Eagle is inderdaad een van de beste nummers, hoewel ikzelf geen echte liefhebber ben van de muziek van dit legendarische Zweedse kwartet. Maar vandaag deze plaat maar weer eens opgezet, en ik moet zeggen dat dit toch best goed in mekaar zit. Misschien wel het beste album dat ABBA ooit gemaakt heeft, in ieder geval veel beter dan het overcommerciële Arrival.

Beste nummers van ABBA: The Album zijn naast Eagle, The Name of the Game en Thank you for the music.

Gisteren dit album even gescoord bij een Vughtse snuffelmarkt in Vught.

Ook ik vind dit een heel goed album. Vooral track 8: 'All of my heart' is prachtig. Als ik tijdens het beluisteren van het album dat nummer hoor, dan denk ik weer aan een vrouw die ik ken van de sociale werkplaats waar ik werk (zij werkt in een schoonmaakploeg, ikzelf bij de postafdeling). Ook zij in het jaar geboren, waarin ik geboren werd en waarin dit album verscheen.
Verder vind ik 'The Look of love' heel goed, en ook 'Four Ever, Two Gether' heel erg mooi.

4,0* voor de muzikale kwaliteiten, maar een 4,5* is niet uitgesloten.

Ik kan mij aan deze plaat herinneren, dat mijn oudere broer (Chris) die al op vinyl had, toen hij 11 of 12 was. Hij heeft bijna alle albums van Kiss, omdat hij destijds sowieso een Kiss-fan was. Toen hij 14 was, en ik 9 jaar, leenden mijn jongere broer (toen 7) en ik leenden van hem af en toe dit album. En dan draaiden wij dat regelmatig.

Geen wonder dus, dat ik de meeste nummers van deze plaat gelijk herkende, toen ik die op YouTube weer eens aanzette (Heb ik inmiddels alweer een paar keer gedaan). De hele plaat klinkt vermakelijk en goed (Misschien omdat deze LP bekend terrein voor mij is).

De A-Kant is behoorlijk goed, waarop Rip it Out, Speedin' Back to My Baby en Ozone de drie beste nummers zijn, vooral de laatstgenoemde. Hoorbaar is ook, dat dit album grotendeels een glamrock-album is, en dat de stem van Ace Frehley heel wat lijkt op die van Vincent Furnier, beter bekend als Alice Cooper.
De B-Kant vind ik ongeveer net zo goed; die opent met de Hello-cover New York Groove, en wordt goed opgevolgd door I'm in Need of Love. Het instrumentale Fractured Mirror blijft voor mij het beste nummer van dit album.

Tijdens mijn afgelopen vakantie in Frankrijk met mijn reisgroep stond dit album aan in de bus. Gezellig ernaar geluisterd (Had het net weer aanstaan).
Wel een goed album, maar kan door mij helaas niet worden gerekend in mijn groep top-albums (>4,0*). Het heeft mooie nummers als 'Turning tables', 'Set fire to the rain' en 'Someone like you', en de grootste hit 'Rolling in the deep', maar bevat ook twee nummers die er niet op hoefden; 'Don't you remember' en 'Lovesong'. 3,5*

p.s.; 'Lovesong' is trouwens een cover van het gelijknamige nummer van The Cure op hun album 'Disintegration' uit 1989, en die klinkt vele malen beter. (Die vind ik op zijn beurt weer een beetje lijken op 'Under the milky way' van The Church ('88).

'Analogue Bubblebath' is zeker een prachtig stukje muziek. Een gouden ontdekking als je die hoort. Het klinkt zo mooi, dat het als een verslaving op mij kan uitwerken. Het zou zelfs als achtergrondmuziek kunnen dienen voor een korte spannende film over een strijd in een (zware berg)etappe uit een grote wielerronde (zoals de Tour de France).
Met 'Isopropophlex' laat Aphex Twin horen dat hij een groot dance-act als The Prodigy al voor was. Vele stukken uit dat nummer hebben die stijl, wat in 'Entrance to Exit' geheel te horen is.

Onlangs kocht ik dit album bij een platenmarkt, aan het Burgermeester Loeffplein in 's-Hertogenbosch.

Mooi Album, ondanks dat deze 'Virgin Suicides' een soundtrackalbum is. Het klinkt zeer experimenteel en heeft iets weg van het (toch nog wat mooiere) '(Soundtrack From the Film) More' van Pink Floyd. Dit mede, omdat beide albums een dramatische achtergrond ('More' gaat het over een Duitse jongeman en een Amerikaans meisje, die experimenteren met seks en drugs, maar wat een van de twee fataal wordt door drugsverslaving. 'Virgin Suicides' is een dramatisch en schokkend verhaal over het isolement van vier Lisbon-zusjes, veroorzaakt door de afsluitende levenshouding van hun ouders, nadat een vijfde zusje zelfmoord heeft gepleegd). Beide albums zijn op deze site trouwens behoorlijk ondergewaardeerd.

Over dit album; 'Empty House' vind ik zelf echter een beetje lijken op 'Watch It' van Space Art. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel moeten in de Eind Jaren '70 wel naar die muziek van die synthesizerband hebben geluisterd, dat kan nauwelijks anders vermoed ik. Ook heeft 'Suicide Underground' wel wat weg van vertellingen van John Forst op het album 666 van Aphrodite's Child (1971), zoals 'The Lamb'.

De sterkste nummers op deze soundtrack 'The Virgin Suicides' vind ik toch wel; Playground Love' (heeft een zoetsappige passage, maar de saxofoonsolo doet mij wel denken aan 'Rendez-Vous part 6' van Jean Michel Jarre die toch wel zeer dramatisch is), 'Bathroom Girl/Cemetery Party/Afternoon Sister' (het klinkt als flashbacks in de film), 'Dirty Trip' (verreweg het beste nummer van dit album) en 'Dead Bodies'.

Heel mooi album dit, maar voorlopig een 4,0*.

Dit album hoorde ik voor het eerst in het najaar 2003, toen ik er benieuwd naar was.
Mijn vader en moeder hadden destijds thuis het album uit 1972: 'School's out', waarvan de titelsong door velen wordt gezien als de grootste hit die Alice Cooper ooit zou hebben gehad.

Persoonlijk vind ik dit album: 'Billion Dollar Babies' (uit 1973) stukken beter. 'Hello Hooray' is gelijk een zeer goede opener en is ook een van de betere nummers op dit album. 'Elected' en 'No More Mr. Nice Guy' zijn de bekendste nummers op dit album, maar daarnaast is er op dit album het losgaande 'Generation Landslide' te vinden, dat ik het allerbeste nummer op dit album vind. Ook 'Billion Dollar babies' en 'Sick things' zijn goed, maar de laatste twee tracks op dit album zijn voor mee de twee minst goeden.
4*.

Na dit album vaker te hebben gehoord, wordt mij duidelijk dat er naast het hemelse 'Heliosphan' nog meer mooiste tracks op staan, die bijna net zo mooi kunnen zijn. Zo is 'XTal' een mooie dromerige opener op dit album, en is 'Tha' een lekkere muzikale trip van 9 minuten, die nooit verveelt. 'Pulsewidth' is een echt dancenummer, dat in 2000 of 2001 alsnog op single uitgebracht had kunnen worden, en in dat geval (denk ik) een hit had kunnen worden (na zijn succes in 1999 met 'Windowlicker').
Ook 'We are the music makers' is een zeer kunstig gemaakt dansnummer, en zo hoor ik ook graag 'Ptolemy' en 'Hedphelym'. De rest is op dit album is vrij goed tot goed.
Ik twijfel zelf tussen 4,0* en 4,5*, en geef voorlopig 4,0*

henk01 bagger? Daar kan ik echt niks van vinden op dit album, na het twee keer in zijn geheel te hebben beluisterd. O.k., er staan een paar tracks op die wat rommelig klinken, maar het album is in zijn geheel erg goed.
Dit album 666, staat ook bekend als 'The Apocalypse of Saint-John, en de muziek daarvan is gebaseerd op het boek 'De openbaring van Johannes', dat deel uitmaakt van de gehele Bijbel. Maar daarover is meer te vinden op nl.wikipedia.org/wiki/Openbaring_van_Johannes.

Over dit album gesproken vind ik het van het begin tot het einde goed. De beste nummers zijn naar mijn mening: 'Babylon', 'The Four Horsemen', 'All the seats were occupied' en 'Break', en het allerbeste nummer 'Altamont'.

Tijdens het uitprinten van een manuscript van een boek waar ik aan werk, '666' van Aphrodite's Child op you-tube opgezet. Na die weer eens in zijn geheel te hebben beluisterd, schakelde you-tube hem over op dit debuut-album van deze band: 'End of the world'.

'End of the world' heb ik nog niet lang geleden leren kennen. Het is een lied met een psychadelische achtergrond, en ik vind hem zelfs nog wat beter dan hun klassieker 'Rain and tears'. Allebei hele mooie nummers, maar als je het hele album hoort, kom je erachter dat dit album nog meer prachtige nummers heeft. 'Valley of sadness' is er een van, en 'The Shepherd and the moon' is voor mij toch wel het mooiste nummer van het album. Op dit 8e nummer is duidelijk een Griekse achtergrond te horen (kan me zo het gevoel geven dat ik weer even op Kreta zit, net zoals dat in de zomer van 2009 was), en de zang-instrumentencombinatie is geweldig.

Na hem 1 keer te hebben gehoord, met track 6 en 8 een paar keer herhaald, vindt ik dit album 4 sterren waard.