menu

Hier kun je zien welke berichten Edgar18 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Carla Thomas - Gee Whiz (1961)

4,0
Ik heb dit album gedurende de afgelopen maand vijf maal in zijn volledigheid beluisterd maar een goede recensie schrijven lukt me eigenlijk nog niet. Zegt dit al iets over het album... misschien wel. Hierboven lees ik dat Carla wat oubollig en eentonig klinkt. Met dat oubollige ben ik het zeker eens maar storen doe ik me daar niet aan.

Eentonig zou ik deze plaat dan weer niet willen noemen. A Lovely Way to Spend an Evening en I’m Afraid) the Masquerade is Over zijn sfeervolle ballads terwijl Fools Fall in Love - één van mijn andere favorieten - een fijne swing in zich heeft.

Het pakketje als geheel is smaakvol en aan het opzetten van dit album kan niemand zich een buil vallen maar echt spectaculair wordt het op één of twee zeer fraaie uitschieters nergens. Wanneer ik elk cijfer individueel becijfer kom ik uit op een 3,79 wat afgerond een nette 4* maakt.

Celeste - Not Your Muse (2021)

4,0
Celeste haar Not Your Muse heeft mij positief verrast! Op basis van de vooruitgesnelde nummers waren mijn verwachtingen niet hoog, maar als geheel valt het toch best goed op zijn plek. Ik moet daar wel bij aantekenen dat vooral de rustige(re) nummers me aanspreken. De soul, maar zeker ook het bluesy geluid, komen daarin het meest prominent naar voren. Wat mij betreft de stijlen die het beste bij Celeste haar sound passen . Ideal Woman, Not Your Muse, Beloved en kerstliedje A Little Love zijn voor mij de mooiste liedjes van de plaat. De popsongs Tonight, Tonight, Tell Me Something en Stop This Flame vind ik helaas een stuk minder. Die missers maken dat een hogere beoordeling er vermoedelijk ook niet in zal zitten.

Charles Walker & The Dynamites - Love Is Only Everything (2013)

3,5
Love Is Only Everything, een prima plaat maar te weinig spanning om me echt te kunnen boeien. Charles Walker probeert hier (volgens mij) met een soul/funk album te maken maar toch hoor ik de blues nog goed terug in zijn muziek. Iets wat ik zeker niet als negatief ervaar overigens. Het geheel kabbelt fijn voort en luistert (op de eerste twee mindere songs na) fijn weg.

Toch weet een aantal nummers op de plaat me onvoldoende te overtuigen om tot een echt hoge beoordeling te komen. Gelukkig kent het album ook een paar positieve uitschieters. Prijsnummers zijn voor mij Yours and Mine - een duet met tijdgenoot Bettye LaVette en Still Can't Get You Out of My Heart, een nummer waar de blazers ruim baan krijgen.

Eefje de Visser - Bitterzoet (2020)

2,0
Ben ik er toch weer ingetrapt .

Een aantal positieve recensies in de media, een hoog gemiddelde op deze site, en mijn wil om te horen wat anderen horen, zorgden ervoor dat ik Bitterzoet een kans heb gegeven. Eefje de Visser haar vorige werk heeft mij nooit kunnen bekoren, maar (mede ingegeven door het fraaie liedje Bitterzoet) wilde ik het toch nog een keer proberen. Helaas, de klik tussen Eefjes muziek en mij zal er wel nooit komen. Grootste pijnpunt is de (regelmatig valse) zang. Mevrouw de Visser heeft gewoon niet zo'n beste stem. Ook muzikaal valt het me tegen. Dunnetjes is het woord dat bij me opkomt. De een zal het subtiele elektronica noemen, ik noem het zweverig en saai. De teksten tot slot zijn vaak van een niveau 'lik m'n vestje', al kan het natuurlijk ook dat ik de diepere poëtische laag mis. Al met al was het helaas weer een afknapper, en dat vind ik oprecht jammer.

Naast Bitterzoet vond ik De Parade er positief uitschieten. Om Onverstaanbaar moest ik gniffelen, eindelijk heeft ze het zelf ook in de gaten.

Kacey Musgraves - star-crossed (2021)

Dit album vraagt gewoon om veel gedraaid te worden.

Dat is na herhaalde beluistering wel veranderd.


Kacey Musgraves nieuwe album is er inderdaad één die niet in een luisterbeurt of twee / drie te doorgronden en beoordelen valt. Zoals één van mijn voorgangers schreef "de songs zijn niet instant". Ook ik had een paar luisterbeurten nodig, maar het album begint inmiddels steeds fijner te landen.

Het knappe vind ik dat Musgraves een break-up album heeft gemaakt waar het traditionele moddergooien en strooien met verwijten achterwege blijft. Vanuit haar eigen perspectief bezingt ze in drie delen de pijn van het uit elkaar groeien, de onvermijdelijke break-up, maar ook het nieuwe begin dat erop volgt. Steeds weer zonder vinger wijzen en zonder verwijten (al kun je er tussen de regels door soms wel uitpikken). Iets waar menig volwassene (lees: ouder) nog iets van kan leren, zoals ik ieder jaar weer ervaar in mijn werkveld.

Het verhaal vanuit Musgraves perspectief is de kracht en tegelijk bij momenten ook de zwakte van het album. Hoe kijkt ex-man Ruston Kelly tegen de break-up aan? Wat is zijn verhaal? star-crossed maakt me daar eigenlijk wel benieuwd naar. Wie weet zet hij zijn gevoelens ook nog wel om in muziek.

Het album is opgezet als Shakespeariaanse tragedie. Het eerste deel van het album verhaalt voornamelijk over de periode dat Musgraves en Kelly getrouwd waren. De liefde staat centraal, al hoor je in menig song het onbehagen al doorschemeren. Zo zingt Musgraves in cherry blossom girl: "I'm your cherry blossom, baby, Don't let me blow away, I hope you haven't forgotten, Tokyo wasn't built in a day". Vergelijkbaar zinsnedes zijn ook terug te horen in de andere openingsnummers van het album.

Vanaf het nummer justified verschuift het album richting de onvermijdelijke break-up. Hier is de scheidslijn tussen verdriet, verwijt en nieuwe hoop dun. Zeker in dit deel was het makkelijk geweest met verwijten te strooien en haar ex-man eens goed de waarheid te vertellen. Iets wat ze hier en daar best doet, maar gelukkig steeds weer op een respectvolle manier, het goede dat er geweest is daarbij niet uit het oog verliezend. Het einde van camera roll vind ik daarvan een mooi voorbeeld. "Anyway, thanks, For all the nights and the days, And everything that you gave, I'll never erase it, There's one where we look so in love, Before we lost all the sun, And I made you take it".

Het laatste deel van het album breekt aan. Het is tijd om vooruit te kijken. Musgraves doet dit op een vastberaden manier met vol vertrouwen in de toekomst. "I won't cry when the cold wind blows, Gonna let it shine, 'Cause now I know, There is a light at the end of the tunnel".

Kacey Musgraves haar vierde studioalbum (de jeugdwerkjes even buiten beschouwing latend) is er een waar ze meer opschuift richting de popmuziek. Een geluid dat past bij haar prachtige stemgeluid. Toch vind ik het als liefhebber van het traditionele Amerikaanse country / roots geluid best een beetje jammer dat de country voor even (grotendeels) in de ban is gedaan. Hoe dit album zich verhoudt tot de drie schitterende voorgangers kan ik nu nog niet zeggen. Want zoals ik bij het begin van deze recensie al schreef: "star-crossed is geen album dat zich in een luisterbeurt of twee / drie laat vangen".

Meg Myers - Sorry (2015)

4,0
Weinig stemmen en berichten nog voor het (debuut)album van deze Myers. Ik heb haar leren kennen in het song van het jaar topic waar ze een aantal keer voorbij is gekomen. Het album trekt de lijn van de 'krachtige' nummers die ik daar heb leren kennen door. Mevrouw Meyers doet voorkomen of ze op (relatief) jonge leeftijd al aardig wat heeft meegemaakt en een erg positief zelfbeeld heeft ze aan al deze belevenissen niet overgehouden. Meerdere malen schreeuwt ze haar frustraties eruit.

Een nadeel van het album vind ik dat veel nummers (te) veel op elkaar vind lijken. Wie weet zorgen wat extra luisterbeurten er voor dat de afzonderlijke songs zich nog iets meer uitkristalliseren. Ondanks dit euvel blijft het album wel trekken. Ik zet het deze dagen regelmatig op en geniet steeds iets meer van mevrouw Myers.

Favorieten tot nu toe: A Bolt from the Blue, Desire, Lemon Eyes en The Morning After.

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

3,0
NotFadeAway schreef:
Dat mag je allemaal vinden uiteraard, en je hóeft het ook niet goed te vinden, maar als je ook maar een klein beetje kennis neemt van de inhoud en achtergrond van dit album, zou je zoiets niet zeggen. Althans, in mijn beleving. Maar misschien is mijn opvoeding met bijbrenging van enig empatisch vermogen heel ouderwets hoor, dat zou zomaar kunnen.
Met wat je hier schrijft ga je wat mij betreft de mist in. Dat Nick Cave een groot persoonlijk verlies heeft geleden staat buiten kijf. Dat het verliezen van een kind iets verschrikkelijks is daar zijn we het - denk en hoop ik - allemaal over eens.

Dat neemt echter niet weg dat je de muziek op dit album wat mij betreft gewoon mag definiëren als dolfijnenmuziek in een reformwinkel. Nick Cave kiest er zelf voor om een album uit te brengen waarin hij refereert naar het verlies dat hij heeft geleden. Dat is een keuze, hij had het ook niet kunnen doen. Als die muziek je totaal niet aanspreekt mag je dat wat mij betreft best ventileren. Dat staat volledig los van het wel of niet hebben van empathisch vermogen.

Omdat zijn zoon is overleden mag je het album niet "slecht" vinden? Nee, dat gaat er bij mij niet in.

Sophie Straat - 't Is Niet Mijn Schuld (2020)

2,0
De plaatsing van "Geluk" in het Maak Kennis Met... topic en bovenstaande commentaren maakten me nieuwsgierig naar deze EP. Ik ben geen groot liefhebber van het levenslied, maar er zijn momenten (voornamelijk in een oud bruin café) dat ik er best van kan genieten.

Maar, beste Sophie, wat jij hier laat horen heeft weinig tot niets met een authentiek levenslied te maken. Sterker nog, dit is een schaamteloze rip-off. Het is veelzeggend dat "Ik Meen 't met afstand het beste liedje van de EP is. Daarnaast vind ik Jessie ook nog wel aardig. Niet toevallig het nummer waarop de (neppe) storende Amsterdamse tongval het minst prominent aanwezig is. De meneer hierboven noemt het woord 'marketingtruc' en ik denk dat hij de spijker daarmee keihard op zijn kop slaat. Prima natuurlijk, maar aan mij is het niet besteed. Ergens jammer, want de teksten van deze mevrouw Schwartz vind ik best sterk.

Twee sterretjes voor Jessie, Sophie's teksten en de aardige interpretatie van Hazes.

The Void* - Values (2016)

5,0
Zoals (een maand geleden ) beloofd, een recensie van deze plaat.

Het Nederlandse trio The Void* volgt op debuutplaat Values bepaald niet de geijkte paden en juist dat maakt deze plaat zo spannend. Meer dan twee jaar werd er aan deze plaat gewerkt maar nu is daar dan het resultaat.

'Werken aan de plaat' moet ik dit geval overigens ruim geïnterpreteerd worden en omvat meer dan enkel het verzinnen van nummers. De groep maakt hun eigen (elektronische) instrumenten, programmeert zelf de software, neemt stemmen en omgevingsgeluiden op en voegt dit tenslotte samen met 'traditionele' instrumenten als gitaar en keyboard om deze combinatie vervolgens te mixen met allerhande samples en overdubs. En wat is dan het resultaat? Een palet aan klankkleuren, vervormde geluiden en contrasterende tonen. Als genre hier op de site heeft de plaat het label 'Electronic' opgeplakt gekregen, iets waar ik het niet helemaal mee eens ben. Wat mij betreft is dit een eigentijdse post-rock plaat die daarnaast ook drone, ambient en elektronica bevat.

Maar, eerst even terug naar die aparte naam, The Void*. De * staat in dit geval voor Pointers en komt voort uit de computertaal C++. Vrij vertaald betekent het geheel zoveel als 'niet gespecificeerde informatie'. Heeft de band dit bewust gedaan en zijn zij zelf nog bezig het eigen geluid te specificeren of zit er meer achter de naam? Ook de titels van de nummers zijn niet alledaags en refereren aan dezelfde C++ computertaal (o.a. Function, Memcpy) of zelfs de gebruikte akkoordenschema's (D BI DI F, E AB EF B). Ik ben er nog niet helemaal over uit of ik dit nou een mooie toevoeging aan het album / de muziek vind of dat het eigenlijk onnodige interessantdoenerij is.

