Wat een lage scores hier! Toch énorm swingende funky jazzy post-punk dit!

ACR blijft sowieso een onderschatte Factory band en deze plaat is hier blijkbaar maar door 9 mensen gekend.

Nochtans staat ze bol van de goeie nummers. Enkel Fever 103° (begint wel heel leuk met dat stromend beekje en die oerwoudgeluiden, maar is voor de rest nogal gewoontjes) en Take me Down (het repetitieve stuk van de lyrics vervelen me soms) zijn nummers die ik nog zou durven skippen. Bij het instrumentale Si Firmi O Grido dacht ik in het begin ook wel...:"Wat is me dat?". Maar nu vind ik het heel genietbaar.

Al de rest is zeer goed tot schitterend!

Mijn 3 favorieten zijn:
- Het openingsnummer Only Together (wat een lekkere moddervette bas!)
- Booty, met featuring vocals van de leadzangeres van Swing Out Sister (een groep die mij tot op heden nog niet bekend is)
- Het instrumentale Nostromo a Gogo, een nummer waarbij ik onmogelijk stil kan zitten. Die geluidjes tussen pakweg 3:15 en 3:45 zijn met name heel leuk om bv. in de auto af te spelen (het ratelt maar over en weer van de ene box naar de andere).

-> 4*

Pure jaren 80 new wave! Songs als 'Messages', 'Telecommunication', 'Space age love song' en de - nu ook bij fans van de game Grand theft auto bekende - hit 'I ran' zullen bij mij altijd top-of-the-bill blijven!
4,5*!!

Ik zit een beetje tussen de twee meningen hierboven in..

Ik vind deze 'The Story of a Young Heart' zeker niet van a tot z slap en troosteloos (behalve track 6 dan die ik echt haat!), maar ik ben het wel volledig met orbit eens dat het nummer 'The More You Live, the More You Love' de enige edelsteen is die deze plaat siert.

Op de hoes staat overigens een edelsteen afgebeeld (een rooie robijn, denk ik).
Maar ze hadden er beter nog een paar smaragden, safieren, topazen en diamanten aan toegevoegd waarbij elke edelsteen zou kunnen gestaan hebben voor een supernummer. Helaas... het heeft niet mogen zijn, het werd... ..een tulp!

In tegenstelling tot de debuutplaat die vol briljante nummers staat, vinden we er hier dus maar één. Ik ben het eens met perfume dat er ook nog wel enkele goeie nummers op de plaat staan. Geen edelstenen waar we het zoëven over hadden, maar gewoon mooie nummers. We zijn het dan wel weer niet eens over welke dat dan zijn, want ik kies als favorieten drie andere:
- 'The Story of a Young heart' (titelnummer)
- 'Never Again (The Dancer)'
- 'Remember David'.

Al de rest van de nummers (dat zijn dan exact de nummers die perfume opnoemde) vind ik de mindere goden. Veel te zeemzoeterig naar mijn smaak.

Héla, heb je wel al eens gezien hoeveel albums ik al heb toegevoegd? Mocht ik bij elk album dat ik op de site zet iets moeten schrijven, dan was ik binnen 70 jaar nog niet klaar

't Is de bedoeling om dat wel eens te doen ooit. Maar op 't gemak

Trouwens... ik zet al die goeie platen ook maar op de site in de hoop dat iemand een leuke reactie plaatst (zoals de jouwe hierboven)

Wat de plaat betreft... Ik weet niet meer wie mij deze Canadese deathrock band (met vleugjes nu post-punk en gothic) met deze intrigerende naam aangeraden heeft, maar ik heb zowel deze EP als het full album Flames in huis gehaald. Enkel die laatste heb ik al voldoende beluisterd om er een oordeel over te vellen (was een 4*). Ben echter op dit eigenste moment echter naar deze EP aan het luisteren en Eye Thieves met z'n dromerige gitaar springt er zeker uit

Van de full-cd die ik een aantal weken in de auto gedraaid heb is het meer uptempo nummer 'This Old Oscillator' schitterend! Maar er staan nog enkele andere pareltjes op. Moet je zeker ook eens naar op zoek gaan (als dat intussen nog niet zou gebeurd zijn)

Wel dan, azra heeft mij bij die andere plaat van ASIHE uitgedaagd om uit m'n kot te komen, zodus daar ga ik...

Uitgezonderd afsluiter Heavy. Like A Lady.(2*), een zwakke instrumental, is op deze plaat geen enkel minder nummer te vinden.

Zaaaaalige gitaren en dito drums op This Old Oscillator!!

U weet / u weet niet meer / u hebt nooit geweten (schrappen wat niet past!) uit de lessen elektronica..., een oscillator is een schakeling die een periodiek signaal opwekt Of is het hier een onderdeel van een synthesizer?

