menu

Hier kun je zien welke berichten Drs. DAJA als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

David Bowie - ★ (2016)

Alternatieve titel: Blackstar

5,0
Ik ben diep onder de indruk van dit album. Toen ik gisteren de LP opzette heb ik 41 minuten lang extatisch zitten luisteren. Blackstar is een waanzinnige plaat die in mijn ogen in niets lijkt op zijn eerdere werk maar wel doet denken aan de inventiviteit van zijn Berlijn-trilogie. Ik had niet verwacht ooit nog weer op zo'n manier onder de indruk te zijn van een Bowie-album.

David Bowie - I'm Only Dancing (2020)

Alternatieve titel: The Soultour 74

4,5
n 1974 kwam Bowie er achter dat hij contractueel belazerd was door zijn manager Tony DeFries. In principe hadden ze met hun gezamenlijke bedrijf een fifty/fifty winstverdeling maar Bowie wist niet dat zijn 50% pas kwam na aftrek van de kosten. En laat Bowie nou in 1974 even de meest extravagante show bedacht hebben voor zijn Diamond Dogs-tour. Alles moest groter en theatraler dan bij Ziggy Stardust. Aan het begin van de tour zag Bowie zijn loonstrookje; hij was blut. In 1974 wordt hij gefilmd in een limousine onderweg naar een show voor de documentaire Cracked Actor. In die tijd leefde hij op cocaïne en melk. Hij heeft een pak melk in zijn handen en merkt een vlieg op; “That fly must be thinking, this is all my milk and this big creature is sucking it all up. That’s kinda how I feel.” De show werd geminimaliseerd zodat Bowie uit de kosten kon komen maar hij was duidelijk aan het einde van zijn latijn. Rond de tijd van de documentaire werd een live album opgenomen; ‘David Live’. Een magere man zonder energie of echte overtuiging stond op het podium. Hij was ontdaan van zijn geld, van zijn artistieke droom en van zijn (geestelijke) gezondheid. ‘David Live’ werd matig ontvangen in de pers.

Je zou bijna denken dat deze tour gedoemd was te mislukken. Gelukkig bestaat er een wat betere opname van de tour (ook getiteld ‘Cracked Actor’) maar ik hoor nog steeds een verzwakte Bowie. Afgelopen weekend kwam het einde van de tour uit op LP. Bowie was begonnen met de opnames voor zijn Soul album ‘Young Americans’ en hij had er duidelijk zin in. Hij begon de nieuwe liedjes live te spelen, paste de setlist drastisch aan en ver-soulde arrangementen. Zijn stem klinkt heser en kapotter dan op de andere live-opnames maar hij heeft duidelijk meer zin. Het is deze hese worsteling binnen het gelikte soul arrangement waarin we een nieuwe Bowie horen. Doorleeft op een manier die bijdraagt aan de muziek. ‘Rock n Roll Suicide’ met piano en saxofoon; het is waanzinnig. ‘Sorrow’ klinkt beter dan in de studio en eigenlijk klinkt alles beter dan een jaar later op het geliktere ‘Young Americans’ album. Bowie speelt weer met muziek en zijn gevoel. Wat een prachtige live-plaat.

David Bowie - Live in Berlin [1978] L.P. (2018)

4,0
Voor wie zich afvraagt of deze live-show nog zin heeft in navolging van Stage en Welcome to the Blackout, aangezien dit de derde officiële release van dezelfde tour is; best wel! Live in Berlin is een stuk rauwer dan het gepolijste (maar ook prachtige) Welcome to the Blackout en een stuk energieker dan Stage. De sfeer past ook goed; het gros van deze nummers heeft Bowie ook opgenomen in Berlijn en een cover van Bertolt Brecht's Alabama Song is ook iets wat goed bij die periode past. Eigenlijk vooral een leuke live-plaat vanwege de energie en sfeer.

David Bowie - Live Nassau Coliseum '76 (2017)

5,0
Wat mij betreft de beste live-plaat van David Bowie. Hij is beduidend energieker dan op David Bowie Live wat twee jaar daarvoor werd uitgebracht en hij is rauwer dan op het twee jaar latere Stage. Niets ten nadele van die twee live-albums; Bowie's constante veranderingen zijn niet alleen op de albums te horen, ook live bleef hij met nieuwe arrangementen en interessante setlists komen. Alleen daarom al is het de moeite waard om in ieder geval van iedere tour een goede live-release te hebben. Live at the Nassau Coliseum is in ieder geval een prachtige show. Met Station to Station wordt stevig uitgepakt als opener en de setlist vormt een zalig geheel en weet deze interessante fase uit Bowie's carriere goed samen te vatten. Los daarvan is het ook nog eens een hele vette mix.

David Bowie - The Next Day (2013)

4,5
Het is al bijna weer twee jaar geleden sinds The Next Day uitkwam. Ik was bij de release van het album ontzettend enthousiast maar was ergens in mijn achterhoofd bang dat mijn enthousiasme iets te maken zou hebben met het lange wachten (en wellicht zelfs met alle positieve recensies...)

Nu twee jaar later ben ik daar niet meer zo bang voor; The Next Day is nochtans mijn favoriete album van het decennium en van zeldzaam sterke kwaliteit. Van rauwe openingsknaller The Next Day tot ballads als You Feel So Lonely You Could Die en Heat is dit een instant klassieker. Sommigen hebben hem omschreven als "Bowie doet Bowie", ik begrijp de opmerking maar ik denk dat "Bowie vind Bowie alweer opnieuw uit" een betere connotatie is. De liedjes zijn ook direct persoonlijk, wanneer ik Where Are We Now opzet zit ik (net als vlak na de release) in gedachten weer op mijn fiets door een besneeuwd Berlijn.

Een prachtig album.