Halfje omhoog naar 4,5*! Na dit album in het afgelopen weekend voor 9 Euro te hebben gekocht bij de Mediamarkt, heb ik het alweer twee keer opgezet en helemaal afgedraaid.
De cd bevalt mij erg goed. Er staan enkel goeie en mooie nummers op, en een aantal ervan geven zelfs een zweverig gevoel. Daarbij mag zich naast 'Let it happen', 'Eventually' en 'Past life' ook 'New person, same old mistakes' toe rekenen.

Goed album. Wel wat aan de commerciële kant, maar verder niet echt iets op aan te merken.
Het album begint al goed met 'If you all get to heaven' omdat er een goed ritme in zit, en daarna volgen zijn twee eerste successen 'If you let me stay' en 'Wishing well'. 'If you let me stay' vind ik een echte R&B-plaat, 'Wishing well' meer rock-achtig en een leuke meezinger. 'I'll never turn my back on you' is wat minder, maar wordt daarna gevolgd door twee nummer die weer veel beter zijn: 'Dance little sister' en 'Seven more days*'.
'Let's go forward' is wat langdradig. Daarna komen de twee beste nummers van dit album: 'Rain*' (een geweldige dansnummer) en 'Sign your name*' (prachtige tekst). 'As yet untitled' een knap stukje A-Cappela drukt de stempel dat dit toch wel echt een R&B-album is. 'Who's lovin' you' had muzikaal gezien van mij niet gehoeven, (vind ik forcerend klinken) Toch zeer goed voor een R&B-album, want het overgrote deel de R&B die ik in de jaren 90 op de radio heb gehoord van o.a. R.Kelly, Boyz II Men en Mariah Carey (uitgezonderd 'Hero' en 'All I want for christmas...) konden mij niet bekoren.

Naar aanleiding van het horen de coverversie van 'Tomorrow never knows' door Phil Collins, ook dit Beatles-album maar op gezet. Niet te geloven dat ik hier eerder maar 4,0* voor gaf . Dit album staat bam-vol met hele goede en mooie nummers, want na het opnieuw luisteren ervan heb ik er gelijk een halfje bovenop geknald.

Mijn beleving van de betere nummers op dit album;
'Taxman' is meteen een pakkende opener van dit album, en 'Eleanor Rigby' blijft voor mij een prachtige song, waarbij ik bij een deel van de voornaam toch weer denk aan vrouw op mijn werk, die deels zo'n voornaam heeft. In 'Love you to' zitten mooie sitarstukken, en 'Here, there and everywhere' is een prachtige ballad. Met 'Yellow submarine' bewijst Ringo Starr dat ook hij destijds zeker in staat was om een heel leuk liedje te schrijven en zingen. Daarnaast is 'She said, she said' een hele goede rockplaat, dat in de jaren 90 zo tussen nummers van groepen als Oasis, Blur en The Stone Roses meegedraaid kon worden.
Ook 'Goodday sunshine' mag zich rekenen tot een van de betere nummers op dit album, net zoals 'For no one', een prachtig liedje met gevoelige tekst over een ruzie in een relatie. 'Got to get you into my life' is vooral goed door het opzwepend ritme erin.
En dan op het laatst mijn favoriet van dit album; 'Tomorrow never knows'. dit prachtig nummer heeft op letere nummers veel invloed gehad, waaronder: 'Setting sun', die in 1996 door de Chemical Brothers & Noel Gallagher werd opgenomen.

Nog niet zo lang geleden las ik, dat in 1973 (of was het nou 1974?,) dat de toenmalige piratenzender Radio Veronica voor het eerst een Album Top-50 Allertijden organiseerde. Pink Floyd kwam daar met 'Atom heart mother' op nummer-1, en twee andere albums in de Top-10. Maar op nr. 12 of 13 zag ik in de lijst dit album staan: The Collectors van The Collectors. Uit nieuwsgierigheid heb ik het opgezocht op YouTube, en ben ik om te beginnen het openingsnummer: What is love gaan luisteren.

Bijzonder mooi nummer van deze rockband uit Canada. En alle andere nummers op dit album zijn ook erg goed. Lyndia Purple valt best op, op dit vrij onbekende meesterwerk. Dit nummer had in 1968 zo een Top 40-hit kunnen worden (is helaas niet gebeurd). En ja, The What Love Suite, dat is het mooiste van dit album. Een hele B-kant met prachtige zang, gitaarsolo en orgelwerk, alsof het helemaal op gevoel is ingespeeld. Als ik dit nummer opzet, kan ik er voor19 minuten lang verloren in raken.

Ik heb ook weer enkele keren dit album opgezet, vanwege het overlijden van de Ierse zangeres Dolores O'Riordan (1971-2018). Zonde dat zij is gestorven! Want zij kon goed en heel mooi zongen.

Dit album heeft niet alleen een mooie zang en rakende teksten, maar ook mooie gitaar- en drumsolo's. Niet alleen de bekendte singles Ode to My Family, I Can't Be With You en Zombie zijn erg goed, maar ook sowieso Twenty-One en Empty mogen er zeker zijn. Dolores laat daarin een mooie nachtegaal-zang in horen. Daarnaast had eigenlijk ook The Icicle Melts op single kunnen worden uitgebracht (wat jammer genoeg niet gebeurde), omdat dat liedje goed in het gehoor ligt.

Op de B-Kant zijn Dissapointment, Ridicolous Thoughts en Dreaming My Dreams de betere nummers. Ridicolous Thoughts vind ik eigenlijk ongeveer net zo goed als Zombie, en Dreaming My Dreams is een hele mooie ballad.

Laatste 3 nummers behoren echter tot de 4 minst goede, mijn stem blijft 4,0*.

Een prachtig album van The Cure, waarin te horen is dat de band met name Robert Smith goed heeft geluisterd naar Pink Floyd, New Order en meerdere bands. Er staan alleen maar goede en mooie nummers op. Om een uitgebreidere recensie erbij te plaatsen, heb ik dat album echter vaker moeten luisteren, maar het is het mij zeker meer dan waard. Daarnaast is het zeer moeilijk om drie favoriete tracks uit te kiezen. Hierbij mijn persoonlijke ervaring over de nummers.

01. PLAINSONG (prachtig synthesizerwerk met daarnasst een Pink Floyd-gehalte, Robert Smiths stem klinkt op dit nummer wat Roger Waters-achtig)
02. PICTURES OF YOU (Echt een Cure-plaat, met een mooie melodie en herkenbare zang van R. Smith)
03. CLOSE DOWN (New Order-achtig, met mooie synthesizer-geluiden)
04. LOVESONG (Wat popachtig, maar ook zeker goed gedaan. Op dit nummer is te horen dat de bandleden van The Cure waarschijnlijk naar 'Under the milky way' van The Church hebben geluisterd. Goede inspiratie)
05. LAST DANCE (Prachtige plaat, waarin de stijl van Pink Floyd en New Order goed door elkaar zijn vermengd. Zulke mooie nummers hoor ik bijna nooit (Dit geld ook voor 'Plainsong' en 'Pictures of you')
06. LULLABY (Het bekendste nummer van dit album, blijft een zeer goede klassieker)
07. FASCINATION STREET (Klinkt als The Simple Minds in de tijd van het album 'New Gold dream' (1982)'
08. PRAYERS FOR RAIN (Prachtig vioolwerk, en ik denk dat dit nummer mijn oudere broer in 1997 heeft geïnpireerd is (Met zijn toenmalige band nam hij een demo op, met drie nummers, waarvan een één klein beetje weg heeft van een melodie uit dit nummer)
09. THE SAME DEEP WATER AS YOU (mooie song, met prachtige tekst en dromerig, dramatisch klinkende achtergrond (ik denk geïnspireerd door The Smiths))
10. DISINTEGRATION (Vind ik wel iets minder, maar het nummer klinkt nog steeds goed)
11. HOMESICK (Mooie solo met steeds herhalende melodie)
12. UNTITLED (Sluit het album mooi af. Een gitaarsolo heeft een melodie dat ik ergens van ken. Ik weet alleen niet waarvan)

Prachtig album! Veel mooier en beter dan hun bekendste album: Out of the Blue, dat 3 jaar later (in '77) verscheen. Eldorado kocht ik al in 2009 of 2010 op LP in een kringloopwinkel, maar toen ik dit album afgelopen weekend (voor 5 Euro) op cd in de Mediamarkt zag liggen, besloot ik om die (samen met Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols) ook maar mee te nemen.

