Pffff, als historisch document natuurlijk zeker erg handig om toch een indruk te krijgen van de live-shows van The Beatles. Erg leuk wordt het echter nooit; het gegil van de opgewonden dames doet afbreuk aan alles wat auditief enigszins iets positiefs teweeg kan brengen. Zowel in de vorm van directe geluids-verstoring als in het feit dat The Beatles zichzelf aan het overschreeuwen zijn om nog over het lawaai uit te komen. Ik ben erg blij dat ik hem geluisterd heb maar wordt hier helaas niet enthousiast van.

Ik deel de negativiteit van de berichten boven mij niet. Het is weliswaar een album met voornamelijk Amerikaanse acts maar het geeft wel een heel divers beeld van de verschillende muzikale stromingen die op dat moment in de VS actief waren. Met de psychedelische rock van Jimi Hendrix, de doorgewinterde blues van Johnny Winter, de funk van Sly and the Family Stone, de (harde) blues-rock van Ten Years After en The Allman Brothers, de Acid-Jazz van Miles Davis, de Outlaw-Country van Kris Kristofferson en de Folk van Leonard Cohen is dit volgens mij een heel diverse plaat. Daarnaast is het een interessant moment in de tijd. Vrijwel al deze artiesten zijn namelijk vastgelegd op kantelpunten in hun carrière of anderzijds in hun hoogtijdagen. Ik vind dit een spannende live LP en kan hem wel eens vaker op gaan zetten dan Woodstock.

Een recht-toe-rechtane rock 'n' roll plaat die in essentie weinig bijzonder is. De band is prima en er zitten hier en daar wat leuke grapjes in maar Herman Brood had duidelijk nog niet de identiteit gevonden waarmee hij later met onder andere Shpritsz en Cha Cha beroemd mee is geworden.

Wat een zalige band en wat een zalig album. Het is klanktechnisch een heerlijke vroege ‘70s rockplaat met geen pretentie maar wel een stevige energie. ‘Share the Land’ en ‘Three More Days’ zijn wat mij betreft hoogtepunten maar het gehele album is zo voorbij!

Ik heb sinds Arcade Fire niet meer zo'n overtuigende nieuwe rock-band gehoord. Ik heb de plaat inmiddels op LP en de laatste tijd zo'n 30 keer gedraait. Ik ben diep onder de indruk van The Lemon Twigs.

Het klinkt alsof we in een afthanse garage door een soepblik naar dit album luisteren (was dat vroeger "lekker punk"?) Maar de nummers zijn fantastisch! Met natuurlijk de hit Egyptian Reggae maar vooral ook Ice Cream Man, South American Folk Song en Angels Watching over Me spreken me erg aan. Wat Jonathan Richman nou precies is; punker, komiek, '50s rocker of gewoon een heel speels kind; ik weet het nog niet maar hij intrigeert me steeds meer.

Geweldige soundtrack. Interessant gebruik van het herhalen van eerdere motieven. Lekker kitcherige teksten die juist door hun zelfbewuste houding ernstig effectief werken. Zo durf ik I'm Going Home één van de meest effectief emotionele ballads van de glamrock te noemen. Een schitterend tijdsbeel van de opkomst van glamrock, het einde van rock 'n' roll en de double feauture tijd. Tevens angstvallig bewust van de tijdelijkheid van haar eigen stijl die ook niet lang heeft mogen duren.

Dit album is een compilatie van singles en live-opnames die er tussen 1966 en 1969 van The Shakes zijn gemaakt. Bij mijn weten hebben ze destijds geen albums uitgebracht dus dit zou weleens hun enige album kunnen zijn. Shoot Me Baby is een wel erg lekkere rock plaat. Ze wisselen qua genre tussen stevige blues rock en psychedelische rock maar het vormt een lekker geheel. Opmerkelijk om te horen dat Dany Lademacher (die later bekend zou worden bij Herman Brood and his Wild Romance) hier al een behoorlijke gitaarvirtuoos is op zijn 16e. De plaat klinkt trouwens ook nog eens erg lekker.

Deze tour live zien en ervaren als een live-opname is een wereld van verschil. Maar waar zit hem dat precies in?

Recensie Live Drugs Again

Een van de beste live albums die ik heb mogen horen. Op geen van de studio albums komt Jack White's vocale oerkracht zo naar boven als op 'Under Great White Northern Lights'. Van de technische imperfectie die wordt weg geknald door de harde base-drum op 'Seven Nation Army' tot het gevoelige 'I Just Don't Know What to Do With Myself'. Ik ben bovenal geraakt door de performance van 'Jolene'. Ik kan mij in de geschiedenis van de rock geen nummer indenken waarbij de vocalen enerzijds zo'n eruptie aan kracht zijn om vervolgens de kwetsbaarheid van de tekst te benadrukken. Fantastisch, prachtig album.

Meteen bij de eerste luisterbuurt durf ik dit een van mijn favoriete The Who-albums te noemen. Los van de vele ijzersterke nummers die het album rijk is en die beduidend diverser zijn in opzet dan bij het voorgaande album (Boris the Spider, Don't Look Away, Heat Wave is dit ook nog eens het eerste opstapje in de richting van de rock-opera. A Quick One, While He's Away is misschien wel het beste nummer van The Who en ongelooflijk in haar opzet. Tel daarbij ook nog eens de waanzinnige klank van de plaat op (een van de best geproduceerde '60s albums mijn inziens) en je hebt met A Quick One een zeer gedenkwaardig album.

Goed debuut-album vanwege de vele sterke nummers. Wat wel opvalt is dat dit album zeer braaf is in vergelijking met het latere werk van The Who. Los van een veel ruigere klank en ontwikkeldere sound zijn latere nummers veel experimenteler. Dit is pop. Goed geplaatste pop, erg goed uitgevoerd en toonaangevend voor haar generatie.

Te gekke plaat van Tiny Tim. Zijn covers komen her en der vandaan maar klinken allemaal volledig authentiek wanneer Tiny Tim ze op zijn ukelele speelt. Hij speelt ook op een erg geestige manier met het gegeven alsof hij een grote Amerikaanse tv-show aan het presenteren is. Sowieso is dit een enorm geestige plaat met heerlijk vrolijk sarcasme en cynisme overgoten.