijn sterkst.

De eerste en de beste van de vijf Trail-platen. Niet dat de rest slecht is, nee beslist niet. Maar hier klopt alles gewoon. En hoewel hij betere studio-albums heeft gemaakt draai ik deze toch het meest.

Album weer eens beluisterd. En het klopt wat ik hiervoor al vaker schreef: hoe vaker ik hem hoor, hoe beter ik hem vind.

Maar getuige het vrij lage stemgemiddelde vinden de meesten dat niet. Zou kunnen komen door het feit dat velen zo'n album slechts één keer beluisteren en daarna nooit meer. Of dat ze niet het hele album beluisteren; want de best nummers staan op de tweede helft.

Zo om de zoveel tijd heb ik weer een 'Van Morrison-periode'. Dan draai ik zo'n 3 tot 6 albums in een korte tijd. Ik luister gek genoeg minder vaak naar de algemeen erkende klassiekers, maar grijp vrij willekeurig in de rest van zijn imposante oeuvre. Mij valt op dat Enlightenment toch best vaak langskomt. Terecht: het blijft ook een lekkere plaat.

Ik las alle bovenstaande posts en die zijn zonder uitzondering bijzonder lovend. En dan valt op dat het huidige stemgemiddelde van 3,76 van wat minder enthousiasme getuigt.

Zoals ik in mijn laatste post bij Folk Hotel schreef beschouw ik dat album en October in the Railroad Earth als een dubbelalbum, zowel wat betreft de inhoud als de vorm van de twee verzamelingen met sterke songs.

Zo jammer dat zijn muziek maar een kleine schare volgers kent.

Sinds mijn vorige post is er niet meer gepost over dit fraaie album. Daar staat tegenover dat er sindsdien wel 7 maal op gestemd is, en dat dit nagenoeg allemaal met erg veel sterren.

Hopelijk hebben de enthousiaste aanbevelingen van potjandosie en mijzelf hier een bijdrage aan geleverd.

En mocht dit niet zo zijn: ik blijf toch telkens weer erg genieten van Tom's muziek. En nu ga ik gelijk ook weer eens naar October in the Railroad Earth luisteren. Ik kan er niets aan doen, maar ik zie ze samen welhaast als een dubbelalbum.

Op Good Old Boys observeert Randy Newman zoals gebruikelijk de maatschappij: nu eens met bijtende kritiek, dan weer cynisch, soms met lichte ironie, maar ook vaak met mededogen.

Toen ik dit fraaie album weer eens beluisterde bedacht ik me dat dit soort artiesten niet meer voorkomt (althans voorzover ik dat kan overzien). Mocht ik me vergissen dan word ik graag gecorrigeerd.

Mijn favoriete Kinks-albums zijn Muswell Hillbillies, Soap Opera en natuurlijk Are the Village Green Preservation Society.

De eerstgenoemde vind ik uiteindelijk het beste. Maar Soap Opera draai ik veel vaker. Het album viel destijds niet goed. Het was de soundtrack van een soort soap-achtige televisieproductie. Destijds volledig geflopt. Zo'n mislukking blijft vaak aan het album (en soms ook aan de artiest) kleven. Iets soortgelijks deed zich voor bij Songs from the Capeman van Paul Simon. In beide gevallen naar mijn mening volledig ten onrechte.

Het blijft een heerlijk fris klinkend album met uitstekende composities. En de wat hoorspel-achtige fragmenten in sommige songs storen mij niet in het minst.

Mijn favoriete Kinks-albums zijn Muswell Hillbillies, Soap Opera en natuurlijk Are the Village Green Preservation Society.

De eerstgenoemde vind ik uiteindelijk het beste (hoewel ik Soap Opera veel vaker draai). Muswell Hillbillies viel destijds bepaald niet in goede aarde bij de Kinks-fans. Geen echte hits, weinig typisch Britse thema's, meer een geluid dat in de buurt komt van wat we tegenwoordig met americana aanduiden (hoewel ik een bloedhekel heb aan dit soort vage containerbegrippen, maar allez ...)

Mijn favoriete Kinks-albums zijn Muswell Hillbillies, Soap Opera en natuurlijk deze Are the Village Green Preservation Society.

