De titel dekt de lading. De muziek op dit album is weliswaar 'dark', maar gek genoeg toch niet somber.

Maar wel een collectie songs van een geweldig hoog niveau. Het moet zijn dat velen de wat snerpende stem van John Darnielle niet kunnen hebben. Anders begrijp ik niet dat deze band niet meer waardering krijgt.

En waar je over het stemgeluid van John Darnielle nog kunt discussiëren, geldt dat zeker niet over zijn talent als tekstschrijver. Die zijn van een zeldzaam hoog niveau in de popmuziek. En zijn van een literair niveau. Beeldend en schilderend met woorden zoals Leonhard Cohen en Bob Dylan. Verhalend zoals wederom Bob Dylan en Willy Vlautin (bekend van Richmond Fontaine en The Delines, tevens succesvol auteur).

Bij het herbeluisteren van dit kleine meesterwerk valt mij iets anders op, en wel het spanningsveld tussen de eerste twee en de laatste twee nummers.

Het eerste nummer People maakt al veel duidelijk . Het is een hartekreet over de mensheid:

People living, oh I love their living
People loving, oh I love their loving
People giving, oh I love their giving
People holding, oh I love the holding
People smiling, oh I love the smiling
People hating, oh I fear the hating
People fighting, oh I loathe the fighting
People screaming, oh l fear the screaming
People dying, oh please stop the dying
People living, oh keep up the living
The world is for loving, oh I love the loving
Oh I love the loving (x3)
Oh I love the people (x2)

Zijstapje: zeker in dit streaming-tijdperk is het voor een serieuze band of artiest enorm balanceren tussen artistieke vrijheid en het bereiken van veel luisteraars. Behalve natuurlijk als je jouw muziek alleen maar ziet als een vehikel om zoveel mogelijk geld te verdienen. Vroeger was dit dilemma ook al zo, alleen waren muzikanten destijds wat erg veel afhankelijk van de platenmaatschappijen.

En nu terug naar dit album: People is niet echt een song, maar meer een declamatie met een welhaast machinaal slow beatbox-achtig geluid als omlijsting. Laat ik het zo zeggen: als je wilt dat jouw album lekker gaat verkopen, dan is dit wel een heel slecht begin.

Met de keuze voor dit begin maakt Kevin duidelijk dat hij het stadium (hopend op breed succes) inmiddels voorbij is. Dat wordt des te meer duidelijk door het volgende nummer. Having a Party bevat nog wat frustratie over de muziekindustrie, maar dat gevoel gaat al snel over in berusting. Kevin lijkt te zeggen: "Okè, geen succes, dan ga ik gewoon lekker mijn eigen muziek maken".

En dat doet hij dan ook in de navolgende nummers. Gaandeweg bevalt hem dat steeds beter en lijkt hij zich steeds vrijer te voelen. Hetgeen culmineert in de laatste twee prachtnummers: Wendy's Dream en The World Is Full of Fools. Wat een plaat!

Bijna drie en een half jaar verder. Maar geen enkele post sinds de laatste van mijzelf. Wel 9 stemmen sindsdien, waarvan het merendeel erg positief. De waardering is er dus wel, maar ik ben wel benieuwd naar wat ze er van vonden, ook van degenen die er niks aan vinden.

Intussen luister ik enkele malen per jaar naar een aantal albums van Kevin. En eigenlijk omdat hij via zijn muziek daadwerkelijk iets te zeggen heeft en daarbij muzikaal voor mij de juiste toon weet aan te slaan.

Weer eens gedraaid. Wat blijft het toch een fantastisch album. Soms puur symfonische rock, soms melodieuzere stukken, af en toe snippers 'poppy', dan weer elementen uit de jazzrock, en gelukkig regelmatig experimenteel.

