In de loop van afgelopen Oktober (2019) ontdekte ik voor het eerst muziek van deze folkgroep (of zal ik maar zeggen folkgenootschap?). Het eerste wat ik hiervan hoorde was Song of Braja, op youtube-audiobestand KULA SHAKER - Indian Influence. Later bleek dat dit nummer niet van de band van Crispian Mills zelf was, en deel 1 en deel 2 aan elkaar kwamen sterk over als een nummer toen ik de gehele versie op een losse youtube-track kreeg te horen. Pas toen wist ik, dat niet K.S. maar School of Braja de officiële groep was achter dit nummer. Wel speelden The Jeevas mee, de band waarmee Crispian Mills verder ging nadat hij in 1999 Kula Shaker voor vijf jaar had verlaten.

Dit album 'SCHOOL OF BRAJA - School of Braja is een zeer aan te raden album:

Het is een Indiaas-Brits album, waarop deze folkgroep vele nummers speelt in Hindoeïstische sfeer, (wat The London Radha Krishna ook al eens deed met George Harrison in 1970/71 (Kula Shaker coverde in 1996 Govinda Jaia-Jaia als Govinda)). Op het album zijn twee prachtige nummers te horen, waarin Jahnava Dasi haar in de Indiase taal haar prachtige zangstem laat horen, track 5; Meditation on the Supreme Godess en track 12; Guaranga Tumi (dat ikzelf het allermooiste nummer van dit album vind).

Naast Song of Braja (Part 1 en 2) is Crispian Mills op nog twee nummers van School of Braja te horen, track 6; Braja Mandala met Kula Shaker waar hij sinds 2004 weer inzat tijdens de opnames (de eerste opnames van dit album moeten volgens mij uit 2002 komen, maar in 2006 werd dit pas gereleased), en track 9; Radha Ramana met The Jeevas en de Pretenders-zangeres Chrissie Hynde als gast erbij.

Verder zijn ook te horen, de zangeressen Manjari Dasi (track 7; Gopi Lullaby) en Radha Priya Dasi (track 10; Jaya Radha Madhava), en de zangers Gaura Sundra Das (track 4; Prayer to the Golden Avatar en track 11; Nadia Godrume) en Shyamanada Das (track 8;Krishna Kirtan). Ik neem aan dat ze familie van elkaar zijn, maar de muziek is erg mooi om te beluisteren.

'Crack the shutters' en 'The Planet between us' zijn geweldig mooie nummers, maar dit is toch wel het minst goede album van The Snow Patrol die ik in mijn platenkast heb staan.

Op zondag 18 Maart (2018) kwam ikaan dit album. Ik deed toen in een team mee aan een PopQuiz in Maastricht, en we werden daar 6e. De hoogst-geëindigde teams mochten een prijs uit gaan zoeken, en er lag nog heel wat op de tafel, toen ons team aan de beurt was. Ik zag dit album, Much Against Everyone's Advice liggen en nam deze mee.
Het bleek een hele goede keuze te zijn. Naast My Cruel Joke, met daarin een mooi klassiek stuk vioolwerk en ook zang van zangeres Tracy Bonham, staan er meerdere mooie nummers op het album. Zoals Conversation Intercom, die ik ook in 1998 regelmatig op 3FM heb gehoord, en de ballad When Logics Die. Proverbial Pants is een van de mooiste nummers op het album, door de viool en de zweverige melodieën erin. The Salty Knowledge of Tears en Flying Without Wings zijn ook mooie ballads, en daarnaast is Too Many DJ's een vette track, met mooie (electronische?) drumpartijen erin.
De track Much Against Everyone's Advicedie hier het meest gewaardeerd wordt, vind ik echter een van de minst goede nummers op dit album, maar die lijdt daar nauwelijks onder.

Cijfer 4,0*.

Een zeer geslaagd album van zanger Brett Lewis Anderson en zijn bandgenoten. Trash stond al als 3e track op een dubbelverzamelaar Mad for It, die ikzelf in bezit heb. Daarop staan Indie- en rockbands, en dance-acts die optraden met een Britse Muziekfestival in 1996, ieder met een track op.

Volgens mij heeft mijn oudere broer (Chris) en zijn vriendin de cd Coming Up ergens nog. Trash, Beautiful Ones en Saturday Night kende ik al. Drie steengoede rocksongs, die het in 1996 in Engeland erg goed deden (haalden daar alle drie de Top-8). Trash haalde zelfs (evenals Animal Nitrate van twee albums eerder, in 1993) de 3e plaats in de Engelse hitlijst, terwijl wij het in Nederland moesten doen met af een toe een paar promotiepogingen bij Saturday Night, en het uitzenden van de clip ervan.

Buiten Trash, Beautiful Ones en Saturday Night om, bevat dit album meerdere goede nummers. Ook Filmstar is een van de betere songs en haalde in Engeland de hitlijst. Daarnaast is By the Sea een mooie ballad, en kan Picnic by the Motorway ook in het rijtje van de mooiere nummers van de jaren '90'.

Ik geloof dat ik dit album een anderhalf jaar heb ontdekt. Dit was naar aanleiding dat ik tijdens het bespelen van het facebookspel 'songpop' bij categorie new wave of punk het nummer 'Ghost rider'. Vervolgens ben ik het nummer gaan luisteren, en daarna het hele album. De hele a-kant (nummers 1 t/m 5, waaronder 'Ghost rider', 'Cheree' en 'Johnny') zit geniaal in elkaar. 'Girl' vind ik zelfs Doors-achtig klinken. 'Frankie teardrop' vind ik echter langdradig, maar 'Che' sluit dit album mooi af. 4****

Op zich een goed album, maar lang niet zo goed als 'Crime of the century' en 'Even in the quietsest moments...', de twee beste albums die ik van de band ken. Evenals op 'Breakfast in America' is hoorbaar op dit album '... Famous last words', dat de band het wat meer commerciëel aanpakte.

De eerste twee nummers op dit album vind echter niet bijzonder, maar ook niet slecht. 'It's raining again' blijft een hele mooie meezinger, met een prachtige tekst, (ik zet deze gemiddeld wat vaker op dan de rest van het album), en ook 'Bonnie' is mooi gedaan (een van de betere R. Davies-nummers). 'Know who you are' geeft de A-kant van de plaat een heel mooi einde, net zoals 'Don't leave me now' dat bij de B-kant doet. Alle beiden nummers gezongen door Roger Hodgson, die ook C'est le bon' voor zijn rekening neemt.
Over het algeheel vind ik de nummers van Roger Hodgson beter dan die van Rick Davies, want in 'My kind of lady' krijg ik het idee dat Davies erg veel na de Bee Gees heeft geluisterd (Evenals op 'Goodbye stranger' op Breakfast in America uit 1979).