Een prachtig album dat ik eenieder kan aanraden. Het is heerlijke zachte Folk. Ik ben op de bank gaan zitten, heb de plaat opgezet en het volgende uur niks ander gedaan dan luisteren, bier drinken en het gevoel hebben dat ik in een pub op de Ierse heide naar een groep muzikanten zit te luisteren. Waanzinnig, ik ben onder andere diep geraakt door Off to Sea Once More. Prachtig album!

Waanzinnig stukje muziek. John Kander en Fred Ebb stoppen hun nummers boordevol tijdselementen, verhalen en onder de nichterige luchtigheid boodschappen. Prachtig gezongen in de tijdsgeest door Joel Grey en Liza Minelli en niet minder dan briljant gebruikt voor de gelijknamige film door Bob Fosse.

Niet meer de rauwe met desinteresse gevulde punk waarin je de The Velvet Underground-inspiraties kon proeven maar iets totaal anders. De desinteresse die zich op het vorige album in een rauwe sound manifesteerde lijkt nu te leiden tot absurde teksten en catchy vocale vraag-en-antwoord-spelletjes. Hoe zeer ik ook een fan ben van het debuut-album; de droge idioterie op deze live-plaat is zo aanstekelijk dat dit album al na 1 minuut je volledige aandacht heeft te pakken. Ik heb het album gisteren ontdekt en speel hem zojuist voor de 5e keer af. Van de ontspannen toon en gekkigheid van I'm a Little Dinosaur tot de ellenlange herhaling van Ice Cream Man en het instrumentale South American Folk Song; het zijn allemaal nummers die je direct onthoudt. Jonathan Richman toont in zijn dialogen met het publiek een opmerkelijk geestig persoon te zijn met een fantastische timing. Jammer dat hij later helemaal deze tour op ging; op dit album is de balans tussen komedie en droge punk duidelijk het beste.