Je hoeft zelfs niet van je luie bureaustoel te komen om deze LP in je bezit te krijgen.
Op discogs is het aanbod zoveel groter dan de vraag dat je ze daar voor een schamele 5€ (3€ en wat verzendkosten) door de postbode tot bij je thuis kan laten leveren.
Heb ik inmiddels al gedaan

Ok, nu nog wat over de plaat zelf... Alleen al voor dat nummer van The Plant vind ik deze verzameling wel de moeite. Jammer dat het voor die mannen bij dat ene nummer is gebleven, want het is ge-ni-aal zeg ik u!!

Ik denk dat de nummers 5 (Popstar), 8 (Candy) en 14 (Plantlife) zelfs nooit buiten Get Sprouts om zijn uitgebracht, zelfs niet meer op latere verzamelaars. Klopt dit, dazzler?

Candy is ook wel een lekker meezingertje. Zit er al de hele avond mee in m'n hoofd,
Oh candy.. candy .. candy oh why?

Ook al zijn de teksten vaak heel macaber... gothic zou ik de muzielstijl niet echt durven noemen. Avant-garde elektro dekt de lading beter. Oswald Henke ziet zijn werk nog het liefst omschreven ziet als "muzikaal theather".

Net zoals bij Anne Clark (die hier verder niets mee te maken heeft, uiteraard) is het bij Goethes Erben zo dat de muziek toch wat ondergeschikt is aan de poëzie.
En zoals gezegd, ook het drama (in de zin van theater), speelt hier een grote rol!

Qua lugubere teksten kan toch wel niemand aan GE tippen wat mij betreft.
En het nummer Iphigenie spant toch wel de kroon!!
Hierin wordt beschreven hoe tijdens de hongerzomer van 1943 het meisje Iphigenie door de andere leden van haar gezin tijdens een feestmaal wordt verorberd. Maar dat volledig buiten hun weten om. Ze zijn namelijk volledig in de waan dat het om een gebraad gaat dat door de slager (die het kind een paar dagen eerder reeds vermoordde) geleverd werd

YouTube - Goethes Erben - Iphigenie

Iphigenie is trouwens geen horror die ontsproten is aan het brein van Oswald Henke.

Iphigeneia in Tauris is een tragedie van de Griekse tragediedichter Euripides. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd ca. 414 v.Chr. Over een meisje dat opgeofferd wordt.
In 1779 heeft Johann Wolfgang Goethe deze saga gemoderniseerd naar de tijd van toen. Anno 1992 heeft Oswald Henke daar dus zijn bewerking van gemaakt en die gesitueerd in de hongerzomer van 1943.

Oswald Henke heeft nog in een gesloten psychiatrische instelling gewerkt en dat merk je aan veel van zijn schrijfsels (Trauma, Koma, 5 Jahre). Ik heb 'm al een keer of drie in levenden lijve aan het werk gezien en ik herinner me dat hij eens in gestreepte pyjama op 't podium kwam en een andere keer in een soort van dwangbuis. In de periode dat hij de teksten voor deze plaat schreef werd hij naar eigen zeggen enorm veel met de waanzin in die instelling en met de dood van enkele dierbaren geconfronteerd.

Nog een aantal nummers waarvan ik bijna zeker weet waarover ze gaan:

-1.- Keine Lösung - Rückblick gaat denk ik gewoon over iemand die totaal geen uitweg meer ziet in het leven:
-2.- Die Schwarze Flut gaat volgens mij helemaal niet over een rivier, maar over wat er allemaal aan de gang is in je lichaam wanneer je een erge ziekte hebt (aan de tekst te zien gok ik op longkanker): Over gezellige gezwellen gesproken

-4.- Das Ende (was een kraker op new wave fuiven vroeger) handelt over wat er allemaal staat te gebeuren als onze planeet, compleet vervuild door het mensdom, op zijn laatste beentjes loopt. Hier zijn wederom enkele heel sterke beelden in verwerkt.
Ik citeer er een paar, maar eigenlijk moet je dit volledig beluisteren, écht creepy!:


Behoort (samen met de nrs. 5, 6, 7 en 10) bij de beste nummers op deze plaat.

-5.- Die Tür In Die Vergangenheit is ook een van mijn favorieten. Fantastische sfeerzetting! Stel je voor dat je door een zware eikenhouten deur een oude krakende mansion binnenstapt alwaar het meubilair allemaal in witte lakens is verpakt.
Je begint te dagdromen over de tientallen generaties die het huis al bewoond hebben:..

Youtube - Goethes Erben - Die Tür in die Vergangenheit

Stephan Eichner solo kan dan wel succesvol zijn en ik wil ook graag geloven dat hij mooie dingen maakt (vooral frans gezongen?), maar ik wil er mij niet echt in verdiepen. Ik wil - voor mezelf althans - de mythe Grauzone in stand blijven houden...
Misschien later als ik groot ben

De cd van 'Die Sunrise Tapes', 1998 is volgens mij de compilatie van 94,11% (**) van wat ze tijdens hun actieve jaren (1980-1982 met in 1981 hun LP 'Grauzone') hebben voortgebracht en wat ik op plaatjes heb.

(**) Enige liedje dat niet op 'DST' staat is 'Ein Tanz Mit Dem Tod', b-side op de single 'Moskau (1980)' - Hier zou ik maar al te graag horen dat ik het bij het verkeerde eind heb, want elk liedje van Grauzone dat bestaat en waar ik nog geen weet van heb zou een ware schat voor mij betekenen.

Mijn absolute favorieten zijn 'Marmelade Und Himbeereis', 'In der Nacht', 'Ich Lieb Sie' en !!'Raum'!!

'Ich Und Du' en 'Schlachtet!' zijn de twee mindere goden (4 sterren), maar alle andere tracks verdienen de volle 5 sterren (ook het 1:05 durende 'Kunstgewerbe'!).

Deze verzamelaar verdient dus 5 sterren, net als de reguliere LP, maar mijn regel is altijd dat ik van verzamelaars zowieso een half puntje aftrek, want ik wil enkel reguliere albums tussen mijn 5* platen.

Maar dit is toch wel een van de beste verzamelaars in mijn bezit!

4,5*

Ik zal eens proberen uitleggen waarom ik die plaat nu precies 5* geef

Eerst en vooral een weetje ; op de eerste persing van deze plaat was Eisbär helemaal niet terug te vinden. Origineel stond Schlachtet! in de plaats, wat mij betreft het minste nummer van Grauzone. Pas op de tweede persing werd track 2 dan vervangen door de wereldwijd gekende culthit.

En Eisbär is uiteraard één van de fijnste, mooiste, lekkerste en meest gruizige dansnummers die de afgelopen decennia verschenen zijn en bijgevolg zal ie, als je 'm puur technisch bekijkt, wel het summum van deze plaat zijn. Samen met het eveneens tot dansen inspirerende nummer Wütendes Glas, zoals orbit hierboven terecht opmerkt.

Maar niet voor mij

Als ik de - helaas 'slechts - 17 nummers die ik van deze groep binnenste buiten ken op een rijtje zet, komt de grote witte wollige poolbeer pas ergens in het midden aanstrompelen. Wütendes Glas staat bij mij nog iets hoger, maar er zijn 7 nummers die ik alvast hoger inschat dan laatstgenoemde.

Dat komt simpelweg omdat deze plaat een pure gevoelsplaat is voor mij. En natuurlijk niet alleen deze plaat, maar bij uitbreiding ook de andere singles/b-sides die in 1998 handig bijeen gesprokkeld werden op de verzamelaar Die Sunrise Tapes.

Gevoelsplaat dus... jaja, wees maar zeker dat ik ervan overtuigd ben dat de band Grauzone speciaal voor mij opgericht is!!

Ik word er dus ook helemaal niet door gekwetst als mensen het allemaal maar niets vinden. De 17 nummers zijn er namelijk in de eerste plaats enkel en alleen maar voor mijn genot en voor niemand anders

Klankspectakels als Kälte Kriecht, Kunstgewerbe en vooral In Der Nacht brengen mij in vervoering zoals niet veel andere nummers dat kunnen. Ik word steeds opnieuw gekatapulteerd naar de poorten van mijn stille herinneringen. Een plaats waar ik graag pleeg te vertoeven, want ik ben nogal melancholisch van aard

En als ik een top 10 van de mooiste liefdesliedjes zou moeten samenstellen (misschien nog een idee voor een topic), dan stond Grauzone er 4 keer met stip in (Met name met Marmelade Und Himbeereis, Ich Lieb Sie, Träume Mit Mir & Raum). Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die niet begrijpen wat ik nu toch zo goed vind aan melige liefdesliedjes met tekstfragmenten als:

[Ich Lieb Sie]
Komm gib mir deine Hand
Wir gehen zusammen ins Wunderland
Da gibt es nur Honigbäume und Marmelade
Komm gib mir deine Hand

[Träume Mit Mir]
Wenn ich in deine Augen schau
Beginne ich zu träumen
Wenn ich in deine Augen schau
Vergesse ich die ganze Welt
Träume mit mir
Bitte träume mit mir

Melig? U zegt het maar. Voor mij is het niet meer of minder dan geniaal!

Maar het kan nog meliger (en voor mij dus alleen maar genialer) met mijn absolute favoriet van deze plaat Marmelade Und Himbeereis. Het nummer wordt opgebouwd met het ruisen van de zee in combinatie met een wals-achtige schlager met Duitse en Italiaanse(!) tekstflarden van het zeemzoetigste soort.
Na 2:10 komt dan de geniale wending

Raum tenslotte, dat voor mij handelt over de angst om die grote liefde te verliezen, is weer zo'n pareltje. De muziek en de klankbraaksels passen gewoon perfect bij de lyrics. Zelden valt de puzzel zo goed in mekaar. Bij nummers als Faith, Cold en Disintegration van The Cure heb ik dan gevoel ook.

Dit is een prachtplaat en ik zal ze blijven koesteren...

Ik heb ze onlangs speciaal toegevoegd omdat ik principieël niet op verzamelaars (dus op Die Sunrise Tapes) stem, en dus ook geen verzamelaars in mijn top-10 plaats.

Maar nu ze toegevoegd is, staat ze gelijk in mijn top-10
Gaat dat zien, gaat dat zien!! De eerste wijziging in mijn top-10
(na 13 maanden lidmaatschap van MuMe) is een feit!

Wat een fantastische plaat is dit, zeg! Ik ga toch maar eens meer in Oldfart zijn 5* albums moeten rondneuzen

Vooral 'Blue Cowboy' en 'Lost in Space' vind ik geniaal! Maar ook de 5 laatste slepende nummers als 'Let it Go' en 'Keep On Keepin'On' kunnen mij enorm bekoren. 'Seems so Clear' is ook wel redelijk fantastisch te noemen. Kort maar krachtig, het lijkt langer dan die 1'35" te duren.

Ik speel deze plaat de laatste tijd de hele tijd in de auto en als het titelnummer voorbij komt hebben 2 mensen me al gevraagd: "Zijn dat de Rolling Stones?". En inderdaad, op 'Straight Ahead' zingt hij wel zo'n beetje met de air van Mick Jagger, vind ook ik.

Een verdiende 4,5*!