De eerstgenoemde vind ik het beste. De tweede draai ik het meeste en die derde is een terechte klassieker en muziekhistorisch van groot belang. Het was de tijd van Sgt. Pepper en de White Album, Pet Sounds, Electric Ladyland, Beggars Banquet en nog meer muzikale mijlpalen. Die artiesten hielden zich met allerlei dingen bezig die destijds actueel waren: hippies, geestverruimende middelen, muzikale experimenten, nieuwe studiotechnieken. Kortom: alles wat modern en hip was, dan wel muzikale terreinen die nodig verkend moest worden.

Zo niet Ray Davies en zijn maten: Ray schreef over het kleine burgerlijke leven, met de gewone dingen voor de gewone mensen.Soms met ironie en zelfs af en toe sarcasme, maar ook vol van begrip, mededogen en liefde voor de levens van de burgers van Village Green.

Zoals hierboven al opgemerkt is het een echte groeiplaat. Zelfs nog na al die decennia. En dat is een prestatie van formaat. Ray Davies: een van de meest onderschatte songschrijvers.

Weer eens beluisterd. En het blijft een heerlijk album. Het is een beetje een buitenbeentje in het oeuvre van Paul Simon. Het was oorspronkelijk een soort musical voor op het toneel. Met een West Side Story-achtig verhaal. Het project werd een grote flop en Paul Simon wilde het er niet graag meer over hebben. Ook heeft hij - bij mijn weten - nooit nummers van dit album live gespeeld.

Ten onrechte: op het toneel mag het dan wel mislukt zijn, op het album is hier niets van te merken. De songs zijn van een constant hoog niveau, hetgeen Paul Simon's grootmeesterschap op het gebied van songschrijven alleen maar bevestigt. En ja, zoals het een musical betaamt leunt het album heel sterk op de zang. Logisch, want zo wordt het verhaal van een musical verteld. En ja, veel koortjes en ook solo-partijen van gastzangers en -zangeressen, zoals onder anderen Marc Anthony.
Paul Simon's stem kent maar een vrij beperkt bereik. Maar hij zingt altijd helder, heeft een prettig timbre en zijn zangtechniek is in orde. De combinatie met andere zangers/zangeressen doet het album goed.

Hij zal het er dus beslist niet mee eens zijn maar ik vind het album zijn beste. Hij stond al tijden op plek 6 in mijn top 10, en daar blijft hij gewoon lekker staan.

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

De laatste uit mijn luister rijtje was dus Borderline. Dit album lag in dezelfde lijn als zijn voorganger, maar werd destijds toch als een veel mindere ervaren. Ook door mij. Nu hoor ik dat verschil niet meer en kan ik van beide platen evenveel genieten.

Gelukkig bleef Ry niet in deze R&B-hoek hangen en bleef hij voor vele exotische uitstapjes zorgen, waaronder mijn favoriet Chávez Ravine. En de vele excursies met collega's uit de Sahel, Cuba en vele anderen. Om af te sluiten met een klassiek Cooder-album The Prodigal Son.

Wat mogen we Ry Cooder toch dankbaar zijn dat hij ons muzikale geschiedenis zo verrijkt heeft.

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

Na de muzikale trip van Chicken Skin Music kiest hij op Bop Till You Drop toch sterk voor de R&B. En dat pakt bepaald niet verkeerd uit. Een heel fijn album met een geweldig geluid. Zoals boven al genoemd was dit de eerste populaire DDD-opname. Lag destijds gevoelig, zou kil en klinisch klinken. Bleek dus niet zo te zijn.

Was mijn eerste serieuze kennismaking van Ry Cooder. Mijn vrouw en ik hebben Little Sister en I Think It's Going to Work Out Fine gedraaid tijdens onze huwelijksplechtigheid. Dat zegt toch genoeg.

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

Op Chicken Skin Music is hij aan het veranderen. Niet dat zijn oude muziek weg is, nee, dat niet. Denk aan The Bourgeois Blues en bijvoorbeeld Smack Dab in the Middle. Maar hij laat nu wel ineens veel vreemde invloeden toe: beetje TexMex (Flaco Jimenez!), R&B en zelfs wat Hawaïaans. Lijkt wel alsof hij aan het uitzoeken is wat hij nou het leukst vindt.

Heerlijk gevarieerd album, waarbij ik toch val voor de smartlappen: He'll Have to Go, Stand by Me en Goodnight Irene. Ik kan het ook niet helpen ...

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

Dit album wijkt nog niet zoveel af van de voorganger Into the Purple Valley. Dat zou op het volgende album pas gaan veranderen. Ook de kwaliteit is nagenoeg gelijk aan die van de voorganger. Maar als ik een minpunt van dit album mag benoemen: die hoes, wat lelijk, zeker in vergelijking met de fraaie hoes van Purple.

