Fantastisch debuut-album van deze band. Klinkt vooral waanzinnig mooi als je deze al een poos niet meer in zijn geheel hebt beluisterd (Vandaag deze juweel van een album uit mijn platenkast getrokken en opgezet). Zowat alle nummers zijn gewoon mooi. Dit album leunt zeker niet op de vijf hits: 'Somewhere only we know', 'This is the last time', 'Bend and break', 'Everybody's changing' en 'Bedshaped' dat voor mij het mooiste nummer van dit album is, want daarnaast zijn ook 'She has no time', 'Sunshine' en 'Untitled 1' prachtig bewerkt.
Toch is er een band waar ik denk als ik een aantal nummers van dit album hoor; Ultravox. De zang van Tom Chaplin en de muziekstijl van nummers als 'Somewhere only we know', 'This is the last time', 'Bend and break' en 'Bedshaped' vind ik wat lijken op wat nummers van die eighties-band (van Midge Ure). Ook dat vind ik een van de mooiste elementen in dit album. Alleen jammer dat het gemiddelde niet zo hoog is.

Nou, ik kan mij het wel deels vinden met de recensie van 80's man. Een gitaarmelodie uit de hit 'War' lijkt degelijk op 'Call it love' van Poco, die ikzelf als zeven-jarige jongen zo'n beetje op het plein zong van de school, waar ik destijds leerling was. De melodie is inderdaad pakkend.
Daarnaast vind ik 'Little light' verrassend een van de beste nummers op dit album, na deze voor het eerst in zijn geheel te hebben beluisterd

Prachtig album dit, nog mooier dan het debuut In the Court of the Crimson King uit 1969. Ik heb er geen spijt van dat ik dit album een maand terug ben tegengekomen en heb gekocht bij een platenbeurs in Utrecht.
Het album bestaat enkel uit mooie en treffende nummers, en Red,Fallen Angel en Starless zijn daar de besten van. Vooral de laatste door o.a. de gitaar, jazztrompet en keyboardsolo's.

Nog niet zo lang kwam de naam van deze elektronische band tegen in een spiksplinternieuw gebonden boek over de Nederlandse Top-40 (1965-2017). Omdat Jabdah in 1986 de eerste hitnotering van de band werd, ben ik dit nummer als eerste op YouTube gaan luisteren. Klinkt (*heel) mooi (*voor een Italo-Disconummer) en maakte mij erg benieuwd naar andere nummers van ze.

Ik ben ook Visitors (1985) gaan luisteren, en die heeft ook heel wat, evenals Dragons Legend (1988), die op YouTube zelfs een bijna 7-minuten lang tekenfilmpje als clip heeft. Ook Chinese Revenge (1983) is een zeer geslaagd nummer. De robotstemzang heeft zelfs een klein beetje weg van de vocoderzang, van het veel latere Daft Punk, uit het Franse Strassbourg.

Teveel om aan te kruisen als favoriete nummers, maar er staan ook wat mindere nummers op deze verzamelaar. Voorlopig een 3,5*.