Uncle Tupelo maakte in de eerste helft van de jaren negentig een viertal prachtige platen met een wat punky soort countryrock. Niet dat dit helemaal nieuw was. Je hoorde duidelijk dat ze goed geluisterd hadden naar een aantal wat meer country-achtige songs op Sticky Fingers en (vooral) Exile on Main Street.
Toch bleek de muziek van Uncle Tupelo muziekhistorisch gezien van groot belang. Het zette de deur open voor aan flink aantal bands en artiesten die dit verder gingen verkennen.

Jeff Tweedy ontwikkelde zich met Wilco in een meer rock-achtige en experimentele richting. Zijn kompaan Jay Farrar maakte met zijn band Son Volt wat meer behoudender muziek. Beide bands bleef ik graag volgen. Maar na de eerste vier mooie albums van Son Volt leek het wel alsof de bron wat opgedroogd was. Zeker, best nog aardige songs, maar het was allemaal toch een heel stuk minder dan die eerste vier.

Dit nieuwe album klinkt weliswaar een stuk frisser. Ook is het meer 'return to form', dus terug naar de sound van die eerste vier. Dat is helaas ook gelijk de zwakte van dit nieuwe album: als ik dat wil horen zet ik gewoon een van die vier op.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Hollywood Town Hall, Tomorrow the Green Grass en Rainy Day Music vond ik fraaie albums. En dat vind ik nu nog altijd. Ik draai ze nog geregeld. Sound of Lies en Smile konden mij echter een heel stuk minder bekoren. En dat geldt nog meer voor de albums van de laatste 20 jaar.

Maar ja, toch een beetje nieuwsgierig naar dit nieuwe album. Dus toch maar luisteren. Het begin deed bij mij gelijk de stekels opsteken. Dat "oh-oh-oh" kunnen sommigen misschien wel catchy vinden, maar ik krijg er spontaan rode vlekken van. Doet mij sterk denken aan ongeveer hetzelfde "ho-he-ho" van Mrs Vandebilt van Paul McCartney & Wings. Ook daar krijg ik jeuk van.

Maar na deze slechte start ging het weer een stuk beter. Aardige songs, maar niet bijzonder. Goede zang, maar je hoort toch dat de stem van Gary Louris een wat ruw randje heeft gekregen. Mijn conclusie: hetzelfde als de laatste vier albums. Aardig om te horen, maar toch middelmaat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

De jaren 1976/1977 bleken een scharnierpunt in de geschiedenis van de rockmuziek. De opkomst van de punk leek aanvankelijk een aardschok, maar de invloed hiervan bleek achteraf toch vrij beperkt. Want de successen van Fleetwood Mac, Springsteen, Bowie, Stevie Wonder en zo gingen gewoon door. En vergeet de discojaren niet (remember Saturday Night Fever).

Maar toch: symfonische rock was bijvoorbeeld ineens ‘out’. En in het kielzog van de punk kwamen er ineens een grote golf van bandjes die men destijds new wave noemde. Het algemeen kenmerk was korte puntige en betrekkelijk eenvoudige songs, maar die vooral met een hoge dosis energie vertolkt werden.
En zo maakte ik kennis met de muziek van Graham Parker & The Rumour. Die begeleidingsband bestond vooral uit leden van Brinsley Schwarz.

Hoewel ik Heat Treatment zijn beste vond (en nog altijd vind), mocht Squeezing out Sparks er beslist zijn. En dat is nu na 47 jaar ook nog altijd zo. Prima album, veel beter dan voorganger Stick to Me. Kwalitatief uitstekende songs met als absolute uitschieter You Can't Be Too Strong. En het geluid is net weer zo helder als op Heat Treatment. Mooi album dat de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan.

Is er dan niets op aan te merken? Jawel hoor: hoe kan het dat er op de streamingdiensten twee songs ontbreken. Zelfs AI weet het niet, althans komt met een niet passende verklaring. Afijn, dan maar de CD erin, want de vinylversie ligt op zolder …

De jaren 1976/1977 bleken een scharnierpunt in de geschiedenis van de rockmuziek. De opkomst van de punk leek aanvankelijk een aardschok, maar de invloed hiervan bleek achteraf toch vrij beperkt. Want de successen van Fleetwood Mac, Springsteen, Bowie, Stevie Wonder en zo gingen gewoon door. En vergeet de discojaren niet (remember Saturday Night Fever).

Maar toch: symfonische rock was bijvoorbeeld ineens ‘out’. En in het kielzog van de punk kwamen er ineens een grote golf van bandjes die men destijds new wave noemde. Het algemeen kenmerk was korte puntige en betrekkelijk eenvoudige songs, maar die vooral met een hoge dosis energie vertolkt werden.
En zo maakte ik kennis met de muziek van Graham Parker & The Rumour. Die begeleidingsband bestond vooral uit leden van Brinsley Schwarz.

