Ik heb zelf Have You Ever Been Mellow thuis op een CD-EP, waarop sowieso de wat meligere Flamman and Abraxas radioversie en de hardere Tekno Mafiamix van dit nummer staat, en de Amnesia mix van Used and Abused. Ik draai deze regelmatig nog steeds.

Een lage MuMe-score van dit album heeft mij lange tijd weerhouden om naar dit hele album te gaan luisteren, maar afgelopen middag heb ik het toch maar gedaan. Kwalitatief gezien is deze niet zo hoogstaand, maar de meeste nummers zwepen zo op, dat ik niet kan stilstaan of stilzitten als ik dit hoor. Aquarius vind ik nog steeds een fijne single, Hava Naquila een stuk minder, hoewel ik de Tekno Mafia mix weer leuker vind dan de radioversie.

Verder herkende de melodie van Hou op! nog. Zeker een van de betere nummers op dit album, evenals Wapperdewap wat ik een grappige titelnaam vind (Ik las vanochtend ergens, luisterde dat nummer als eerst). Die Nazi Scum is een goede boodschap tegen het neonazisme dat er in de Jaren 90 was en recht-extremsten die de linkse housestroming trachtten te beïnvloeden.

Dat ik de muziek op dit album leuk vind (ondanks een handvol korte nummers die The Party Animals beter hadden kunnen weglaten) geef ik een 3,5 *.

Mede om de boodschap tegen de Apartheid is dit album mij toch zeker 4,0* waard. Het regime dat in de Unie van Zuid-Afrika (later Republiek Zuid-Afrika) decennia's lang bleef regeren, heeft blanke en donkere mensen uiteen gehaald en uiteengehouden. Dat is erg, en het is goed dat er protestliederen tegen geschreven zijn. Ook dapper van Paul Simon om in 1985-1986 het album op te nemen met Zuid-Afrikaanse artiesten, terwijl de apartheid toen der tijd (helaas) nog van kracht was.
Over het album zelf; Ik vind het muzikaal gezien ca. 3,75* waard (die kun je niet uitdelen). Het album begint goed met 'The Boy in the bubble' en wordt daarna vervolgd door de beste track: 'Graceland'. Ook 'I Know what I know' en 'Gumboots' herkende ik meteen toen ik de gehele plaat vandaag weer draaide, want dit album heb ik heel lang geleden leren kennen via mijn vader. Ik kan mij herinneren dat 6 of 7 was, en dat hij met regelmaat dit album opzette. Toen der tijd vond ik het geweldige muziek. 'Diamonds on the soles of her shoes' is ook een klassieker, evenals de grote hit 'You can call me all'. Het duet met Linda Rondstadt 'Under African skies' is verrassend een van de mooiste tracks, en het A-Capella nummer 'Homeless' zit goed in elkaar. 'Crazy love vol. II' is een beetje van de stijl muziek, die Simon in de eind jaren-60 maakte met Art Garfunkel als Simon & Garfunkel. De laatste twee nummers vind ik wat minder goed.

Dit blijft na ruim 25 jaar nog steeds een ijzersterk album, wat mij betreft. 3 Favoriete tracks uitkiezen hierop is eigenlijk absoluut onmogelijk, want er zijn er zoveel mooie/prachtige nummers om op te noemen. Alive en Black en Jeremyblijven toch wel de (commerciëlere) klassiekers, maar ook Once, Even Flow, Oceans en Garden zijn dat in mijn ogen toch ook wel.

De laatst twee genoemden; Oceans klinkt echt, alsof het echt op en neer golft, en tegen een storm dreigt wordt gevochten, daarom vond ik het altijd een van de mooiste nummers van dit album.
Garden is ook heel invloedrijk, omdat de Three Doors Down hier wel naar geluisterd moeten hebben, om er in 2003 When i'm Gone van te maken. Die Garden van Pearl Jam blijft toch vele malen beter.

Dit live-album van Pink Floyd heeft bij mij een verhaal:

Ik kreeg dit live-dubbel-cd voor het eerst te horen, toen mijn vader in 1991 of 1992 die leende van een (inmiddels overleden) oom van mij. Vanuit de cd's nam hij het over op een cassette-tape, en die heeft een paar keer gedraaid. Daarna verdween de tape in de kast van mijn vader en hoorde ik het niet meer .... .
Totdat ik in het voorjaar van 1996 als nieuwsgierige 13-jarige de tape aantrof. Ik ben de tape ook uit nieuwsgierigheid weer gaan luisteren en vond de nummers daarop zo mooi, dat ik die helemaal ging over-dubben. Op deze manier heb ik ook heel wat nummers van Pink Floyd leren kennen, waaronder 'Shine on you crazy diamond', 'Money', 'Wish you were here' en 'One of these days'. Het hele album 'The Wall' kende ik toen al. Alleen het laatste nummer 'Run like hell' van dit live-album ontbrak toen nog, omdat mijn vaders 100 minuten cassette-tape zoals de mijne 100 minuten cassette-tape dat niet erop kreeg. Maar ja, ik kende wel dat nummer, maar aan de andere kant toch wel jammer.