Anyway, die zanger is hier echt goed, hoe hij met ironie en zelfs af en toe wat minachting in zijn stem verhaalt over de ziekmakende individualistische, koude en berekende wereld waarin wij leven en alle mogelijke gebreken dat dit met zich meebrengt. Het volgende nummer Why Do I Even Bother Talking to Automatons? is daar een schitterend voorbeeld van. Dan volgt Media Fire! wat lang mijn tweede favoriet van de plaat gebleven is. Die plaats is nu echter ingenomen door Future Forensics wat ik in het begin een beetje te slap vond klinken, maar hoe meer ik luister naar de opbouw en vooral de tekst

-> 4* met kans op verhoging naar 4,5*

Na een stuk of zes beluisteringen ken ik deze plaat nu intussen ongeveer uit het hoofd en de twee nummers met de country invalshoek, Spaghetti Western en Surf Western
(of ook wel Sufferin' Tarnation geheten blijkbaar) zijn mijn favorieten op dit album.
Press Escape en Laugh at Yourself zijn de mindere goden, maar voor het geheel kom ik toch nog net op 4* uit

My friends they are dead
They died in the town
The sheriff, he shot them
My tears make me strong
Oh Paco, I miss you and Frederico, I miss you too

La la la la lalala ...

Absolute Body Control, het eerste (uit 1979 al!) minimal-synth project van (The) Klinik leden Dirk Ivens (ofte: Dive) en Eric Van Wonterghem. Samen vormen ze vanaf 1998 ook het duo Sonar (Van Wonterghem kwam toen in de plaats van Patrick Stevens).

Ik heb enkel de verzamelaars op de site geplaatst, aangezien de hoesjes van de reguliere uitgaves tussen 1981 en 1984 (op Body Records) allemaal tapes zijn waarvan ik geen goede kwaliteit plaatje vind.

De single 'Is there an Exit?' ...Show me the Way... (waarvan hier een live-versie opgenomen in Djem-Melsele in januari '83) was een cult-hit hier in België.

Na meer dan 22 jaar zijn ze sinds 2006 weer actief en ze hebben ook weer op festivals gestaan zoals BIM Fest eind 2006.

Dit jaar in maart is er ook weer een verzamelaar uitgebracht.

Mijn favoriet op deze verzamelaar is Melting Away, maar ook Clouds, Love at First Sight en A Broken Dream zijn het vermelden waard. Maar het beste nummer van ABC is wat mij betreft Figures en dat staat hier helaas niet op.

Allemaal nieuwe uitvoeringen van mijn favoriete ABC nummers als 'Figures', 'Melting Away', 'Love at First Sight', 'Automatic' en 'Is There an Exit?'

Opgenomen in februari/maart 2007, vandaar de toevoeging [2007 Version] overal.

Ik vind de nieuwe versies van 'Figures', 'Automatic' en zeker 'Melting Away' echter stukken minder dan de originelen. Van 'Is There an Exit?' en zeker van 'Love At First Sight' zijn dan weer wel goeie mixen gemaakt die het origineel evenaren.

Jammer ook dat ze niets met 'Clouds' gedaan hebben, toch ook één van mijn all-time-favoriete nummers van ABC...

Het hoeft geen betoog dat deze Britse post-punk geïnspireerde -(maar laat u daar zeker niet door afschrikken, potentiële luisteraars!)- rockband al decennia zwaar ondergewaardeerd wordt.

Vooral dan in de jaren '80 (met twee kleppers van platen!! VIRUS MEADOW - haal die ptvrdkke toch in huis zou ik zeggen!! en natuurlijk ook The Millpond Years), maar ook in de jaren '90 compleet genegeerd - en dat gaat maar door tot in de jaren '00..

Nog altijd heel weinig waardering (aan de stemmen te zien), terwijl eenieder die ze gehoord heeft ze zo ongeveer op handen gaat dragen, ook de liefhebbers van andere genres - en terecht ook.

Ze zijn uiteindelijk naar Londen geëmigreerd, maar zijn altijd wel blijven vasthouden aan hun plattelandsroots, hun gewroet in de akkers, hun vertellingen over de dorpen en de kerkjes met hun begraafplaatsen, de bomen, de zonsondergangen over de velden, de ochtendnevelds, de geur van het gras van de weiden,...

Rustige muziek en lyrics die over mij (stadsmens pur-sang) een gevoel van rust doet neerdwarrelen. Ze worden ook steeds volwassener en worden op een bepaalde manier beter in wat ze al jaren deden. In ieder geval muziek die me nooit verveelt en af en toe ontdek ik ook wel nog een parel van het niveau 'Slow Pulse Boy'.

Nog even alles een paar beluisteringen gunnen, maar ook deze plaat mag zeker al een bovengemiddelde score van mij verwachten..