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

Ik begon niet met zijn debuut, maar met zijn eerste grote succesalbum Into the Purple Valley. Hier staat hij nog volop in de periode van de Dust Bowl Blues. En dat doet hij heel integer. Mooi dat hij de songs van oude meesters zoals Johnny Cash, Woody Guthrie en oude blusgiganten zoals Sleepy John Estes en Lead Belly weer eens onder de aandacht bracht. Niks aan zijn frisheid ingeboet na ruim 50 jaar.

Een wonderlijke muzikale reis door de Caraïben van een hele tijd geleden. Tevens een ode aan de muzikanten destijds.

Als je gewoon iets nodig hebt om 'instant' goede zin te krijgen: gewoon dit album beluisteren. Succes verzekerd!

Zojuist erg genoten van de prettige gestoordheid van de eerste twee soloalbums van Brian Eno. Moest daar even van bijkomen en met twee voeten weer wat kalmer op de aarde landen. En wat is daar beter voor dan dit prachtalbum van Van Morrison.

Na het emotionele, maar rustige top nummer Sometimes I Feel Like a Motherless Child volgt direct de fraaie instrumental Celtic Excavation. En ben ik weer rustig ...

Zojuist weer een opkikkertje gehad in de beluistering van Brian's debuutalbum Here Come The Wam Jets.. En kreeg gelijk weer zin in de opvolger met de prachtige titel Taking Tiger Mountain (by Strategy).

De prettige gekte van het debuut is iets verminderd. Qua muziek althans. De prettige gestoordheid zit hem dit keer meer in de teksten. Wat absurd, en vaak erg komisch. En het gekke is, het blijft nog altijd een feest om naar te luisteren. Na ruim 50 jaar!

Al een tijd niet meer geluisterd, dus werd het weer eens tijd: het debuutalbum van Brian Eno. Hij wilde na het debuutalbum van Roxy Music wat meer de kant op van Virginia Plain, maar kreeg daarvoor te weinig ruimte. Dus solo, en dat was geen verkeerde keuze. Eerst wat experimentelere rockalbums, maar als snel sloop de ambient binnen. Niet verkeerd, wat mij betreft (denk aan zijn bijdragen aan de Berlijn trilogie van Bowie), maar voor mij toch iets teveel ambient.

Nee, geef mij maar een portie gezonde gekte, zoals op dit album. En daar vind hij een fijne partner in Robert Fripp, die ook wel eens buiten de lijntjes wilde kleuren. Herbeluistering beviel mij prima, het houdt de muzikale oren een beetje fris. Alleen al Baby's on Fire en Blank Frank maken mijn dag al goed.

Bij het fraaie weer van een aantal dagen geleden draaide ik achtereenvolgens The Lonely Lover en daarna More Gregory. Een groot feest. Maar ja, natuurlijk moet ik daarna nog het daarna uitgebrachte album beluisteren: Night Nurse. En hoewel het niet veel scheelt met de twee eerder genoemde albums wint de nachtzuster toch met een teenlengte.

Zij markeert ook een beetje een breuk. Waar de twee voorgaande albums nog de charme hebben van de imperfectie, het amateurisme zo je het wilt noemen, heeft Night Nurse een veel professionelere aanpak. Niet meer die charme, maar beter geproduceerd. En de kwaliteit van de songs: nou, die blijft hier op het achterlijk hoge niveau van de voorgaande albums.

Moeilijk om uitschieters te noemen, maar met het mes op de keel kies ik toch voor Cool Down the Pace en Material Man. Oh ja, ben ik vergeten het titelnummer te noemen (wat een binnenkomer!), en natuurlijk ook nog .........

Paar dagen geleden hadden we een paar zomerse dagen. En dan krijg ik zin in mijn favoriete reggae-artiest, Gregory Isaacs. Dus heb ik eerst The Lonely Lover beluisterd, destijds mijn eerste kennismaking met zijn muziek.

Tja, en toen kreeg ik zin in meer Gregory. Dat schikt, want zo heet de opvolger More Gregory. En het is dat The Lonely Lover mijn 'eerste' was, maar eigenlijk is dit album eigenlijk even goed.

Er staan zoveel Isaacs-classics op, niet meer normaal. Alleen die eerste vijf al: Confirm Reservation, Front Door, Permanent Lover, Hush Darling, My Only Lover. Dan mag de zon wat mij betreft nog wel een hele tijd bijven schijnen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren