Saai overgewaardeerd indiebandje die super cool probeert te zijn en het waarschijnlijk voor heel veel mensen zijn. Dit album begint vervelend met dat verschrikkelijke, irritante intronummer en het album weet daarna bijna volledig underwhelming te blijven. 'Hunger of the Pines' is wel een leuk nummertje, maar daar vraag ik me ook steeds af waar de 'I'm a female rebel' Miley-sample in de context van het lied voor moet staan? Laat ik er maar niet te veel over nadenken.

Suf, suffer, sufst, Alt-J.

De nummers van deze band stonden steevast tussen de suggesties op YouTube, alleen weigerde ik te ontdekken wat het was mede door de toch wel goedkope naam van de band. Ik besloot er toch maar eens op te klikken. Op het eerste gehoor was ik aangenaam verrast. K. vind ik een gruwelijk goede single, maar ook Nothing's Gonna Hurt You Baby van hun EP I. vind ik erg goed. De band is echter heel doorzichtig in haar formule, en het gezapige tempo gaat je een album lang tegen staan. Het album heeft zijn momenten, maar weet niet volledig te overtuigen. Toch nog een voldoende, omdat de band wel uitstekend een mood weet te zetten, daar ligt ook hun grootste kracht. Maar zet hem na 3 nummertjes maar lekker af is het devies.

Het album hoefde niet zo lang te zijn. Daarbij komt nog dat ik vaak directie mis, waar wil de beste man in godsnaam naartoe denk je soms? Dat maakt sommige tracks tergend traag en saai. Live in het Zonnehuis in Amsterdam kwamen deze songs, zoals het veel te lange en inhoudelijk niet zo interessante, Leaving LA wel beter tot hun recht.

Desalniettemin, staan er op dit album toch een paar pareltjes als de titeltrack Pure Comedy, een prachtig geestig Ballad of the Dying Man vanuit het perspectief van een stervende politieke criticaster en culturele snob, Total Entertainment Forever die haast Kanye-esque begint met een eigengemaakte Tayor Swift-line, Bigger Paper Bag en het komische The Memo.

Future is al een tijd aan een winning streak bezig met een debuutalbum waar over het algemeen lovend over geschreven was in de kritieken en hele sterke features. Dit album is geen kink in de kabel, het doet gewoon wat het moet doen. Heel plezierig om naar te luisteren. Goede instrumentals over het gehele album, keiharde bangers zoals T-shirt, My Momma en vooral Covered N Money. Honest kunnen we daar ook wel aan toevoegen. Daarnaast staan de twee beste hiphoptracks van het jaar gewoon even op deze plaat, Move That Dope en Watchutola zijn twee parels, met name de eerste!

Verder is die Kanye verse verschrikkelijk in dat al veel te gladde nummer. Kotswaardig. En de openingstrack en afsluiter (van de normale, non-deluxe versie) vind ik nogal underwhelming. Tot slot is het jammer dat Drake zijn verse vlak voor de release eruit heeft laten knippen in Never Satisfied omdat hij zelf blijkbaar niet tevreden was, ironisch.

Maar doet er allemaal niet vanaf dat dit een prima project is. Maar hey, misschien ben ik te 'semi-hip' volgens sommigen.

Funky, soulvolle hiphop, met in elke uithoek van het sonische landschap een trompet, heb ik een enorme afkeer tegen. Het geniale waar iedereen het al watertandend over heeft van de poëtische teksten die onze consiousness over de raciale kwesties in Amerika doet toenemen heeft me nou ook niet zo kunnen imponeren. Ik vind het vooral maar een pretentieuze boel.

Goed, ik zet Good Kid, m.A.A.d City weer op.

Na WZRD en Indicud was er weinig hoop dat KiD CuDi mij ooit nog tevreden zou stellen. Echter is het hem gelukt mij te verassen met deze plaat. Sattelite Flight is een leuk conceptalbum met een coherent geluid en geweldige productie die groots klinkt en voor een bepaalde sfeer en gevoel zorgt. Alsof ik tussen de planeten en sterren in de ruimte zweef, zo voelt deze plaat. De vocalen zijn daarnaast ook goed verweven in de instrumentelen waardoor deze dat zweverig gevoel nog meer kracht bijzet. Je kan dit album moeilijk als hiphop classificeren, indiepop zal misschien wel meer toepasselijk zijn. Van mij hoeft hij echter nooit meer te rappen als hij muziek van deze kwaliteit blijft uitbrengen op deze wijze. 4* voor deze ruimtereis.

Dit is één van de sterkste hiphop releases van dit jaar en er zullen denk ik weinig projecten volgen die dit overtreffen. Waar zijn vorige mixtape nog weleens repetitief was, is deze dat minder. Daarnaast groeit LIL UZI VERT ook melodisch tot een ijzersterk fenomeen. Invloedens van Young Thug zijn duidelijk hoorbaar qua melodie, maar Lil Uzi brengt het toch gedistingeerd anders van Thugga, met zijn eigen stemgeluid en zijn eigen herkenbare flow. Productie op dit ding is topnotch, Don Cannon, Metro Boomin en consorten leveren uitmuntend werk. Mijn favoriete nummers zijn Canadian Goose, Baby Are You Home en Scott & Ramona. Ben absoluut verrast door de kwaliteit van deze tape en ben benieuwd wat hij in het vervolg uit zal brengen en of hij de stijgende lijn doorzet.

Dit album hobbelt traag maar prettig voorbij, zeker bij het lekkere weer van de afgelopen dagen. De gitaarrifjes doen je een beetje verlangen om in een zonovergoten grasveld op je rug liggend naar de wolken te kijken. En ook een beetje aan een spons die in een ananas diep in de zee woont. Verwacht niks nieuws, verfrissend of baanbrekend. Salad Days is gewoon een leuk album die je heerlijk op kan zetten op je zorgeloze zomeravonden. Hoogtepunten voor mij persoonlijk zijn 'Brother', 'Let Her Go' en 'Treat Her Better'.

Deze hiphopgroep was een inspiratiebron voor heel de hiphop scene qua flow en melodie, om even een hyperbool te gebruiken. Daarom is de titel Culture een logische en, naar mijn inziens, ook een terechte. Het punt bij Migos was dat al hun projecten ongeleide projectielen waren, maar met dit album is hun werk eindelijk meer gefocust. Ook het minimalistischere geluid waar voor gekozen is, komt de groep ten goede. Hij staat sinds de release op repeat, ik ben zeer te spreken over deze plaat. En stiekem hoop ik nog een keer op een soloproject van Quavo.

Erg correct en veilig. Leuk voor in de wachtkamer met Fifi bij die dierenarts. Dit 'middle of the road'-album verdient dan ook een toepasselijk cijfer van 2,5*.



Dit. Je slaat de spijker op zijn kop.

Uitstekend project, de hiphop verassing van 2017. Al wist ik stiekem al dat hij het in zich had, hij maakt het meer dan waar. Magnolia is simpelweg hét hiphop anthem van dit jaar ook, hands down.

Oké, na een paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik teleurgesteld ben. Ik had best wel veel zin in dit album, Q fan sinds zijn vorige project Habits & Contradictions en na 'Collard Greens' en 'Man of the Year' verwachtte ik er best veel van. Teveel blijkbaar. Gevoel dat ik van dit album krijg? Moe. Moe van Q's stem die hij elke track weer hetzelfde gebruikt. Bij de openingstrack 'Gangsta' begint dat al. En wat een vervelende hook heeft dat nummer, iets wat ik van Q niet gewend ben. Vervolgens gaan het album verder waar het blijft met de openingstrack. Bijna elke track dezelfde vibe en stem; vrijwel geen variatie. Hij had wel eens aan zijn TDE-collega Kendrick mogen vragen hoe hij dat wél doet. Ik bedoel hier niet mee dat het allemaal slechte tracks zijn, het is echter constant hetzelfde truukje dat Q voert om een beetje hard over te komen en vaak zijn de tracks , gedeeltelijk hierdoor, totaal niet bijzonder in mijn mening. En man.. zijn flow op The Purge is toch verschrikkelijk, ik vraag me af of het wel de bedoeling is geweest dat deze verses in een dergelijke staat op het album staan. Jammer want de beat met de hook van Tyler had zeker wel potentie. Daarnaast duren tracks soms veeeeeeel te lang, zo'n 'Break The Bank' kon wel anderhalf minuten korter. De instrumentals ten slotte als laatste punt van kritiek, het is allemaal wel oké maar ontbreekt ook aan originaliteit en zijn voor mij persoonlijk vaak te licht voor 'party/bangertracks'.