Dit soort muziek wordt nog maar zelden gedraaid. Verreweg de meeste muziekliefhebbers hebben hier gewoon niet meer het geduld voor.

stem geplaatst

Al een tijdje niet meer beluisterd. Totdat ik Static on the Radio weer eens hoorde langskomen. Dus ga ik binnen kort zijn eerste twee albums weer eens beluisteren.

Jim White is een heel vreemde vogel. En zijn muziek is ook een beetje vreemd. Vroeger vond ik dit heerlijk. Ben benieuwd of dat na al die tijd ook nog altijd het geval is.

Onlangs dit verzamelalbum weer eens gedraaid. En twee dingen vastgesteld: allereerst dat het nog altijd heerlijk wegluister. En verder dat dit zich uitstekend leent voor een wat langere autorit.

Een paar keer per jaar draai ik deze verzamelaar. En zo af en toe ook enkele losse reguliere albums. Allemaal prima.

Wat fijn TEQUILA SUNRISE, dat deze klassieker jou zo goed bevalt. Je hebt al goede tips ontvangen van late for the sky.

Ik wil hier graag de drie albums aan toevoegen die aan Transcendental Blues zijn vooraf gegaan: Train A Comin', I Feel Alright en El Corazon. Ben benieuwd wat je hier van gaat vinden. Veel luisterplezier!

Ergens in de zomer van 1997 of 1998: was naar de stad geweest, lekker zomerweer, dus besloot ik om een biertje te pakken op het terras van mijn favoriete kroeg. En daar hoorde ik fantastische Cubaanse muziek. Ik vragen wat dit was en hoorde toen dat het El Carretero was van de (voor mij volslagen onbekende) Guillermo Portables. Ik was gelijk verkocht en snelde naar mijn platenzaak. Helaas, zonder resultaat. Na heel lang zoeken heb ik het album (alsmede de voorganger Aqui Está Portabales!) gevonden.

Zodra de zon gaat schijnen trek ik het album uit de kast en geniet ik telkens weer van deze muziek.

Dit verzamelalbum was mijn eerste kennismaking met de muziek van Warren Zevon. Het enige wat ik destijds wist was dat hij in de tweede helft van de jaren '70 een protégé van Jackson Browne was.

Daarna heb ik bijna al zijn albums aangeschaft en leren waarderen. Maar toch blijf ik regelmatig teruggrijpen naar deze bijzonder fraaie verzamelaar. Die eerste, hè ...

Heerlijk album. De albums van Whiskeytown en de eerste paar van Ryan Adams blijven toch nog altijd de beste. Daarna werd het geleidelijk aan minder, op een enkele opleving na.

Deze band en Uncle Tupelo hebben in de jaren negentig baanbrekend werk verricht.

Dit album en Rainy Day Music zijn mijn favoriete albums van The Jayhawks. Rainy Day Music is veel melodieuzer en kent fraaie harmonyzang. Die draai ik dus net wat vaker.

Hollywood Town Hall is anders, wat rauwer, met wat rafelige randjes. Ik moet dan altijd denken aan Wild Horses en Dead Flowers op Sticky Fingers van The Rolling Stones.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik leerde Ian Fitzgerald in 2013 kennen via diens No Time to Be Tender. Een fraai album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Ik draai hem nog best regelmatig.

Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.

En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.

Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.

Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...

Nog altijd een geweldig album met een bijzonder goede geluidskwaliteit, zeker voor de jaren zeventig.

Veel humor, zoals onder andere in Every Roman Knows, waarin Archimedes voorbij komt. Diens wet luidt "Een voorwerp geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof, ondervindt een opwaartse kracht die gelijk is aan het gewicht van de verplaatste vloeistof". Hiervan wordt wel eens gekscherend gezegd dat die dit ontdekte toe hij met een eendje in het bad aan het spelen was.

In Every Roman Knows roept een Eric Idle-achtige stem "Hey Archie, what are you doing in the Bathroom?". Nou ja, ga eens luisteren, want dan is het wèl grappig ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren