Stem met een halfje verhoogd naar 4,5*.

Dit album is werkelijk een prachtig muziekstuk, die ongeveer net zo mooi is als 'Oxygene', op sommige momenten mooier zelfs. Het is vooral te horen in 'Equinoxe, part trois (3)' en 'Equinoxe, part quatre (4)'. In het laatst genoemde deel is zelfs duidelijk te horen, dat Jean-Michel Jarre in de late jaren 70 al invloed had op het latere trance-genre, waarmee. Faithless in de jaren 90 al mee uitblonk en DJ Tiesto zich rond 2000 een meester in maakte. Ook in 'Equinoxe, part sept (7)' zijn trance-invloeden hoorbaar.

Dit album heeft bij mij een verhaal. Dit is een van de eerste albums die ik op cd heb gehoord. Al in 1989 luisterde ik hier op 6- of 7-jarige leeftijd naar. Ik weet nog dat mijn vader deze cd een keer opzette nadat hij (of mijn moeder?) hem gekocht had. Mijn vader vond deze muziek geweldig (hij luisterde toen naar o.a. Jean-Michel Jarre en Vangelis) en later ontdekte ik dat hij 'le Chantes Magnetiques/ The Magnetic fields' op vinyl had.
In ieder geval; zo kreeg ik kennis van deze cd. Op de school waar ik toen zat (volgens mij was het de Titus Brandsma School in s'Hertogenbosch) neuriede ik enkele nummers na, waarop enkele schoolgenoten volgens mij dachten; 'wat doet hij nou? . Maar ik vond deze plaat gewoon erg goed, kende eigenlijk niet veel albums toen der tijd.

Nu, 26 jaar later dit album maar weer eens opgezet. Is best goed; 'Industrial revolution, ouverture' en 'Industrial revolution, part 1' zijn mooie stukken, evenals 'Industrial revolution, part 2'. 'Industrial revolution part 3 vind ik wat minder, hoewel ik de samenvoeging van ouverture en part 1 wel goed bedacht vind. 'London kid' zette mijn vader weer vaak op, en dat vond ik dan weer wat eentonig worden. 'Revolutions' is zeer goed gedaan; het nummer heeft een mooie fluitsolo en er zijn trance-invloeden te horen. 'Tokyo kid' is helaas wat minder, maar 'Computer weekend' is daarin tegen weer een nummer die ik zo af en toe buiten het beluisteren van het album in zijn geheel, soms als een los nummer laat draaien. De laatste twee nummers 'September' en 'The Emigrant' kan ook zeker waarderen.
Ruim 3,5 ster voor het muzikale werk, plus een kwart sterretje voor de goede herinneren van dit album maakt dus een krappe 4,0 ster.

ps; Jammer dat je maar 2 favorite tracks kan aanvinken; naast 'Industrial revolution ouverture' en 'Computer weekend' wilde ik eigenlijk ook 'Industrial revolution part 1' en 'Revolutions' aankruisen.

Stem verhoogt naar 4,0*. Een 3,5* is nogal erg mager voor dit mooie album.
Dit album is net als een musical. En ik moet eerlijk zeggen; heb het meestal niet zo op musicals, maar deze rockmusical is toch wel een hele mooie, om het zo af en toe op te beluisteren.

De singlesThe Eve of War en Forever Autumn, gezongen door Moody Blues zanger Justin Hayward (geb. 1946), blijven mooie klassiekers, maar ook andere artiesten verzorgen goed werk in dit albumproject van Jeffry Wayne (geb. 1943).
Toneel- en Filmacteur Richard Burton vertelt op imposante wijze als Journalist het hele verhaal in bijna alle nummers, en naast J. Hayward zingt Manfred Mann Earth's Band-zanger Chris Thompson (geb. 1948) Thunder Child goed in. Die vijfde track (T C) lijkt veel op The Eve of War, waarin C. Thompson ook te horen is op de single-versie uit 1977.
David Essex speelt uitstekent de artilleriesoldaat en zingt Brave New World op uitstekende wijze in.
Daarnaast zijn ook de Ierse Thin Lizzy-zanger Phil Lynott (1949-1986) en de Engelse musicalzangeres Julie Covington (geb. 1947; bekend van Don''t Cry for Me Argentina uit Evita van Andrew Lloyd Webber) te horen in Spirit of the Man, omringt door twee delen van The Red Weed
Ook Horsel Common and the Heat Ray noem ik ook nog maar even op, omdat daar prachtig gitaarwerk in te horen is. Wie weet, werd die wel bespeeld door Phil Lynott?

Dit album is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van de Britse schrijver Herbert George Welch (1866-1946). Filmregisseur Orson Welles (1915-1985) bracht dit verhaal, op 30 oktober 1938 als hoorspel uit op de Amerikaanse radio. De voorlaatste Oktoberdag, wie weet kenden de Amerikanen het woord Halloween toen al.

