Zeer goed debuutalbum van deze rockartiest (Wel heb ikzelf de cd-versie met drie bonustracks 'Blues for sister someone', 'Empty hands' en 'Flower child' erop). 'Let love rule' is een van zijn mooiste nummers en brengt een hele mooie boodschap over en daarnaast is ook 'I build this garden for us' een van mijn favoriete albumtracks. Daarnaast had ik eigenlijk ook 'Rosemary' aangevinkt, omdat het een van de mooiste liedjes op het album is, en is 'Mr. Cabdriver' een goed geschreven en gezongen boodschap tegen discriminatie. Ook 'Fear' is een goed nummer.

Best een goed album van Lenny Kravitz, maar minder goed dan zijn voorganger 'Let love rule' uit 1989.
Het album 'Mama said' heeft wel als twee sterke openers: 'Fields of joy', een prachtige ballad en 'Always on the run' (met een zeer goede gitaarsolo van Slash), maar 'Stand by my woman' vind ik wat slapjes. 'It ain't over 'til it's over' is daarin tegen wel weer een mooi nummer. Bij 'What goes around comes around' krijg ik het idee dat Lenny Kravitz veel naar Curtis Mayfield heeft geluisterd (het nummer doet me denken aan 'Supafly'). In 'The difference is why' is door het gitaarwerk duidelijk het Kravitz-gehalte duidelijk te horen, en ook the reprise van 'Fields of joy' is goed gedaan, evenals 'What the fuck are we saying'.
De rest op dit album is wat minder. 3,5*.

'Bericht' heeft op zich wel een goede herkenbare teksten, maar 'Bel me op' klinkt alsof het in elkaar is geflanst. Bovendien heerst in dat nummer dat geforceerde rap van Lil' Kleine.
'Stripclub' heeft nogal vrouwonvriendelijke teksten (zoals 'Je kan zitten op mij' en 'Klim maar op die paal'). De twee laatstgenoemde nummers klinken melodieus nog goedkoop ook.

'Zoveel' heeft wel weer een pluspunt in dit album. De tekst is goed (Er worden zoveel verhalen vertelt,... over iemand die constant vecht voor zijn geliefde meisje, maar dat mensen met roddels dat proberen te verzieken), (maar klinkt wederom alsof het uit de grond is gestampt).
Maar dit staat weer haaks op zijn tekst uit 'Niet omdat het moet' (Ronnie rapt 'meisje... vergeet je man'), wat voor mij inmiddels weer uitgekauwde kauwgom is.

'Zonder reden'; Gadverdamme, wat slecht zeg! Van mij had Lil' Kleine echt niet op nr.-1 hoeven te komen hoor. Wat een arrogantie spuit er uit zijn teksten zeg! Dat meisjes (door hem bitches genoemd) zijn manager moeten bellen om seks met hem mogen hebben. En hij rapt wel heel vaak over dat onderwerp. Wordt eentonig, en nogal vervelend .

Maar goed, ik ga verder over dit album;

Had Lil'Kleine had de 'Drank en drugs-skit' veel beter kunnen vervangen door 'Drank en drugs', de single-versie Ook '1,2,3', die veel op dat nummer lijkt, is gewoon maar een alternatiefje, je hoort steeds hetzelfde... Wel vind ik het overigens een van de nettere nummers op dit album.
'Zeg dat niet' is best te doen, vanwege teksten over liefdesverdriet. Alleen jammer, de manier waarop hij dat uit,... en 'Goud' ... Ja,ook jammer dat Lil' Kleine weer de ene 'bitch' over de andere rapt. Ik vind het nogal knap vervelend.

Maar goed. Ik ben blij dat ik toch nog makkelijk door dit album kon komen. Maar goed was het sowieso niet. Vrij slecht zelfs! 1,5*.

Afgelopen paar dagen dit album nog maar eens twee keer opgezet, nadat ik het kocht bij een Koningsmarkt in Rosmalen. Ik snap nog steeds al die negatieve kritiekgeschiedenis over Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavoured Water niet. Het is met recht een classic album, mede omdat het een goede mix is van rock en rap, er nummers op staan met rakende teksten, zoals die vinden zijn op My Generation, My Way (or the Highway) en Boiler, en woede en agressie goed wordt verwoord. Verder blijf ik Rollin nog steeds leuk vinden, en blijft voor mij Hold On met de inmiddels overleden Stone Temple Pilots-zanger Scott Weiland het mooiste nummer van het album.

Mijn stem blijft 4,0*.