De tweede Born-plaat van Springsteen, en hoewel Born To Run door de critici net iets hoger wordt aangeslagen, vind ik deze plaat het beste. De grote aantrekkingskracht is natuurlijk het commerciële succes en de opzwepende nummers. Springsteen wilde Michael Jackson achterna, die twee jaar daarvoor met zeven van de negen nummers van zijn album Thriller de Amerikaanse top tien haalde. Springsteen wilde ook een dergelijk succes behalen, en dat deed hij met dit album.

Want niet alleen werden er dertig miljoen exemplaren van verkocht, ook evenaarde hij Jackson met een totaal van zeven top tien-hits in Amerika. Het album opent met het meest onbegrepen nummer in de muziekgeschiedenis: De zogenaamde 'pro-Amerika'-song 'Born In The U.S.A.', aldus Ronald Reagan tijdens zijn verkiezingscampagne in 1984. Niet dus. Het thuisland van Springsteen wordt op een cynische manier meedogenloos neergesabeld, maar door de heftige en opzwepende muziek werd (en wordt) het door velen geïnterpreteerd als een vaderlandsverheerlijkende song.

Het volgende nummer is 'Cover Me', een nummer dat in Nederland geen grote bekendheid geniet. Toch is ook dit een fantastisch nummer in het straatje van 'Born In The U.S.A.', maar met iets minder massaliteit. Zo blijft het aan de ene kant klein, maar knalt het toch uit je speakers. 'Darlington County' is het volgende knalnummer. Een meezingertje met veel sha-la-la's, maar toch een geinig nummer.

'Working On The Highway' is toch even wat anders dan de voorgaande nummers. In 'Cover Me' en 'Darlington County' hoor je veel instrumenten tegelijk, dat valt hier nog wel mee en daardoor blijft het - hoewel de vorige twee nummers uitstekend zijn - toch iets overzichtelijker en valt er een beetje een lijn te ontdekken. 'Downbound Train' vind ik echt het beste nummer van de plaat. Hier gaat Springsteen voor het eerst echt op het serieuze pad, althans, ook qua muziek. Eigenlijk is het allemaal niet eens zo heel bijzonder, maar de riff van de gitaar en ook de andere muzikale elementen kunnen mij bekoren.

Springsteen gaat ingetogen verder met 'I'm On Fire', ook één van de beste nummers van het album. Dit blijft een pure klassieker met een fantastisch 80's-geluid, waarin Springsteen fantastisch zingt en hij op een prachtige manier wordt ondersteund door de drums met die voortdurende rimshot en het gitaarriffje. Op Side 2 gaat Springsteen weer over op de snellere muziek. 'No Surrender' knalt meteen lekker naar binnen met de drums, maar toch weet Springsteen met zijn zang gevoel over te brengen. Dat is knap, tussen al dat instrumentale geweld.

'Bobby Jean' is ook weer lekker stevig, gewoon een fraai nummer met een toch serieuze tekst. 'I'm Goin' Down' is vervolgens weer een echte topper, met een wederom fenomenale intro en een zeer goed zingende Springsteen, die toch weer een soort van meezinger creëert: 'I'm goin' down down down down', en dit een aantal keer. Toch blijft het nummer van een hoogstaande kwaliteit. 'Glory Days' volgt, en dit is weer één van de populairdere nummers van het album in Nederland, wordt ook nog vaak gedraaid op de radio. Dit is weer een iets vrolijker nummer.

'Dancing In The Dark' is de absolute knaller van het album, echt een superhit destijds. En dat terwijl Springsteen het nummer eerst niet eens op het album wilde hebben, maar manager Jon Landau vond dat de eerste single er een moest zijn met echt hitpotentieel. Dat werd dus deze. Wat kun je over dit nummer zeggen? Uitstekende instrumentatie, iedereen kent de tekst: echt een hele goede hit. De afsluiter is 'My Hometown' en dit is echt een verademing na al dat geweld op Side 2. Een prachtig ingetogen nummer, ook weer met zo'n fraai 80's-geluid. Een perfecte afsluiter voor dit album.

Al met al heeft Springsteen een album afgeleverd dat niet alleen heel veel exemplaren verkocht, maar ook ontzettend goed van kwaliteit is. En dat zie je niet bij alle veelverkopende platen. Het wordt over de hele wereld in lijstjes geplaatst met de beste albums aller tijden, en dat toont aan dat dit een tijdloos album is dat door de vele hits en vele airplay nog lang zal worden herinnerd.

De toevoeging van Neil Young aan het sterrenensemble heeft de band echt goed gedaan. De vier muzikanten stuwen elkaar op dit album naar ongekende hoogten, met country-invloeden, subtiele nummers en wat ruiger werk. De zangpartijen zijn in elk nummer subliem en sluiten ontzettend nauw. Daarnaast zit het instrumentale gedeelte met muzikanten als Young, Stephen Stills, David Crosby en Graham Nash natuurlijk ook wel snor.

Het eerste nummer bevat meteen misschien wel de beste zangharmonieën van het hele album. 'Carry On' begint met een nogal vreemd klinkende intro, maar dat gaat later over in een buitengewoon vloeiend nummer met ook zeer goed gitaarwerk (volgens mij van Stills). Een heel mooi stukje komt ongeveer halverwege als het even helemaal stilvalt en alleen de zangharmonie is te horen. Vervolgens krijg je 'Teach Your Children'. De intro doet mij meteen denken aan het stoffige zuiden van de Verenigde Staten, waar altijd de zon schijnt en waar een hoog 'ons kent ons'-gehalte heerst. Dit is nou typisch een nummer dat ik tijdens een barbecue op een zomeravond kan luisteren en dan puur kan genieten.

'Almost Cut My Hair' is het volgende pareltje op het album. Het gitaarwerk klinkt typisch als Neil Young, vergelijkbaar met bijvoorbeeld 'Southern Man' en 'Cortez The Killer' van hem. Daarnaast is de zang bijzonder sterk. Dit is een iets ruiger nummertje op het album. Dan volgt het mooiste nummer van het hele album: 'Helpless'. De zang van Neil Young gaat werkelijk door hart en ziel. De tekst is prachtig en het is een mooi ingetogen nummer, waar ik keer op keer naar kan luisteren. Eigenlijk zit dit intieme nummer tussen de twee rockers van het album in, want ook 'Woodstock' is weer een iets ruiger nummer. Ook dit nummer zit goed in elkaar, met goed gitaarspel en een lekker pianootje op de achtergrond.

'Déjà Vu', de titelsong, is een heel bijzonder nummer, vooral de intro is uniek. De zangharmonieën zijn weer van het hoogste niveau en er zit een fraaie twist in het nummer. Dan komt, samen met 'Teach Your Children', het 'liefste' nummer van het album. 'Our House' is een simplistisch, maar daarom niet minder mooi nummer, dat ontzettend fijn in het gehoor ligt. '4 + 20' is ook een lekker kabbelend nummertje, waar eigenlijk niet veel bijzonders over te vertellen valt; het is gewoon ook weer fijn om te beluisteren.

'Country Girl' is vervolgens weer een typisch Neil Young-nummer. Het is duidelijk te horen dat hij uit de periode van Everybody Knows This Is Nowhere komt. Dan komt een ietwat ruige afsluiter met 'Everybody I Love You'. Een nummer dat ook perfect bij het album past. Dat is namelijk iets dat dit album kenmerkt: het lijkt alsof alles bij elkaar past en precies op elkaar is afgestemd. Dat is het knappe aan deze plaat.

Al met al is dit een bijzonder prettige luisterplaat die nooit gaat vervelen. Ik zei dan wel dat alles op elkaar lijkt afgestemd, er zit genoeg variatie in om er een bijzonder interessant album van te maken. Neil Young is de versterking gebleken die de band nodig had, hoewel het debuutalbum van het trio Crosby, Stills en Nash ook prachtig is natuurlijk. Deze plaat is bij uitstek geschikt voor - zoals ik al zei - een zomeravond, waarbij de muziek van Crosby, Stills, Nash & Young de perfecte achtergrondmuziek zal blijken.

Dire Straits betrad met dit album definitief de mainstream en het is duidelijk waarom. Commerciële muziek viert hoogtij op dit album, met name op Side 1. Toch vind ik dit allerminst storend. In de jaren daarvoor maakte Dire Straits prachtige albums en leverde het pareltjes op als 'Sultans Of Swing', 'Tunnel Of Love', 'Private Investigations' en 'Telegraph Road', maar afgezien van 'Sultans' zat er nooit een megahit bij. Ik begrijp dat Knopfler en zijn mannen een keer een megasucces wilden boeken en daarom is er (denk ik) zo ontzettend veel zorg aan dit album besteed.

Toch vind ik het album niet helemaal perfect. 'So Far Away' is een lekkere opener, met een lekker gitaarriffje en het is in essentie eigenlijk een puur easy listening-nummer. Het nummer doet enigszins onbezorgd aan, maar de tekst is dat niet helemaal. 'Money For Nothing' is een nummer dat natuurlijk helemaal grijsgedraaid is op de radio. De intro is werkelijk fenomenaal; eerst het drumwerk dat toch redelijk complex is, met vervolgens een exploderende gitaarsolo waar later de drums weer bij komen. De originen van de tekst zijn natuurlijk ontzettend grappig: Knopfler is met zijn vrouw op bezoek in een elektronicawinkel in New York, waar Mötley Crüe met een videoclip te zien is op tv. De werknemers van de winkel roepen dingen als 'they're gettin' their money for nothing and chicks for free', Knopfler ziet potentie in deze teksten en vraagt pen en papier: Voilà, je hebt een songtekst!

'Walk Of Life' is pas echt een commercieel nummer. Een feestnummertje, dat nog altijd graag gehoord wordt op mensen die nu hun vijftigste verjaardag of 25-jarig huwelijk vieren. En dat is ook logisch: een opzwepende synthesizerriff, een tokkelende gitaar en een leuke tekst. Voor de verandering eens een nummer van Dire Straits dat vrijwel geen diepgang heeft. 'Your Latest Trick' geldt als een voorbeeldtune voor de saxofoonwereld, en heeft dan ook een fantastische intro. Het nummer kabbelt rustig voort en ligt aangenaam in het gehoor. Zoals velen van jullie wel weten was de liveversie van het album On The Night uit 1993 pas een hit in Nederland, terwijl dit origineel uit '85 het in met name Engeland al redelijk deed in de hitlijst.

'Why Worry' vond ik eerder altijd het minste nummer van het album, maar ik ben het wel iets meer gaan waarderen. Tot halverwege is het vrij rustig (en dat blijft het ook wel), maar als de drums erbij komen wordt het toch iets spannender. 'Ride Across The River' is muzikaal gezien een hoogstandje, er wordt een heel instrumentarium aangesleept om dit nummer spannend te houden. Dat lukt ook aardig, het doet denken aan de tropische bossen en dat is ook de bedoeling; Side 2 is de 'oorlogskant' van het album, met nummers die allemaal met oorlog te maken hebben en de gruwelen die het aanricht. 'Ride Across The River' weet die sfeer heel goed te vangen.

'The Man's Too Strong' vind ik ook één van de betere nummers van het album. Fenomenale tekst, goed gitaarwerk en een refrein dat nog even lekker uit de speakers knalt, waarna het nummer weer terugschiet in de rustige stand. 'One World' vind ik nu het minste nummer van het album; een beetje gekunsteld en te glad. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd met het laatste nummer van het album. 'Brothers In Arms' zorgt voor zeven minuten kippenvel; een hartverscheurende tekst, fantastisch gitaarwerk van Knopfler waarvan de haren over je hele lichaam recht overeind gaan staan, solide drumspel en het nummer wordt fantastisch opgevuld door een paar andere instrumenten.

Al met al een zeer prettig album om te beluisteren, maar toch net niet perfect. Dit komt dus met name door het gekunstelde 'One World' en het toch heel iets mindere 'Why Worry'. Toch wordt het album in het buitenland ondergewaardeerd. Het zorgde voor een sensatie in de jaren tachtig en er werden dertig miljoen exemplaren van verkocht. Bovendien is het gitaarspel van de bovenste plank, iets waar Mark Knopfler natuurlijk bekend om staat. Voor mij zal dit album nooit echt gaan vervelen.

Deze plaat is hét voorbeeld van perfecte softrock. Er zijn talloze bands en artiesten die onder dit genre vallen, maar Fleetwood Mac leverde met dit album de blauwdruk voor alle latere artiesten in dit genre. Dit is het streefniveau, dat helaas door niemand meer is gehaald. Ook vóór dit album bestond de softrock, denk bijvoorbeeld aan Crosby, Stills, Nash & Young, die met Déjà Vu ook een essentieel album in het genre hebben uitgebracht, maar die kunnen net niet tippen aan - vooral - de vocale perfectie van dit album.

Het eerste nummer is lekker luchtig, 'Second Hand News' brengt je eigenlijk meteen in de juiste mood en hiermee maak je een reis naar de zonnige kusten van Californië, waar Fleetwood Mac het album heeft opgenomen. Het volgende nummer, 'Dreams', is echter wat minder luchtig. Je zou het voor softrockbegrippen zelfs een tikkeltje occult kunnen noemen, maar dat is het eigenlijk ook weer niet echt. Vooral het vocale werk van Stevie Nicks zorgt voor dit duistere vleugje. Dat doet ze fantastisch. 'Never Going Back Again' is welbeschouwd het minst goede nummer van het album, hoewel er eigenlijk geen slechte nummers op deze plaat staan. Dit nummer kan mij gewoon niet echt boeien, maar het duurt gelukkig maar twee minuten, dus dat valt te overzien.

'Don't Stop' is het enige échte feelgoodnummer van dit album. In de fade-out is het vocale stuk echt fantastisch. Je zou kunnen zeggen dat ik een beetje kick op massale vocalen, iets wat bijvoorbeeld ook in fantastische nummers als 'Hey Jude' van The Beatles, 'Under The Bridge' van de Red Hot Chili Peppers en 'Heal The World' van Michael Jackson terug te horen is. Ook hier wordt 'massaal' gezongen. Internationaal wordt 'Go Your Own Way' gezien als hét nummer van Fleetwood Mac en dat is het natuurlijk ook een beetje. Ook hier wordt weer fantastisch gezongen, een fantastische tekst en de muzikanten laten zich hier ook van hun goede kant zien.

'Songbird' is een zeer gevoelige ballad en kan misschien een beetje als een ruwe verstoring van de lekkere vlotte softrock op het album voelen. Toch is het aan de andere kant ook een aangename pauze voordat je de plaat omdraaid en overschakelt op Side 2. Christine McVie geeft hier een perfecte vocale performance weg en dit nummer zal niemand onberoerd laten. Side 2 begint met het beste nummer van het hele album: 'The Chain'. Hierin laten de muzikanten zich pas echt van hun beste kant zien. Het meest fantastische stuk begint met de bassolo van John McVie, waarna wordt overgeschakeld op een weergaloze gitaarsolo (iets wat je niet zo vaak hoort bij Fleetwood Mac) van Lindsey Buckingham. Daarnaast laat ook Mick Fleetwood zich van zijn beste kant zien qua drumwerk.

'You Make Loving Fun' is weer zo'n aangenaam luisternummer, het heeft iets magisch over zich. Ook dit is weer voor een groot deel te danken van Christine McVie's vocale performance. Vooral het refrein doet je naar hogere sferen rijzen. 'I Don't Want To Know' is vervolgens weer een lekker luchtig nummertje alvorens er wordt overgeschakeld over het toch wel duistere einde van het album. 'Oh Daddy' is bedoeld als een eerbetoon aan Mick Fleetwood, de 'vader' van de band, maar komt - opnieuw door enorme vocale krachtpatserij van Christine McVie - toch behoorlijk grauw over. Stevie Nicks' beste vocale performance komt als laatste, in 'Gold Dust Woman'. Voor Fleetwood Macs doen is dit echt extreem duister. Het thema is ook niet echt wat voor een poprockgroep: drugsverslaving. Nicks brengt dit perfect tot leven, maar naast haar vocalen zitten er ook wat behoorlijk duistere instrumenten in het nummer.

Dit album kan tegenwoordig nog steeds gezien worden als hét voorbeeld van hoe softrock gemaakt moet worden. Heden ten dage zijn er nog maar weinig bands in de stijl van Fleetwood Mac, en dat is een eeuwig gemis. Het is op poprock gebied tegenwoordig Coldplay en toch ook een beetje Lady Gaga wat de klok slaat, en dat is zeer schadelijk voor de muziekwereld. Vooral laastgenoemde slaat het laatste stukje muzieknostalgie vakkundig aan diggelen. We kunnen tegenwoordig slechts nog genieten van wat er vroeger werd gemaakt, en ik als 18-jarige vind het eeuwige zonde dat ik die fantastische tijd niet fysiek heb kunnen meemaken. Ik laat met nu nog slechts meevoeren.

Een fantastische plaat van Queen, waarop vele paden bewandeld worden en waarop enkele baanbrekende songs staan. Alle leden van de band treden op de voorgrond en laten zich van hun beste kant zien. Vooral Freddie Mercury heeft natuurlijk (iets wat we voor dit album ook al wisten) een zeer creatieve geest, maar de composities van Brian May kunnen ook eindelijk wedijveren met die van Mercury.

De opening van het album is prachtig. Het pianospel in de intro van 'Death On Two Legs' bezorgt mij kippenvel, evenals de plotselinge overgang. Het is een stevig rocknummer, want wat veel mensen vergeten is dat Queen in zijn vroege dagen een echte hardrockband was. Dit wordt echter overschaduwd door de (commerciële) successen uit de jaren tachtig met hits als 'I Want To Break Free', 'Radio Ga Ga' en 'A Kind Of Magic'. Het tweede nummer is 'Lazing On A Sunday Afternoon'. Dit nummer is eigenlijk gewoon ontzettend grappig en is gewoon een leuke 'filler' op het album.

'I'm In Love With My Car' is een werkje van drummer Roger Taylor. Hij is natuurlijk een uitstekende drummer, maar ook geen onverdienstelijk zanger en dat laat hij hier horen. Ook dit is weer een lekker stevige rocker. Vervolgens komt een nummer dat is uitgebracht als single, 'You're My Best Friend'. Ook dit vind ik een leuk, vrolijk nummer en was niet onbegrijpelijk een grote hit. Dan het beste nummer van het album: '39'. Brian May laat hier echt zien over songwritingkwaliteiten te beschikken en is ook een fantastische zanger. Een prachtige tekst, met bovendien uitstekend gitaarwerk.

'Sweet Lady' is vervolgens ook weer een flinke rocker, gewoon een mooi nummer. Vervolgens komt het tweede grappige nummer voorbij, 'Seaside Rendezvous'. Ook leuk om naar te luisteren. Daarna komt 'The Prophet's Song', een nummer dat aardig begint maar voor mij eigenlijk na een minuut of vier begint te vervelen. Het is een aardig nummer, maar het duurt in mijn ogen gewoon veel te lang en dat is jammer. 'Love Of My Life' is daarentegen een pareltje, een prachtig en ingetogen nummer dat niet voor niets elk jaar hoog genoteerd staat in de Top 2000 van Radio 2.

'Good Company' is vervolgens ook weer een uitstekend nummer, maar vervolgens komt natuurlijk de internationale knaller van het album: 'Bohemian Rhapsody'. Omdat ik dit nummer al zo ontzettend vaak heb gehoord, vind ik hem iets minder worden, maar de muzikale waarde van dit nummer is natuurlijk onmetelijk hoog. De complexiteit is enorm, met verschillende fases en overgangen. De solo van May is prachtig, evenals het stuk daarvóór, het 'klassieke' gedeelte, zogezegd. Eigenlijk had dit nummer de afsluiter van het album moeten zijn, maar hierna volgt 'God Save The Queen' nog. Toch is dit ook een fraaie afsluiter van een heroïsch album.

Deze plaat bevat een onwaarschijnlijke perfectie. Wanneer je een willekeurig nummer van dit album beluisterd, rijst onmiddellijk de vraag in je: 'Is dit nummer als single uitgebracht?' Bij het gros van de nummers op dit album is het antwoord 'nee'. En wanneer je de archieven van de internationale hitlijsten induikt, kom je er tot je grote schrik achter dat zelfs de meest fantastische nummers van deze plaat (zoals bijvoorbeeld 'Won't Get Fooled Again') geen grote hit zijn geweest. Gelukkig is het oordeel in het critici-circuit behoorlijk eenduidig: dit album behoort tot de beste die ooit zijn gemaakt.

The Who heeft hiermee een tijdloos meesterwerk afgeleverd. Vanaf de legendarische eerste klanken van 'Baba O'Riley' (één van de meest memorabele intro's aller tijden) weet je dat je goed zit. Dit is rock in zijn allerbeste vorm. Aan de ene kant is het jammer dat het Lifehouse-project dat Pete Townshend op de stapel had staan niet is doorgegaan, omdat ik zeer benieuwd was naar wat hij zou afleveren na zijn eerste meesterlijke rockopera Tommy. Aan de andere kant is het echter zo dat de allerbeste nummers uit de sessies voor Lifehouse gebruikt zijn voor dit album, en dat is te horen.

Zoals ik al zei is de intro van 'Baba O'Riley' fantastisch. Wanneer de stampende piano erbij komt wordt het alleen maar beter, om nog maar te zwijgen over het fenomenale drumwerk van Keith Moon. De powerchords knallen uit Townshends gitaar en Daltrey brult al zijn woede eruit, iets waar hij overigens wel een beetje bekend om stond begin jaren zeventig (wat te denken van het live-album Live At Leeds, met als absolute topper 'Young Man Blues'?). Na 'Baba O'Riley' volgt 'Bargain', een al even fantastisch nummer met opnieuw fantastisch drumwerk en tevens enkele fraaie akoestische gitaarstukken van Townshend. Vervolgens komt 'Love Ain't For Keeping', eveneens met fraai akoestisch gitaarwerk van Townshend.

Eigenlijk hebben we de allerbeste bassist aller tijden, John Entwistle, nog niet eens benoemd. Hij valt echter niet erg op op dit album. Toch heeft hij 'My Wife' geschreven; een fantastisch nummer, waar The Who zowaar gebruik maakt van een blazerssectie. Deze hebben ze ook al sporadisch ingezet op het vorige album, maar in dit nummer zijn ze erg prominent aanwezig, wat het nummer een extra dimensie geeft. 'The Song Is Over' is vervolgens misschien wel de beste ballad die The Who heeft geschreven, daar kunnen we kort over zijn. Het begint rustig, maar er zitten ook enkele stukken in waar wat meer pit bij komt kijken. Kortom, fantastisch.

Side 2 van het album gaat van start waar Side 1 is geëindigd. Rustig dus. 'Getting In Tune' is een nummer waarin Entwistle wel af en toe naar voren komt, zij het zeer kort. Hij heeft trouwens op Side 1 wel een centrale rol gespeeld. Het zou wel eens leuk zijn om nummers van The Who namelijk zonder Entwistle te beluisteren. In principe kan hij gezien worden als de kers op de taart, de puntjes op de i. Hij maakt alles af met zijn vullende basstijl. Maar dat terzijde, laat ik nu eens kijken naar 'Going Mobile'. Dit is ook een heerlijk nummer, met vooral fantastisch drumwerk van Moon.

De laatste twee nummers van het album zijn absoluut legendarisch. 'Behind Blue Eyes' is tegenwoordig vooral bekend in de verpeste versie van Limp Bizkit, maar dit origineel is een nummer dat ver boven alle covers uitstijgt. Fantastische vocalen van Daltrey, en na een tijdje in rustig vaarwater te hebben gedobberd, ontspringt het nummer opeens in een ruwe explosie van muziek, met (opnieuw) Moon als centrale muzikant. Tot slot 'Won't Get Fooled Again'. Als er één nummer is waar The Who om herinnerd moet worden, dan is het deze. Alle vier de leden van de band laten zich hier van hun beste kant zien. Als je bijvoorbeeld op Youtube geluidsfragmenten beluisterd waarin de afzonderlijke instrumenten zijn 'geïsoleerd', hoor je de enorme complexiteit van het drumwerk van Moon, de basloopjes van Entwistle en zelfs de powerchords van Townshend. Om over Daltrey nog maar te zwijgen.

Who's Next is zonder twijfel het allerbeste album dat ooit is gemaakt. Forget the Beatles, forget Bob Dylan. Dít is wat je in je kast moet hebben staan. Dompel jezelf onder in de fantastische wereld van The Who, waarin solo's toegestaan zijn, maar het geheel er nooit onder te lijden mag hebben. Op dit album is dat perfect in balans. Waarvan akte.