Ik heb er helemaal geen spijt van. Het is zo ongeveer van het begin tot het einde mooi. De Overture is al meteen een wonderbaarlijke klassieke opener (Naar Jeff Lynn's zeggen zou dit zijn eerste opname met een Orkest), en gaat magnefique over in Can't get it out of my Head, E.L.O.'s mooiste nummer ooit, wat mij betreft. Ook de Orchestrale knip ervan in de exclusieve Eldorado Instrumental Medley, die op mijn cd-versie staat, is geweldig.
Boy Blue vind ik ook behoorlijk goed, wel wat minder, maar daarna volgt Laredo Tornado, met een heel mooi gitaarsolo erin.

De beste nummers op de B-kant van de LP/ nr 6-10 van de cd vind ik zonder twijfel: Mister Kingdom, waarin het vioolwerk langzaam wordt opgevoerd, alsof het steeds heviger wordt, en natuurlijk de voorlaatste track Eldorado.

Dit album verdient van mij (minstens) een 4,5*.

Na meerdere keren deze LP (op YouTube) te hebben beluisterd, blijf ik toch iets merkwaardigs met dit album houden. Ik vind de A-kant maar net iets meer dan 3,5* waard, wat komt door korte stukjes tussenrommel die in de liedjes te horen is. Dawn is a Feeling (met zang van Justin Hayward) is wel zeker het beste nummer op deze eerste LP-helft.

De B-kant blinkt uit, van het begin tot het einde (4,5*), want Track 5, 6 en 7 zijn met afstand de drie besten nummers van dit album. In werkelijkheid zijn dit 5 liedjes. De zesde (dubbel)track Evening: The Sun Set/ Twilight Time vind ik eigenlijk bijna net zo mooi als The Afternoon: Tuesday Afternoon/ Time to Get Away, waarbij ik Tuesday Afternoon graag op meezing en The Night: Nights in White Satin.

In 1968 werd er van Nights in White Satin een mooie clip in Parijs opgenomen, maar vorig jaar verdween deze prachtklassieker ten onrechte uit de Veronica Top-1000 Aller Tijden.

Ik heb deze 12inch-EP ook in huis. Zette hem uit nieuwsgierigheid toch maar weer eens op, nadat ik met mijn oudere broer in een hardrockcafé in Eindhoven was en hij me daar vertelde dat er onlangs een documentaire van The Nits op televisie was geweest.

Deze EP is kort maar krachtig! Er staan bijna enkel sterke nummers op. 'The Train' is meteen een pakkende starter op de A-kant, en de derde track: 'The Dream' heb ik altijd een prachtig nummer gevonden. Dat is het nog steeds. Ook 'The Bauhaus chair' is prachtig om te horen. Misschien zijn The Nits op muzikaal gebied wel een van de beste bands die ik in Nederland ooit heb gekend.

Daarnaast ontdekte ik op dit album, dat de Heideroosjes waarschijnlijk beïnvloed zijn door 'The House'. In dat nummer wordt de zin 'Time is slipping away' herhaald. Het refrein van 'Time is ticking away' op Schizo uit 1999 van de Heideroosjes klinkt melodieus nauwelijks anders.

Een mooie halflive- en halfstudioalbum van Nederlands meest rebelse rockgroep uit de Jaren '60. Story Sixteen is al meteen een heerlijke trip met agressief gitaarwerk en drums, alsof er net obsessief ergens op wordt gehamerd. Geweldig gespeeld!
Daarna volgt de hartverscheurende ballad Tears Are Falling from My Eyes en Ain't Gonna Miss You (... Baby) had zo op single uitgebracht kunnen worden. AGMY heeft ook een lekker ritme erin zitten, en dat geldt ook voor I Wish I Could, waarin jammer genoeg de mondharmonica wat te veel overheerst.
Gelukkig is Afraid of the Dark een geweldig nummer, met daarin een mooie, duister dreigend drum-, gitaar- en bas-solo. Prachtig om te horen, hoe gek The Outsiders het publiek in 1966/67 gek wisten te krijgen. Er doen nog altijd verhalen van in de rondte, dat er heel wat meisjes/ jongedames flauwvallen bij optredens van deze Amsterdamse Neder-Beatband.

De B-Kant vind ik echter stukken minder; Teach me to Forget You is een goed nummer, met mooie tekst over het niet kunnen vergeten van een geliefde, maar klinkt wel braaf voor deze band. Dat is met Filthy Rich weer anders, lekker snel, agressief ritme en mooie gitaarsolo en toch wel variatie. De laatste vier nummers vind ik helaas niet zo bijzonder, en soms wat rommelig.

Maar dit album mag er zeker zijn; 4,5* voor de lifeopname, en 3,5* voor de studiomateriaal = een gemiddelde van 4,0*.

Afgelopen zaterdag 13 juni dit album van mijn oudere broer en zijn vriendin gekregen met mijn verjaardagsfeest, zonder dat ik hem als eens had gehoord. Mijn broers en hun vriendinnen, mijn vader en moeder, een vriend van mij en ik gingen die dag bowlen en daarna plaatgrillen.
De volgende dag ben ik dit debuutalbum van The Stooges gaan luisteren, en die klonk toen al zo goed dat die bij mij al 4 sterren waard was. Wat een mooie rocknummers staan erop. Ze zijn zo goed, dat ik goed erover na moest denken welke nummers ik aan zou vinken. Uiteindelijk werden dat 'I wanna be your dog' en 'Real cool time', op die nummers kan ik echt helemaal los gaan. Ook '1969', 'Ann' zijn erg goed gedaan, terwijl 'We will fall' wat meerdere luisterbeurten nodig had voor mijn waardering ervoor. Jammer genoeg is dit album met zijn 34 minuten en 8 songs te kort, en mede daarom 4,5* voor dit uitstekende album.

Daarnaast hoorde ik mensen vroeger al spreken over dat Stooges de eerste echte punkband zou zijn. Dat vind ik echter niet. Naar mijn gevoel klinkt de muziek veel meer in de richting van de vroege muziek Rolling Stones-platen en het latere Britpop-genre (van Stone Roses, Primal Scream en Oasis(van 94 tot 95)).

Ergens in December 2018 kreeg ik dit album als cadeau bij de kerstviering. Echter duurde het daarna lang, voordat ik pas in April voor het eerst het album in zijn geheel luisterde. (Dat ik er toen pas helemaal doorheen kwam, was omdat ik het ingewikkeld vond om alles ervan te beluisteren, te moe was door ander hobbywerk of het al te laat was om het voor het slapengaan te beluisteren).

Mijn visie over dit album is, Je kan het zo goed als blind kopen. Wat een mooie muziek staat er over de hele cd. Het is veel meer dan de drie bekende singles; Pain (waarin je a Deeper Understanding hoort), Holding On en Thinking of a Place. De bandleden hebben er dus goed aan gedaan om op hun singles niet meteen het beste te laten horen, want slechts Thinking of a Place behoort tot mijn Top3 van de favoriete drie tracks van dit Album.

Mijn meest favoriete nummer is Strangest Thing, dit vanwege de zeer gevoelige tekst en de prachtige, snerpende gitaarsolo die erin te horen is. De ziel (Soul) en de Blues zitten er allebei letterlijk in. Ook het balladachtige You Don't Have to Go is mijn favo-tracks, omdat ook het gitaarwerk daar erg mooi is.
Ook In Chains en Nothing to Find behoren tot de betere nummers van dit album, omdat het geluid van The War on Drugs daar goed in te horen is.

Cijfer; 4,5* (zou nog wel eens 5,0* kunnen worden).

Aangenaam album van deze Zweedse zangeres. Er staan meerdere mooie nummers op dit album, dan enkel haar nummer 1-hit: Habits (Stay High). De Hippie Sabotage radio mix blijkt niet de originele te zijn, en de originele versie klinkt zeker ongeveer net zo goed.
Verder blijven nummers als: Like 'em Young, Talking Body, The Way That I Am en Not on Drugs aardig toto goed in mijn gehoor hangen. Zeker de moeite waard om te luisteren.

Ik heb dit album nu twee keer gehoord, en ik moet zeggen dat het best goed klinkt. Hun grootste hit 'Stressed out' blijft een leuk nummer, en 'Lane boy' kan ik ook zeker goed horen. 'Ride' is wel wat minder, maar 'My hometown' springt er als beste bovenuit.
Wel vind ik deze muziek meer Rock dan Hiphop.