De albumversie van dit verhaal, waarin Marsianen-robots de aarde aanvallen en de mensheid aanvallen, leerde ik kennen dankzij ene Léo, een (voormalige) vriend van me. Hij zette die op, toen ik bij hem en zijn vriendin in het appartement op bezoek. Een jongevrouw, genaamd Linda was daar ook bij. ...

Afgelopen week een paar keer naar dit album geluisterd (de laatste keer goed geluisterd), omdat de titelsong 'Imagine' in de top-2000 van 2015 op nummer-1 prijkt (als gevolg van het drama in Parijs).

Sorry, maar ik vind dit niet echt een superalbum, De muziek op het album en de teksten zijn op zich goed, maar er zitten hier en daar wat nummers tussen die mij niet echt kunnen boeien, zoals 'It's so hard' en 'Oh Yoko!. Daarnaast er voor mij maar drie echte goede tracks op dit album te vinden: 'Imagine', 'Jealous guy' en 'How do you sleep?' De laatst twee genoemde nummers vind ik zelfs de twee mooiste op het album. Cijfer 3,5* (meer kan ik er voorlopig echt niet voor geven).

Het beste van de twee Joy Division-albums. In ieder geval mooier dan 'Unknown pleasures' (Daarnaast is ook het geluid heel wat beter). 'The Eternal' en 'Decades' bevatten prachtige melodieën, en 'Isolation' is een mooie danceplaat. Joy Division laat op dit album 'Closer' horen dat zij in 1980 de tijd al ver vooruit waren, want de meeste nummers klinken heel duister, wat in de latere loop van de jaren 80 in de hitlijsten (met o.a. The Cure, Ultravox, Simple Minds, Depeche Mode, Marillion, Waterboys en The Blue Nile) succesvol werd. Daarnaast lijkt de muziek op dit album al veel meer op de muziek die ze later als New Order zijn gaan maken. Heel tragisch dat Joy Division-zanger Ian Curtis (1956 - 1980) dit niet meer mocht meemaken. Hij wankelde met zijn gezondheid en stierf op 18 mei 1980 nadat hij zichzelf verhing.

Ik heb dit album nog maar eens geluisterd, na het in een lange tijd af en toe overwogen te hebben.
Toch blijf dit maar een matig album vinden. Is wel beter dan zijn voorganger My World 2.0, maar van de eerste 3 tracks zitten wel 2 van de 3 besten ertussen. As Long as you Love Me steekt daarvan met kop en schouders er bovenuit (daarom heb ik die toch aangevinkt).

Verder vind Take You veel lijken op As van Stevie Wonder (uit 1976), en is Beauty and the Beat een van de slechtste nummers op dit album. One Love vind ik overigens wel een de 3 betere tracks (evenals Boyfriend) en doet mij denken aan Adam Young van Owl City (kennen jullie hem nog van On the Wing en Fireflies?)

Op de coverfoto vind ik Justin Bieber echter best veel lijken op Elvis Presley (1935-1977) in zijn jongere jaren, en op een matig album staat bij mij een 2,5*.

(Ik wilde vandaag eigenlijk op youtube '25' van Adele luisteren, maar omdat dat niet ging, heb ik in plaats daarvan maar dit album 'Purpose' van Justin Bieber opgezet (was toch wel nieuwsgierig, ondanks ik o.a. 'My world' en 'My world 2.0' ronduit slecht vind).

Ik moet zeggen, dit album valt reuze mee: 'Where are U know' kende ik al, waarin Skrillex al met deze popster samenwerkte. Ik vond dit nummer toen al een van de betere tracks in de top-40 destijds, en toen ik 'What do you mean' op de radio te horen kreeg, dacht ik: 'Zo, deze artiest is heel wat beter geworden'. Het is niet supergoede muziek, maar het is ook niet zijn werk uit zijn tienerjaren. 'Sorry' is ook een redelijk goede track, maar wel goed uitgekozen voor de hitlijst (Hij staat inmiddels in de top-40 tweede achter 'Hello' van Adele).
Daarnaast vind ik 'I'll show you' aardig, evenals 'Love yourself' (klinkt een beetje als een Ed Sheeran-plaat) en 'The Feeling', maar heeft 'No Pressure' met Big Sean van mij echter niet gehoeven, die vind ik niet zo leuk. Qua cijfer twijfel ikzelf tussen een 2,5* en een 3,0*, maar omdat deze zanger vroeger erg veel haters op zijn dak heeft gehad (en ik hem eigenlijk ook niet echt mocht), deel ik toch maar een 3,0* uit aan dit album. Het gemiddelde komt mij ook wel realistisch over.