Tijd om in te zoomen op de afzonderlijke nummers. Het album begint met een zoektocht langs allerlei radiofrequenties tot de juiste toon is gevonden om in het openingsnummer Function op verder te bouwen. Een repeterende gitaar trekt ons het nummer in en vermengd zich langzaam aan met allerlei piepjes en brommen om toe te werken naar een fijne geluidsbrij die op haar hoogtepunt overgaat in de eerste pianoklanten van track D BI DI F. Dit tweede nummer is duidelijk meer ingetogen en kan gerust neoklassiek genoemd worden. De stilistische pianocompositie doet de gedachten uitgaan naar namen als Nils Frahm en Jóhann Jóhannsson. De derde track Memcpy omvat duidelijk de meeste omgevingsgeluiden. De groep trok naar Frankrijk om aan deze plaat te werken en op deze track zijn de kaas, wijn, insecten en koebellen van deze opnamesessies terug te horen.

Plaatkant twee begint met het elektronisch georiënteerde Abstract, een nummer dat overeenkomsten vertoont met albumopener Function. Het nummer begint met een lichte beat waarna stampende en schurende geluiden het geheel langzaam aanvullen tot een James Holden lijkende compositie. Op E AB EF B voert de piano weer de boventoon maar in tegenstelling tot de tweede track kan deze compositie niet bepaald stilistisch genoemd worden. Ook hier komen er gedurende het nummer allerlei klanken en geluiden meespelen die het geheel de elektronische kant op sturen. Totdat de alleen piano het nummer weer overneemt en in de laatste anderhalve minuut toch nog 'klassiek' afsluit (Brian Eno anyone?). Blijft over albumafsluiter Dereference, wat mij betreft het perfecte einde van deze plaat. De stilistische pianoklanten en de post-rock / elektronica ontmoeten elkaar in dit slotnummer en doen het album gezamenlijk uitgeleide.

Al met al vind ik Values een bijzonder werkje. Muziek maken op een manier zoals dat nog niet vaak is gedaan. Composities die ooit begonnen als ruwe schetsen (improvisaties) zijn door het geknutsel met software en instrumenten omgetoverd tot spannende maar zeker ook warme (organische) nummers. Speciale vermelding dan nog voor het hoesontwerp van Studio Another Day. Een buitenhoes waarin met een lasersnijmachine gaten zijn gesneden (de brandranden zijn nog zichtbaar!!) en waardoor de schitterende Rothko-achtige blauw/purpere zeefdruk op de binnenhoes al te zien is. De plaat is uitgegeven door drie Nederlandse (Lomechanik, Shipwrec & Esc.recs) labels en voor slechts €12,50 te koop!

Zapp - Zapp (1980)

3,5
Niet direct een plaat die ik snel opzet, want het is toch wel veel van hetzelfde. Maar zo nu en dan, even dat ene nummer aanzetten? Zeker! Helaas grijpt niet alles de aandacht waardoor de plaat in zijn geheel al snel naar de achtergrond verdwijnt.
Deze laatste zinnen van mijn voorganger dekken wat mij betreft goed de lading. Zapp levert hier een aantal sterke nummers af maar als geheel doet dit album het net niet voor mij.

1. More Bounce to the Ounce - de 'hit' van het album en wat mij betreft ook terecht. Een heerlijk swingend bijna 10 minuten durend funk epos.
2. Freedom - swingt nog steeds fijn en toch vind ik dit een beetje een saai nummer. Er gebeurt net te weinig om volledig bevredigd (excuus voor de woordkeuze ) te worden.
3. Brand New Player - dit is wel weer een heel lekker nummer hoor. De vocalen zijn hier ook wel in orde en het nummer boeit.
4. Funky Bouce - ik zie dat dit nummer na de opener de meeste 'favo-sterretjes' scoort maar persoonlijk vind ik dit weinig. Waar de vocalen me het vorige nummer reuze meevielen staan ze me hier juist nogal tegen.
5. Be Alright - ahh, hier is dus die sample waar ik al het één en ander over las. Een ballad wil ik dit nummer niet noemen - daarvoor swingt het te veel - maar enigszins uit de toon vallen doet dit nummer wel. Niet per se op een negatieve manier overigens.
6. Coming Home - het slotstuk van Zapp, maar als ze het weg hadden gelaten had ik dat ook niet erg gevonden.

Ik heb de zes nummer individueel gescoord en het gemiddelde komt vlakbij de 3,5 uit dus dat wordt ook mijn score voor deze Zapp. Dank voor de kennismaking principal2000!