Baanbrekend een zeer goed debuutalbum van U2, die 4 hele sterren verdiend. De toen nog zeer jonge bandleden Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen lieten destijds in 1980 al horen dat zij mooie, goede muziek konden maken (Het grote succes volgde echter pas drie jaar later met 'War')
Een tweede luisterbeurt op de dag hiervoor was voldoende om dit cijfer toe te kennen.
Nog een luisterbeurt extra voor een beschrijving over de nummers. (* mijn favoriete albumtracks).

* 'I will follow': Beste versie van dit nummer, ik hoor hem liever dan de live-versie uit 1982.
'Twilight': Een goed (standaard) nummer.
* 'An cat Dubh': Heeft een heel mooi gitaarsolo en klinkt New-wave-achtig (Doet mij denken aan The Cure rond die tijd).
'Into the heart': Ook een mooi nummer, waarbij ik bij het intro even het gevoel heb dat de bandleden ook naar Mike Oldfield hebben geluisterd.
* 'Out of control': Zeker een van de betere nummers op het album (dat wat wegheeft van 'Regatta de Blanc' van The Police).
'Stories for boys': Ook een goed nummer, maar valt voor mij niet op (dat kan).
'The Ocean': Mooi gitaarsolo-en-drumritmecombinatie, maar dit nummer is helaas te kort.
'A Day without me': Net zoals in 'An cat Dubh', een mooi new-wave-geluid, heeft vermoedelijk invloed gehad op A Flock of Seagulls ('I Ran').
'Another time, another place': Ook dit nummer heeft een new-wavegeluid.
'The Electric Co': duidelijk hoorbaar hoe U2 in het beginperiode klonk, punkachtig, snelle gitaarriffs en drumpartijen, maar wel wat commerciëler beetje Police-achtig.
'Shadow and tall trees': Een wat rustigere afsuiter.

Club Bizarre is wat mij betreft het beste nummer dat U96 ooit heeft gemaakt. Het is na ruim 22 jaar (nog steeds) een van grotere dance-klassiekers (ondanks dat het een kleine sample bevat van Alannah Myles 'Song Instead with a kiss' ). Love Religion werd de grootste hit van dit album (9e plaats in Nederlandse Top 40 van 1995), en behoort ook tot een van de betere nummers.

Daarnaast bevat dit album nog meer goed werk; Movin' dat als single echter flopte, is ook een aangename track, en datzelfde geldt ook voor If Looks Could Kill (... I'll Die For You). In de laatst genoemde zijn vele jaren '80-synthesizers te horen, net zoals in het dromerige Dark Room Rituals. Verder is Das Boot II een geslaagde remake van Das Boot uit 1991, klinkt wat feller, maar aan de hoofdmelodie is wel hoorbaar dat er melodieën uit Das Boot I zijn omgedraaid.

Laatst met een kerstloting onder mijn broers, hun vriendinnen en mijn ouders, dit album op cd als cadeau gekregen. Ik draai deze weer regelmatig, de laatste week. Ik vind de nummers daarop zo geweldig, dat mijn hoofd ernaar neig om mijn stem (4,0*) op deze cd met een halfje te verhogen.

Daarnaast ben ik het eens met de bovenstaande, dat 'Hiroshima mon amour' en 'The man who dies everyday' meesterwerken zijn, ondanks de vrij lage verkoopcijfers van dit album. Dit is album is nogal ondergewaardeerd.

Bovendien heb ik de versie, met alle bonustracks erop, 'Young savage' heeft een lekker opzwepend ritme, en de remix van 'The man who dies every day' lijkt op een danceplaat uit de pionierstijd van de dance (vooral de gitaarsolo daarin vind ik prachtig).

Na meerdere malen dit album in zijn geheel te hebben geluisterd, kan ik dit eerlijk gezegd beschouwen als een van de beste dance-albums allertijden (in ieder geval ruimschoots goed genoeg om hier 4,5* aan uit te delen). Er staan alleen maar goede nummers op. Buiten de door het in het bovenstaande bericht van mij opgenoemde tracks zijn ook 'Dark & long, Spoonman en 'Dirty epic' ontzettend mooie danceplaten (Mogelijk is The Grid die in 1994 wel succes had, door dit album geïnspireerd).

Dit is nou echt een prachtig album waarbij het ontzettend jammer is dat ik (en ik denk dat meerdere users daar ook zo over denken) maar twee nummers als favoriete tracks kan aanvinken. En dit heeft ook nog twee andere gevolgen; dit album waarvan ik enkel de downloadversie heb, schrijf ik nu maar eens op mijn lijst van mijn meest gewenste albums (zo mooi is het!). En ik vind het toch wel erg (jammer) dat ik dit album jarenlang niet in de Top-500-lijst heb staan van de beste albums, die ik ieder jaar op papier uitwerk. (Wellicht is het pas in 1996 doorbreken met de hit 'Born slippy' en hun doorbraakalbum 'Second toughest in the infants' daar de oorzaak van. Naar vroeger werk van vele artiesten wordt vaak pas na hun doorbraak door luisteraars gezocht).

Parelachtig mooie opvolger van DubbNoBassWithMyHeadMan, iets wat de titel van Pearl Girl misschien wel verraad over dit album. Deze geweldige vijfde track op dit 1996-album van het house/tranceduo UNDERWORLD leerde ik kennen via de verzamelaar (Underworld) 1992-2002. Het nummer komt enigszins overeen met de hit Born Slippy/NUXX, en hoor ik soms zo graag dat het een van mijn drie favoriete nummers op dit album is.

Mijn andere twee favorieten van dit album zijn Juanita/Kiteless/To Dream of Love en Bantyle/Sappys Curry, ondanks dat deze allebei de kwartier tijdsduur overschrijden. Deze twee nummers zouden zo Kant A en Kant B kunnen vormen, als hier een (Dubbel)LP-versie van zou bestaan (zonder de hit Born Slippy/NUXX. Banstyle/Sappys Curry heeft met Sappys Curry de allermooiste passage van dit album, en klinkt als een zweverig stuk van Tangerine Dream (West-Duitse synthesizerproject uit de Jaren '70 en '80).

Verder is Confusion the Waitress een prima loungenummer, dreunen de synthesizerdrums en bas van Rowla heerlijk door, en heeft BlueSki een leuk Westernse achtergrond. Stagger is een mooie afsluitende ballad.

Ik geef een 4,5*

Klinkklare tiroler-muziek dat enkel gemaakt is voor gezelligheid. Nou ja, het heeft verder helemaal niets om het lijf. Een nummertje gaat nog wel, maar als je (op een verjaardag) naar dit hele album moet luisteren (zoals ik dat vandaag heb gedaan), wordt deze muziek wel erg vervelend. Wat een nep-artiesten zeg! Jammer dat je geen 0 kan geven. Mijn advies; koop deze cd niet.