Ik kan mij nog herinneren dat deze hardcore-verzamelaar in het voorjaar van 1996 op de commerciële zenders (waaronder RTL) flink gepromoot werd. Deze werd destijds door de muziekpers neergezet als het hardste hardcore-album aller tijden. Ook zag ik de wrede cover van deze cd een keer op de achterkant van een Mega-top-50 blaadje staan, met daarbij een advertentie dat 35 Nederlandse Guldens (15,89 Euro!) de adviesprijs van deze cd zou zijn. Ikzelf kwam hier in 2009 echter aan, door het aan te treffen in de Bossche kringloop waar ik destijds (tot april 2015) werkte, en het vervolgens voor een prikje te kopen (2,50 Euro).

Mijn beleving van de cd (ik draaide hem zelfs een paar keer op mijn toen der tijdse werkplek); Van het begin tot het einde puur hakken! De ene beat na de andere, constant boven de 180 beats per minuut! Track 6 'Schoppen Trommel' van Darrien Kelly & Scott Brown haalt zelfs bijna de 200 bpm! Daarnaast zijn er ook nog meer vette tracks op deze cd te vinden: De hardcore-versie van 'Don't leave me alone' van Paul Elstak klinkt heel wat heftiger en harder dan de radio-versie die in januari 1996 de 3e plaats in de Nederlandse hitlijst haalde, en de Search & Destroy remix van Technohead's 'Headsex' heeft leuke mellow-klinkende draaiorgels en door de beats heen. Daarna hoor je het gehak in '2 the rescue' van DJ Gizmo en 'XTC' van Brothers in Crime' er bovenuit heersen, en in 'This jam is hype' van DJ Isaac de snelle mellow-zang . Track 7 '180 MPH (Let the bass drum go) hakt ook flink door (met een happy-achtergrond), en wordt vervolgd door een hak-ketting van nummer 8; Protectors of Bass met 'Pulldriver (pitch-hiker) en nummer 9; Ultimate Buzz feat. Mc Bee met 'On a mission'. Verderop is het erg vrolijke 'Come on' van DJ Tazz feat. Fuckface te vinden, en de 13e track 'Loud & proud' van DJ Rob en Tim B. is de hardste op het album: keiharde lompe hardcore-beat met snelle zang. De bonustrack is 'Kek nah, da leg mu klah' van Ziekehouse (een satirisch antwoord op de vuurwerk-ongelukkig die destijds rond de jaarwisselingen gebeurde).

Een goede cd voor de hardcore-fans, hoewel het tegenwoordig ook als happy hardcore-cd gezien, omdat er na 1996 nog hardere hardcore (en terror)- cd's werden uitgebracht. Maar lachen is dit album zeker, als je die nog nooit hebt gehoord.

Ok? Dus deze verzamelaar uit 1996 is uiteindelijk toch toegevoegd (door een andere user), nadat ik deze aan de crew voorlegde?

Laat ik dan maar de eerste zijn die hier een recensie bij neerplaatst.

Goede house-verzamelaar, met de leukste en mafste melodieën erin. De cd opent al sterk met 'Hymn' van Music Instructor, die ik maar al te graag hoor en zelfs als een klassieker beschouw. Evenals het origineel uit 1982, die de Britse synthesizerband Ultravox op het album 'Quartet' uitbracht (Ken je die nog van 'Vienna'?, prachtige song). Daarna volgen hardcore remixes van twee platen die in het voorjaar van 1996 hits waren: 'The promised land' van DJ Paul Elstak en 'Hava naquila' van Party Animals. Tekno Mafia weet met hun remix de plaat nog eens lekker opzwepend te maken.
Van DJ Gizmo vind ik 'The Dope man' echter een beetje tegenvallen, tegenover '2 the Rescue' op Hardcore 2 - Hitlist from hell. 'Do wacha wanna do' van DJ Fuckface heeft een hele leuke maffe hardcore-beat, waar je op los kan gaan, en 'Let it roll' van The Dark Raver kan mij ook zeer bekoren.

Daarna volgen weer twee hits: 'Rainbow to the stars' van Dune (top-10 hit, act bekend van 'Hardcore vibes') en A.I.R. Miles met 'Children'. De laatste van deze twee is een happy hardcore bewerking van de gelijknamige dreamhouse-hit van Robert Miles. De bewerking klinkt leuk, maar klinkt ook alsof het origineel van R. Miles aan flarden wordt gehakt. Ook bij 'Without you' van Body parts gaat het er hard aan toe. De beats hakken daar niet alleen door, maar scheuren ook nog helemaal.

Daarna volgt een wat rustiger nummer: 'Wanna rock your body' van General Noise, gevolgd door het nogal eentonige 'Yaah!' van Activator. Maar niet getreurd. Want..., Alle remmen los met 'Mad creator' van Omar Santana (met opzwepende rap en rammende, dreunende beats (vast nergens onder de 200 bpm). Zeker een hoogtepunt van deze cd. Ook in 'The Revolution' van The Nightraver gaan de beats lekker tekeer.

En dan de hardcover-classic: Semzer Sounds met 'Dreamer'. Een gouwe ouwe van de wereldband Supertramp van hun meesterwerk-album 'Crime of the century' uit 1974 (Dat album houdt terecht nog steeds stand in de album Top-250 van de MusicMeter-site). En net zoals op 'DJ Rob's 20 second's' van DJ Rob kun je daar lekker op los hakken.

Kortom 72 minuten hak-plezier, dat erg leuk klinkt, en zeker als je iets gedronken hebt. 4.0*.