In 2008 kwam ik als werkende in een kringloopwinkel dat deel uitmaakt van een sociale werkplaats, deze dubbel-cd tegen. Aangezien ik toen al heel wat goede albums van Pink Floyd had, kon ik deze cd niet laten liggen. Ik heb het gekocht, ben het weer gaan luisteren, en vandaag (op 8 september 2015) heb ik dat weer gedaan:
Het blijft een goed album, hoewel ik moet zeggen dat de live-versies van nummers die op het album 'A Momentary lapse of reason' het bij mij goed doen: 'On the turning away' is een van mijn favoriete tracks op het album, en alleen 'Comfortably numb' is mooier gedaan, misschien wel omdat het mijn favoriete top-2000-plaat is. Ook 'Learning to fly', 'Yet another movie', 'One of these days', 'Wish you were here' vind ik de betere live-tracks op dit album, maar 'Another brick in the wall part-2' valt mij een beetje tegen.
Doet er echter niet aan af, dat dit mooie live-album 4 sterren verdient.

Prachtig live-album, dat ondanks het ontbreken van juwelen als 'One of these days' en 'On the turning away' toch beter is, dan het live-album 'Delicate sound of thunder' uit 1988. Misschien omdat de band pas in 1986 weer bij elkaar waren gekomen om verder te gegaan. David Gilmour en Nick Mason namen 'A Momentary lapse of reason' op met Richard Wright als sessiemuzikant, en daarna volgde in '87-88' de bijbehorende tour, die werd verwerkt in 'Delicate Sound'. Pas met het opnemen van 'The Division bell' was Richard Wright weer officieel bandlid.

Over het album:
Mooie nummers en echt heel goed gespeeld. 'Shine on you crazy diamond' blijft mooi om het zowel op het album 'Wish you were here' te horen als in live-uitvoeringen, en 'Astronomy domine' klinkt lekker ruig (zet het nummer soms hard aan thuis). Ook de nummers van 'The Division album' zijn verrassend goed gedaan, waaronder: 'Coming back to life', 'A Great day for freedom' en 'High hopes'. Ook 'Wish you were here' is prachtig, en de beste nummers van The Wall blijven toch wel 'Comfortably numb' en 'Hey you'. En dan is er ook nog die live-uitvoering van 'The Dark side of the moon'. Meesterlijk gedaan, het klinkt zo echt, dat het weinig verschilt van de originele albumversie.

4,5*

Halve ster erbij. Afgelopen dagen dit album weer eens gehoord, en het vertaald heel goed de gedachten van iemand die in een depressie zit, maar ook tegelijkertijd ook bang is voor de maatschappij. Vandaar dat ie een muur om zich heen bouwt. Overigens zijn bijna alle nummers op deze cd mooi. Vandaar de 5,0. Zonde dat je niet meer dan 6 nummers kan aanvinken.

Geen best dit album, hoewel deze wel veel beter is dan het vreselijke Rebelution uit 2009, die de vervelende nummer1-hit I Know you want me opleverde.
Op dit album is de stijl van Pitbull duidelijk herkenbaar, want hij gebruikt (bijna-)samples van nummers van andere artiesten. Zo is duidelijk hoorbaar dat Yo Quiero (Si tú te Enamoras) erg veel lijkt op Dansa Kuduro van Don Omar en Lucenzo, en No Puedo mas op Don't you wan't me van The Human League.
Verder zijn El Party en Haciendo Ruido (met Ricky Martin) best te pruimen, hoewel de laatstgenoemde wat weg heeft van Perfect Gentleman van Wyclef Jean.

Prachtig album van deze legendarische rockband. Mijn vader had hem niet voor niets decennia's lang in zijn platenkast. Nog geen halfjaar geleden nam hij helaas het besluit om al zijn LP's weg te doen, wat ik niet begrijpen kon.
Mijn jongere broer was echter niet geïnteresseerd in 'Ouwe meuk', maar mijn oudere broer en ik kenden bijna al de muziek die mijn vader op plaat had staan en namen het grootste deel van de LP's van hem over, zodat dat in ieder geval in onze familie blijven. Ik nam er zelf een stuk of 23 van mee, en een daarvan was deze.

Zoals ik al schreef, magnéfique album. Van het begin tot het einde. 'Grand hotel' was al als klassieker bekend bij mij (toen ik rond 1990 een verzamelaar van de band hoorde), en het klassiek middenstuk uit dat nummer met de viool, doet mij denken aan wat Muse 30 jaar na ca. 1973 is gaan doen op een aantal van hun nummers. Ook 'Toujours L'amour' en 'A Rum Tale' zijn goede nummers en 'TV Caesar' vind ik een van de beste nummers van dit album. Mooie solo's en sluit de A-kant geweldig af.

Dan volgt op de B-kant het wat rustigere 'A Souvenir in London', waarna alle remmen los in 'Bringing home the bacon'. Dit nummer had het ook goed zeker goed kunnen doen in de beginjaren '80. Daarna volgt het dramatische 'For Liquorice John', een prachtig nummer waar misschien de veel latere band Keane wel heel goed naar geluisterd heeft. En de sopraanzang van Christiane LeGrand (1930-2011) in '(Fires) Which burnt brightly' klinkt wonderbaarlijk. En ja, 'Roberts Box' is als laatste nummer ook het minst goede.

4,5*