In de jaren negentig maakte Steve Earle een viertal fantastische albums op een rij: Train a comin', I feel allright, El Corazon en deze Transcendental Blues.

En het scheelt niet veel, maar als ik moet kiezen is dit laatste album toch mijn favoriet. Werkelijk alles op dit album klopt.

Dit verzamelalbum was mijn eerste kennismaking met de muziek van Warren Zevon. Het enige wat ik destijds wist was dat hij in de tweede helft van de jaren '70 een protégé van Jackson Browne was.

Daarna heb ik bijna al zijn albums aangeschaft en leren waarderen. Maar toch blijf ik regelmatig teruggrijpen naar deze bijzonder fraaie verzamelaar. Die eerste, hè ...

Heerlijk album. De albums van Whiskeytown en de eerste paar van Ryan Adams blijven toch nog altijd de beste. Daarna werd het geleidelijk aan minder, op een enkele opleving na.

Deze band en Uncle Tupelo hebben in de jaren negentig baanbrekend werk verricht.

Dit album en Rainy Day Music zijn mijn favoriete albums van The Jayhawks. Rainy Day Music is veel melodieuzer en kent fraaie harmonyzang. Die draai ik dus net wat vaker.

Hollywood Town Hall is anders, wat rauwer, met wat rafelige randjes. Ik moet dan altijd denken aan Wild Horses en Dead Flowers op Sticky Fingers van The Rolling Stones.

Bij mij is iets vreemds aan de hand met betrekking tot de muziek van Big Big Train. Ik leerde hun muziek pas in 2013 kennen met English Electric: Full Power. Dat album maakte destijds op mij een een verpletterende indruk. En nog altijd vind ik dit hun beste.

Uiteraard heb ik toen de albums van voor 2013 beluisterd, maar die deden mij niet zoveel. Echt een band die destijds nog flink zoekende was.

Maar in de jaren 2013 t/m 2021 was ik serieus verslaafd aan hun muziek. Ik draaide de albums uit die periode erg vaak, hoewel ik het met Grand Tour en Common Ground al een tikkie minder begon te vinden.

Na een aantal personele wisselingen, maar vooral na het overlijden van David Longdon in november 2021 was voor mij de magie weg. Tuurlijk, de band deed erg zijn best en de nieuwe zanger kon best wel wat, maar het sloeg bij mij niet meer aan. Die albums beluisterde ik 2 of 3 keer, maar dat was het dan wel.

Maar het vreemde is, dat ik de albums uit hun goede periode ook nog maar zelden beluisterde. Vreemd, want ik vind ze nog altijd erg goed.

Tja, en naar aanleiding van de lyrische recensies van vele muziekbladen èn die van verschillende MM'ers ben ik toch weer een paar keer naar Woodcut gaan luisteren. En ik snap het niet. Oké, ze hebben een basisidee voor het album. De songs zijn ook best wel goed, en het zijn geweldige muzikanten. Maar de muziek raakt mij nog altijd niet. Maar zoals boven uitgelegd: het ligt gewoon aan mij.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik leerde Ian Fitzgerald in 2013 kennen via diens No Time to Be Tender. Een fraai album, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Ik draai hem nog best regelmatig.

Dat kan ik niet zeggen van opvolger You Won't Even Know I'm Gone. Een vrij zwak en richtingloos album, dat ik terecht nooit meer heb gedraaid.

En nu tot mijn verrassing, en maar liefst 9 jaar later is daar Uselysses. En die heb ik best een aantal keer moeten draaien om er iets van te vinden. Dat wisselt nogal eens. Het is namelijk een album met vrij weinig variatie, nog in tempo, nog in kracht. Zowat alle nummers hebben geen kop en geen staart. Coupletten en refreinen zijn niet aan Ian besteed. Wèl veel lange teksten. Ik moet dan ook regelmatig denken aan de lange nummers van Bob Dylan, zoals bijvoorbeeld Desolation Row, Visions of Johanna en Sad Eyed Lady of the Lowlands.

Maar ja, de ene keer vind ik het maar een oeverloos doorkabbelen en vind ik het saai. Maar een andere keer word ik meegezogen in een soort trance en vind ik het geweldig. Ligt er maar net aan hoe ik me voel, waar ik ben, hoeveel tijd ik dan heb, enz.

Overigens maakt het eigenlijk niet zoveel uit dat ik dit hier beschrijf, want de pagina's van Ian op dit forum worden nou niet bepaald druk bezocht ...

Nog altijd een geweldig album met een bijzonder goede geluidskwaliteit, zeker voor de jaren zeventig.

Veel humor, zoals onder andere in Every Roman Knows, waarin Archimedes voorbij komt. Diens wet luidt "Een voorwerp geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof, ondervindt een opwaartse kracht die gelijk is aan het gewicht van de verplaatste vloeistof". Hiervan wordt wel eens gekscherend gezegd dat die dit ontdekte toe hij met een eendje in het bad aan het spelen was.

In Every Roman Knows roept een Eric Idle-achtige stem "Hey Archie, what are you doing in the Bathroom?". Nou ja, ga eens luisteren, want dan is het wèl grappig ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren