stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

En weer eens dit topalbum beluisterd. Met de titelsong als opener. Dat nummer was de gamechanger in hun carrière. Het stond in een akoestische versie op het debuutalbum Wednesday Morning 3 A.M., maar dat album flopte.

Paul ging naar Londen. In de tussentijd besloot producer Tom Wilson elektrisch instrumenten aan de song toe te voegen. En daarmee werd het een een grote hit en vloog Paul Simon hals over kop terug naar de USA. De rest is history.

Wellicht zit het hem in die achtergrond, want als ik die versie hoor, hoor ik die toevoegingen ook expliciet. Dan heb ik toch een lichte voorkeur voor de oorspronkelijke versie.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Wat fijn dat er dankzij potjandosie weer eens aandacht is voor de Afrikaanse muziek, en ook in het bijzonder voor dit album van Toure Kunda. Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums. Maar dit is dus zo'n uitzondering die de regel bevestigt. Wat een heerlijke plaat. Heeft nog niets van zijn kracht verloren.

De afsluiter Emma maakt het feest helemaal compleet. Toch geef ik de voorkeur aan de originele, meer weemoedige versie op Thomas Mapfumo - Ndangariro (1983). Ga die vooral ook eens beluisteren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het album de laatste week dikwijls beluisterd. En hij begint langzaam in te dalen.

Positieve dingen: er staan weer enkele songs op die 'blijven hangen', en die al binnenkort tot Cody Jinks-klassiekers kunnen gaan behoren, zoals onder andere Better Than the Bottle, Lost Highway en Monsters. En dit had ik minder op de albums Mercy en Change the Game.
Ook positief: dankzij het feit dat hij zijn drankverslaving te boven is gekomen is hij in zijn teksten een stuk volwassener geworden.

Wat minder vind ik het feit dat het register op een aantal songs flink open gaat. Maar dat kan ook aan mij liggen: met het klimmen van de jaren heb ik meer een voorkeur voor ballads en mid-tempo songs, en minder voor de steviger rockende songs. Maar toch kom ik ook op dit album voldoende aan mijn trekken met songs zoals onder andere Better Than the Bottle, When You Can't Remember en When Time Didn't Fly.

Voorlopige conclusie: een stuk beter dan Mercy en Change the Game. Maar of het het niveau gaat aantippen van bijvoorbeeld Lifers of The Wanting? Ben er nog niet uit. De tijd zal het leren. Maar voorlopig is het album de komende tijd niet weg te slaan van mijn digitale draaitafel.