Er zijn natuurlijk ook hoogtepunten te vinden op dit over het algemeen ééntonige album in de vorm van het bovengenoemde energieke 'Collard Greens', het enorm euphorische 'Man of The Year' maar ook 'Fuck LA'. Maar waar is de 'Hands on the Wheel' van dit album, of de Nightmare on Figg St', 'Druggys WIt Hoes', 'There He Go', 'Blessed'?????? Stuk voor stuk betere tracks dan bijna alles wat op dit album staat vind ik.

Vooralsnog een beoordeling van 2 sterren.

Verassend goed!

Ik kende deze band echt totaal niet, eerste wat ik van ze luisterde was de single 'Wanderlust'. Een fantastisch en meeslepend nummer waar vooral het einde zeer indrukwekkend is door uitstekende songwriting. Mijn interesse was gewekt en ik heb Present Tense gewoon even opgezet. Van het begin tot het einde zeer plezierig, ik kan de stijl zeer waarderen van dit hippe indie-bandje. Hoogtepunten voor mij zijn het eerder genoemde nummer, Sweet Spot, Mecca, Palace en man wat is A Simple Beautiful Truth een heerlijk nummer. 4* voor Present Tense!

Ik was in eerste instantie bijna onbekend met YG. Ik zag zijn naam hier en daar verschijnen maar het kon me niks schelen. Maar toen kwam My Nigga. Één van de beste hiphop tracks van het vorige jaar. Daarnaast maakte hij een goede indruk op een single die later volgde, Who Do You Love met Drake. Genoeg redenen voor mij om 'My Krazy Life' te luisteren. Wat blijkt, YG komt met mijn favoriete hiphop album tot nu toe van 2014 op de proppen.

Dit album vertelt het verhaal van een dag in het leven van YG, iets geleerd van collega-rapper Kendrick Lamar. Toegegeven is de thematiek in 'Good Kid, m.A.A.d. City' van Kendrick van een stuk hoger niveau maar het zorgt wel voor enige vorm van structuur en je leert de persoon YG enigszins kennen, een knappe prestatie qua songwriting van YG. Hetgeen dat dit album zo goed maakt is DJ Mustard's simpele, hypnotische productie die oh zo lekker in het gehoor ligt, die ook al zo goed werkte op de EP van Ty Dolla $ign. De elementen van Dr. Dre's g-funk sound die hierin worden gebruikt zorgen voor een ware westcoast-vibe. De sterke storytelling van YG over zijn Californian gang life draagt hier natuurlijk ook aan bij. 1AM en Meet The FLockers komen dan niet van DJ Mustard maar zijn desalniettemin hoogtepunten van het 'My Krazy Life'. Tot die hoogtepunten reken ik ook de eerder genoemde singles, Bicken Back Being Bool en Me & My Bitch.

Dit is echt een heerlijke plaat. Elk nummer heeft fantastische momenten en het is redelijke divers voor een hiphop album. Komt verassend uit de hoek hier en daar. Young Thug zijn ritmisch en melodisch talent wordt hier maximaal geëxploiteerd. Opvallend is de trend van projecten die in het verlengde van Future's HNDRXX opereren, denk ook aan Chief Keef's Thot Breaker.