Best een goed album van deze singer/songerwriter.

Eraser is een goede opener, en Castle on the Hill is voor mij toch wel de beste hit op dit album (klinkt zelfs als een rockplaat). Ook Shape of You (zijn grootste hit op dit album) mag er zeker zijn. En wat is Perfect toch een heerlijke zoetsappigheid. Galway Girl is een leuk nummer, waarin de Ierse instrumenten de mooiste elementen zijn en Hearts Don't Break Around Here is ook een van de betere nummers.
De ballad How Would You Feel (Paean) is toch wel een van de mooiste nummer, countryachtig, doet mij een beetje aan de Dire straits en '70's songwriters denken.

Ook heeft dit album toch wel wat mindere nummers; Dive, nogal slow maar daarin tegen ook wel romantisch. En ja, Happier, ik hoor daar Stay with Me van Sam Smith in. Niet echt origineel (wel mooi gezongen, maar deze sample kan dit album de 4,0* hebben gekost).

Ik geef voorlopig 3,5*. Het zou later nog hoger uit kunnen vallen, omdat een goede vriendin van mij me geïnspireerd heeft, om dit album te luisteren. Zij kocht dit album twee weken geleden.

Een erg mooi album van de Editors (toch wat meer dan ik er eigenlijk van verwachtte). Haalt het niet in vergelijking met 'The Back room', maar is wel ongeveer net zo goed als 'An end has a start'. Alle nummers op dit album (uitgezonderd 'Eat raw meat = Blood drool') zijn ongeveer even goed, en het kost moeite om twee favoriete tracks uit te kiezen. Uiteindelijk koos ik voor 'Bricks and mortar' en 'The Boxer', en 'Papillion' blijft natuurlijk een klassieker. Qua stem markeer ik dit als een zeer goed album, 4.0*.

En mijn 375e MuMe stem gaat naar dit album, 'The Back room' van Editors. Natuurlijk is dit ook een heel goed album, een meesterwerk zelfs. Dit rockalbum werd een fantastisch debuut voor de band en kent alleen maar (hele) goede nummers, mooie nummers. De bandleden hebben wellicht goed naar de muziek van de legendarische band Joy Division geluisterd, want heel wat nummers op dit album zijn in zowat dezelfde stijl gespeeld als Joy Division dat van 1977 tot 1980 deed.
- Favoriete tracks: *'Münich', 'Fall', *'All sparks', *'Camera', 'Blood' en 'Distance', kortom het was heel moeilijk voor mij om de drie favoriete tracks uit te kiezen. 4,5*

Sterk album van dit Symfonische rocktrio. Sommige nummers erop laten een geluid horen, dat heel wat weg heeft van de muziek van Deep Purple. Ook zijn er jazz-elementen in te horen (in The Barbarian en Take a Pebble) en klassieke kerkorgels (in The Three Fates).
Vier van de zes nummers op dit album zijn heel erg goed. Dat zijn:
Take a Pebble Een prachtige 60's-achtig nummer, met prachtig drum- en pianowerk erin.
Knife Edge Een Deep Purple-achtig nummer, waarin de remmen zelfs losgaan. Het is net alsof in de eerste twee coupletten agressie wordt opgevoerd, en dan in de keyboardsolo Keith Emerson erop los ramt.
Ook Tank is heel mooi, maar het tweede deel ervan zou ook als achtergrondmuziek in een computerspelletje passen. De titel van dit nummer verraad misschien de hoes van het andere ELP-vakwerk; Tarkus, en de tekst van Lucky Man. In deze prachtige ballad zingt Greg Lake over een man die alles heeft wat zijn hart begeert, maar omkomt bij een veldslag. Vooral de drone en de moog maakt het einde van het nummer mooi en typerend.

Ik vind deze plaat ook (bijna geheel) net een sprookje op zich. Deze heb ik evenals Watermark uit 1988 leren kennen dankzij mijn vader (en moeder). Zij waren rond de 40 jaar toen zij dit vaak draaiden (ik 9 of 10), en zijn nu half in de 60.

Op dit album staan vele mooie nummers, maar de mooisten voor mij zijn toch wel de NewAge-achtige hit Caribbean Blue, het hemelse Angeles, het dramatische Evacuee, het sprookjesachtige Lord of the Rings-stuk Lothlorien en het prachtige After Ventus, hoewel de tweede en de laatste genoemde nummer(s) op andere tracks lijken.

Angeles heeft qua melodie heel wat weg van Deliverance van Vangelis, het laatste nummer op zijn album Antarctica uit 1983.
After Ventus heeft een melodielijn, die op Computer Weekend van Jean-Michel Jarre lijkt.

4* voor dit album; Een nummer vind ik echter het minst, de laatste Smaointe. Zonder dit nummer had het als 37-minuten langdurende album met 11-nummers van mij wel eens 4,5* kunnen krijgen.