Wat fijn dat er de laatste maanden hier weer wat meer aandacht voor dit prachtalbum is. Enkele gebruikers geven aan dat ze pas na herhaaldelijk luisteren de kracht van de muziek gaan horen.

En dat wordt bevestigd in de grafiek bij Statistiek. Bij de meeste albums is er eerst een snelle piek, die in de loop der jaren steeds iets meer afvlakt. Zo niet bij dit album: een constant stijgende lijn. Need I Say More?

Ben een heuse Paul Simon fan en mag dit album heel af en toe streamen. Maar kopen? Nee, is overigens wel het enige van zijn reguliere studio-albums dat ik niet in bezit heb.

Zo: nu een aantal keer beluisterd. En dat valt beslist niet verkeerd. Ik heb een voorkeur voor de albums waar hij wat meer persoonlijke songs heeft staan, zoals The Houston Kid, Fate's Right Hand en Triage.

Dat is op dit album minder het geval. De thema's handelen meer over de omgeving waarin hij is opgegroeid, i.c. de zuidelijke staten, maar niet zozeer zijn innerlijke wereld. Maar dat geeft niet want het is toch gewoon een heel sterk album geworden. Veel songs die blijven 'hangen'. En het betere en vaker aanwezige gitaarwerk kan mij ook bekoren.

Toch opvallend: sinds The Houston Kid heeft hij nooit een minder album gemaakt. En dan laat ik zijn kerstalbum maar buiten beschouwing.