Heat Treatment was (na Stick to Me) mijn tweede kennismaking. En waar het bij mij dikwijls zo is dat ik een zwak blijf houden voor mijn de eerste kennismaking met een band of muzikant, is dat bij Graham Parker niet het geval. In de loop der jaren bleef ik toch geregeld terugkomen bij Heat Treatment.

En nu zijn we 50 jaar verder en is dat gevoel alleen maar sterker geworden. Heerlijke puntige en kwalitatief uitstekende songs, waarvan vele zelfs met een hoog meezing gehalte. En waar Stick to Me behoorlijk dichtgemetseld geluid kent is dat hier zeker niet het geval. Heerlijk fris en energiek album. Voor mij zijn beste.

De jaren 1976/1977 bleken een scharnierpunt in de geschiedenis van de rockmuziek. De opkomst van de punk leek aanvankelijk een aardschok, maar de invloed hiervan bleek achteraf toch vrij beperkt. Want de successen van Fleetwood Mac, Springsteen, Bowie, Stevie Wonder en zo gingen gewoon door. En vergeet de discojaren niet (remember Saturday Night Fever).

Maar toch: symfonische rock was bijvoorbeeld ineens ‘out’. En in het kielzog van de punk kwamen er ineens een grote golf van bandjes die men destijds new wave noemde. Het algemeen kenmerk was korte puntige en betrekkelijk eenvoudige songs, maar die vooral met een hoge dosis energie vertolkt werden.

En zo maakte ik kennis met de muziek van Graham Parker & The Rumour. Die begeleidingsband bestond vooral uit leden van Brinsley Schwarz.

Stick to Me was het eerste album dat ik van hun hoorde. En dat vond ik destijds geweldig. Energiek muziek, een rauwe emotievolle stem. Ja, dat kon mij toen erg bekoren.

Nu, 49 jaar later, ben ik een stuk minder enthousiast. Zeker, er staan een aantal sterke songs op, zoals onder andere Stick to Me, I'm Gonna Tear Your Playhouse Down en New York Shuffle. Maar ook enkele mindere songs. En nu valt me op dat het geluid op dit album behoorlijk dichtgemetseld is en dat doet het album geen goed. Conclusie: best een aardig album, maar niet meer zo goed als destijds.

Weer eens gedraaid. En het roept bij mij nog altijd dezelfde emoties op als destijds, toen ik het album voor het eerst hoorde (zie mijn post hierboven).

Overigens heb ik mijn 45 Van Morrison CD's om specifieke redenen (die ik hier niet wil toelichten) allemaal de deur uit gedaan. Waaronder deze en de hierboven genoemde Veedon Fleece. Maar ze zijn terecht gekomen bij een goede vriend die pas de laatste jaren de muziek van Van heeft leren kennen en hier inmiddels heel enthousiast over is. Kortom: de CD's zijn in zeer goede handen.

Kevin Coyne is muziek voor de echte liefhebber. Zijn markante stemgeluid moet je liggen. Maar belangrijker is wat hij zingt. En als je daarvoor openstaat ga je ook zijn stem een stuk beter waarderen.

Maar op Babble zingt hij samen (of om en om) met Dagmar Krause. En daar ligt het anders. Ik lees en en hoor vaak dat haar stem zo tegen iemands haren instrijkt dat men niet meer aan de inhoud toekomt, ondanks Kevin’s bijdrage.

En dat is jammer, want dit album is een echte parel. Maar dan moet je er wel wat moeite voordoen. En wat context helpt hierbij.

Kevin heeft Babble in beginsel gemaakt als de muziek bij een theaterstuk of musical. Het gaat over een toxische en destructieve relatie tussen twee geliefden. Kevin liet zich destijds ontvallen dat hij losjes geïnspireerd is door het verhaal over de Britse kindermoordenaars Ian Brady en Myra Hindley (google maar de 'Moors Murderers’). Dat veroorzaakte nogal wat ophef en leidde af over waar het Kevin nu echt om ging.

En dat is een oud thema, dat er kort gezegd op neer komt dat liefde alleen niet volstaat in een langdurige relatie. Continue en goede communicatie is nog belangrijker. En daar schort het nog wel eens aan. En dat is al helemaal het geval bij de twee geliefden van Babble.

Het gebrek aan communicatie leidt bij dit koppel tot een storm van emoties. Werkelijk alles komt langs: frustratie, machteloosheid, verdriet, eenzaamheid, lust, hoop, berusting, vreugde, boosheid en vergeving.

Al deze emoties spatten van gewoon van het album af. En het schelle stemgeluid van Dagmar past hier dus gewoon goed bij.

Nu je dit gehoord hebt: luister nog eens een keer en wellicht valt het meesterwerk nu wel op zijn plek.

Ik blijf het een apart album vinden. Ik merk wel dat ik het niet draai als ik Van's muziek met aandacht wil beluisteren. Maar als achtergrondmuziek draai ik hem best wel zo af en toe. En dat bedoel ik niet negatief.

Als ik Trein Vuur Dageraad heb beluisterd moet ik op de een of andere manier daarna deze 7.6.9.6. draaien. En met 'draaien' bedoel ik dan ook echt het fysieke album draaien. Want het blijft toch zonde dat de extra track Parel op de streamingversie ontbreekt. Jammer, want ik vind dat welhaast het sterkste nummer. Ook een vreemde eend in de bijt, in muzikaal opzicht. Mede vanwege de koorzang.

Verder valt op dat dit album hier en daar wat zweveriger is ten opzichte van zijn voorganger. Maar mij bevalt dat prima.

Het is ruim 4 jaar na mijn laatste post over dit album. Bijzonder dat er sindsdien maar één post is bijgekomen. Zal wel te maken hebben met enerzijds de vluchtigheid van muziekbeleving bij veel liefhebbers ("geweldig album dit", maar het daarna vergeten). Anderzijds met het overweldigende aanbod van nieuwe muziek.

Afijn: ik draai regelmatig 'oude' albums. Vaak is het nog altijd genieten en blijkt veel muziek gelaagder dan een eerste luisterbeurt doet vermoeden. En soms blijkt het aanvankelijke enthousiasme jaren later iets geluwd te zijn.

Maar dus niet bij dit album van Spinvis. Heerlijk album.

Na het luisteren naar The Lioness moet ik gewoon ook altijd de twee daaropvolgende albums draaien. Te beginnen met deze Ghost Tropic, die ik eigenlijk van die drie de best vind, ook al scheelt het niet veel.

Mijn gevoel is nog steeds hetzelfde als ik hierboven al beschreef. Waar The Lioness nog een behoorlijk 'vol' geluid heeft, beoefent Jason op dit album juiste de kunst van het weglaten. Het accent mag liggen op de ruimte tussen de noten. Daar is de rust, daar ligt het gevoel.
Wat een prachtalbum!

AreYouThere beschrijft hierboven zo goed wat dit album (en Jason's muziek in het algemeen) met je kan doen. Gelet op het erg hoge aantal likes herkennen zich hier veel muziekliefhebbers in. Ik dus ook. Net zoals hij schrijft heb ik de laatste paar jaar deze muziek vermeden. Door persoonlijke omstandigheden was ik bang dat deze muziek voor mij nu wat te dichtbij zou komen, te intens. Dat heb ik overigens ook bij Lou Reed - Berlin (1973), maar dat terzijde.

Een dag of wat geleden vertelde mijn zoon mij dat hij dit weer was gaan draaien. Dit duwtje in de rug bracht mij ertoe om dat toch ook weer te doen. Te beginnen met dit album, want ik vind dat van zijn topalbums de makkelijkste, d.w.z. in emotioneel opzicht.

Ben blij dat ik dat gedaan heb. Wat een prachtige muziek. En ja, het kwam dichtbij. Maar Jason brengt je naast allerlei donkere kanten van zijn (of jouw eigen) emoties ook altijd weer rust en hoop. En dat helpt.

Dus op naar Ghost Tropic, en daarna Didn't it Rain, die ik beide nog iets beter vind dan The Lioness.

Ik heb hierboven al een paar keer vermeld dat ik het een echt groeiplaatje (nou ja, niet echt -tje) vind. Inmiddels zijn we weer een paar jaar (en een paar albums van Zach) verder. Van de week weer eens beluisterd of ik mijn mening (weer eens) moet bijstellen. Het gebeurt mij regelmatig dat ik enkele jaren later minder enthousiast ben.

Nou, dat is hier niet het geval. Nog altijd een heerlijk album. Laat zich vooral goed beluisteren tijdens wat langere autoritten.

Fijn om te merken dat dit album zijn weg bij de liefhebbers weet te vinden. Weliswaar kennen de geiten een beperkte doelgroep. Maar 23 stemmen in 2 weken tijd is voor hun begrippen relatief veel.

En dat is terecht, want dit album is compacter dan hun voorgaande werk. En is ook toegankelijker, met zelfs een paar echte oorwurmen. Dus: hoort zegt het voort ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren