Heel fraai album met o.a. een prachtige uitvoering van ‘Stardust’. Nat King Cole is een bijzondere verhalen verteller en zijn zachte warme stem is een genot om naar te luisteren. Ik moet ook zeggen dat de productie van de plaat daar veel mee te maken heeft, zijn stem klinkt wonderlijk dichtbij en het is heerlijk om hier 45 minuten naar te luisteren.

Wat mij betreft een van de mooiste geluidsopnames ooit gemaakt. Nat King Cole’s stem klinkt met momenten boterzacht en warm maar hij laat bijvoorbeeld op Nature Boy horen een fantastische verhalen verteller te zijn. De algehele klank van dit album is waanzinnig en ik vind het een van de meest uitzonderlijke box sets uit de muziekgeschiedenis.

Dit is helemaal niet zo verouderd als ik had verwacht. Zeker op deze live-opname is de dynamiek tussen Freek de Jonge en Bram Vermeulen goed te horen. Op dit album wordt het bovendien erg inzichtelijk waarom in een keer een jonge generatie geïnteresseerd raakte in cabaret. Het klinkt fris en is behoorlijk inventief theater. Vermeulen en The Lau voorzien het geheel bovendien ook nog eens voor een erg lekkere rock 'n' roll klank. De combinatie tussen rock 'n' roll en cabaret (zeker met dit oog voor geluid) is hierna nooit meer zo sterk geweest.

Het is een interessante nieuwe plaat! Ik heb mijn recensie opgenomen in een video;

https://youtu.be/L9k5eVFY_Qg?si=qxt5cvXbSIXno6Be

Gisteren om 18:00 was Wild God te beluisteren bij een aantal platenzaken en één daarvan was Concerto in Amsterdam. Ik ging er vanuit dat Nick Cave met een vrolijk album zou komen (hij had immers gezegd dat hij en de band in een goede stemming waren tijdens de opnames). Maar hoe klinkt dat dan? Een vrolijke Nick Cave and the Bad Seeds? Ik heb direct na de luistersessie mijn recensie opgenomen:

Wild God recensie

Een live album wat doorwrongen is van het verdriet van het verlies van Martin Luther King, het is iets wat ook opvalt wanneer je niet weet dat hij drie dagen voor dit optreden vermoord is. Nina Simone, die betrokken was bij King’s beweging en zelfs vond dat het verzet niet enkel vredig hoefde (wat King wel beweerde) is hier hoorbaar kapot van. Op het nummer ‘Why?’ hoor je hoe ze over hem dacht en het hele optreden is doorwrongen van verdriet en verslagenheid. Dat zit sowieso al veel in haar werk maar door dit moment en haar emotie krijgt het een extra lading. Wat mij betreft een heel bijzonder live-album.

Misschien zijn de nummers qua schrijfwerk op Bleach wel net zo goed als op Nevermind en In Utero maar dat is echt iets om te concluderen na het beluisteren van Nirvana's MTV: Unplugged album want Bleach is lelijk en leeg geproduceerd. De kracht van Nirvana wordt niet ten volste benut en ondanks kritieken dat dit meer de "garage-sound" zou hebben durf ik te beweren dat ik ze rauwer vind klinken op vrijwel al hun andere werk. Het cijfer gaat dus uit naar de uitstekende nummers.