Een aantal keren dit album geluisterd om er uiteindelijk mijn beleving over te kunnen vertellen. Ik moet toegeven dat het niet makkelijk is.

'Blackstar' is in het geheel wel een mooi album, maar ik denk dat het hele hoge cijfergemiddelde en de rotsvaste nummer-1 positie flink is beïnvloed door het overlijden van David Bowie, wat toch wel een zwarte bladzijde is uit de popmuziekgeschiedenis.
'Blackstar' en 'Lazarus' blijven bij mij het meest hangen, veruit de twee mooiste nummers van dit album. Ook 'Girl loves me' en 'Dollar days' doen het goed bij mij, maar 'tis a pity, she was a whore' vind ik wat te jazzy-achtig.

Mijn score voor dit album: 4,0*

Eergisteren (5 mei 2017) zag ik deze band optreden op het bevrijdingsfestival van 's-Hertogenbosch. Ze speelden daar Witch Doctor van hun derde album I_CON en een aantal nummers van dit laatste album: O. Dit deden ze erg goed, en dat stimuleerde mij om dit album te gaan luisteren.

Ik moet zeggen: Dit album begint heel mooi met Peptalk, waar een goed ritme inzit. Make the Call, Leave it All is het beste nummer van het album, en klinkt als een Gorillaz-song, stem van zanger Torre Florim lijkt daar op die van Damon Albarn (Blur/Gorrilaz). Ook het jaren 80-klinkende Get on Screen is een erg goed nummer.

Daarna wordt het echter wat minder. Er zitten hier en daar wat zwakkere nummers tussen en dat is toch wel wat zonde. De beste nummers van de laatste negen zijn voor mij ''Baby', Round dat een Britpop-achtige allure heeft, en Time Will get us Too waarin de zangstem mij doet denken aan Gary Brooker van Procol Harum (weet u nog van A Whiter Shade of Pale en hun meesterwerk Grand Hotel).

Ik geef voorlopig een 3,5*.

Deze liveplaat was de eerste cd-album die ik in de winkel kocht. Ik kocht het ongeveer een anderhalve maand na de release van mijn verjaardagsgeld. Ik was 11 geworden en vond het liedje 'You're latest trick' dat op de E.P 'Encores' staat, geweldig. Het album 'On the night' lag voor FL39,95 in de winkel, en de EP. 'Encores' voor FL14,95. Als ik ze beiden kocht, kreeg ik vijf gulden korting, dus voor FL49,90 alles rondom deze live-registratie meteen gekocht.

De live-cd is erg goed. Het opent direct met 'Calling Elvis', dat deze keer beter klinkt dan op het studioalbum 'On every street' uit 1991. Daarna volgt de gezellige meezinger 'Walk of life', en 'Heavy full' bevat wat extra goede gitaarsolo-toevoegingen.
'Romeo and Juliet' vond ik als 11-jarig jongetje een van de mindere tracks, mede omdat ik de saxofoon destijds zeurderig vond klinken. Tegenwoordig kijk daar anders tegenaan. De saxofoon klinkt eigenlijk heel mooi, en ook het verhaal dat Mark Knopfler zingt is mooi, evenals het publiek dat op de achtergrond hoorbaar is. Datzelfde heb ik ongeveer ook met de live-versie van 'Private Investigations', hoewel de kwaliteit van de zang het daar niet haalt als in de originele studio-versie op 'Love over gold' uit 1982. Toch maken de saxofoon en de dreigende gitaarsolo, en het pianowerk het nummer erg mooi.
En ja, dan 'You're latest trick'. Deze live-versie van de vierde track op 'Brothers in arms' leverde dit liedje na acht jaar eindelijk een grote hit op, die ik nu nog steeds mooi vind. Ook 'On every street' is mooi gedaan, evenals 'You and your friend'.
Daarna volgt nog de meezinger 'Money for nothing', met de pakkende gitaar-riffs. Helaas komt de zang van Mark Knopfler niet echt overeen met de studio-versie op het meesterwerk 'Brothers in arms'. Op 'Brothers in arms' is de zang weer wel goed, maar is het toch wel hoorbaar dat het zo goed als onmogelijk is het nummer zo goed te zingen en te spelen als op het gelijknamige album uit 1985. Deze keer lijkt het nummer wat meer country-blues achtig, maar wel een mooie dwarsfluit-melodie erin. Ik geef 4,0*, maar het zou omhoog kunnen gaan.