Zéker geen slecht album van AATT. Hun sound wordt hier nog maar eens geperfectioneerd t.o.v. het vorige album, The Klaxon dat ook al verre van slecht was.

Deze band is een meester in het genre van de gesofistikeerde post-punk, zoals dat heet! Heel poetische teksten, subtiele arrangementen en melancholische vocalen.

Tremaine en vooral het enorm dreigende Roulette springen er voor mij uit, maar ook Brother Fear, Fighting in a Lighthouse en The Next Flight To Rome zijn héél mooi!

De openingstrack is prachtig en meer dan de helft van de nummers op deze 12de worp van AATT zijn zeker mooi, maar uiteindelijk is het resultaat toch iets minder geworden dan wat we van ze gewoon zijn, vind ik.

Bij veel nummers heb ik het gevoel dat het dichterlijke declameren van Simon z'n zieleroerselen echt wel primeert en dat er minder aandacht is voor al het andere. Dat maakt dat toch wel vele goeie nummers op de plaat iedere keer afgewisseld worden door iets té introverte tracks en dat maakt het moeilijk om heel de plaat uit te zitten. Af en toe krijg ik hetzelfde beklemmende (negatieve connotatie) gevoel als bij bepaalde nummers van Mark Hollis, David Sylvian of zelfs Leonard Cohen. Bij AATT had ik dat bij vroegere platen (ik heb ze allemaal in huis!) soms ook, maar nu valt het mij misschien meer op, ik weet het niet?

Nummers als de titeltrack, 'Burn This Town', Black Handled Knife, 'What's Lost Finds' en 'The Knave' maken het mij moeilijk om ook dit album weer een 4* of meer te geven. En niet enkel omdat ze ingetogen zijn, maar omdat ze mij dat melancholische gevoel dat zo kenmerkend is voor AATT niet echt geven, eerder een bedrukkend gevoel. 'My Face Is Here in the Wildfire' is dan weer een ingetogen nummer dat mij wél doet wegmijmeren.

Verder lijken die mindere nummers wel strategisch gekozen om het geheel een beetje te verknoeien: Een goed nummer (1), twee mindere (2 en 3), twee goeie (4 en 5), een minder (6), een goeie (7), twee mindere (8 en 9). De laatste 4 nummers (10, 11, 12 en 13) vind ik wel allemaal goed. Maar enkel de opener 'Only' springt er écht bovenuit.

Mijn beoordeling: 74/100 -> 3,5*

Voor mij is Dialogue het absolute prijsnummer van deze plaat, zonder enige twijfel in mijn AATT top-10! Wat verlang ik bij het horen van dit nummer toch naar de eerste warme lente-avond in april/mei, op mijn terras met een glaasje Merlot, *zucht* - hopelijk is die vervelende winter snel weer voorbij

Ook naast The Dutchman heb ik een geel sterretje gezet. De baritonstem van Simon Huw Jones klinkt hier wel heel melancholisch en je hebt constant het gevoel dat er iets dramatisch staat te gebeuren.

De meesten zullen zijn stem dan ook eerder met de herfst associëren, maar toch vind ik dit duidelijk één van hun meest "zonnige" platen. Bij een nummer als Wooden Leg voel je de laatste zonnestralen van de ondergaande oranje bol tijdens een lange zomeravond als het ware op je huid.

Misschien niet hun allerbeste album, maar toch een welverdiende 4* weer. Alle Trees platen waarop ik al gestemd heb (met uitzondering van hun s/t debuut) krijgen van mij trouwens minimum 4*

En, zoals Sheplays het schreef, 'AATT is een band met een typische, karakteristieke, herkenbare sound', maar ik zou daar toch 'telkens weer verrassend anders' willen aan toevoegen. Een top-band, bijna niet te geloven dat ze zo weinig stemmen hebben op deze site...

Hun beste album is voor mij dit. Al sinds jaar en dag op 4,5* (37/40 - 4,63 op 5).

Maar ook deze The Millpond Years verhoog ik nu naar diezelfde score, wegens 4,34 op 5 dat afgerond dichter bij de 4,5* ligt dan bij de 4*. Let wel, ik hou enkel rekening met de 9 originele nummers - de bonustracks ken ik trouwens niet!

Wat mij betreft is het prijsnummer hier The Suffering Of The Stream.

Maar ook het door lullaby aangehaalde Shaletown, en verder Simple Tom And The Ghost Of Jenny Bailey en The House Of The Heart zijn top (=5 ptn.) te noemen...

Van de resterende vijf nummers is er er slechts een matig nummer - Count Jefferey (=3 ptn.) - te bespeuren, wat dus betekent dat de andere zes nummers 4 ptn. krijgen. Hiermee kom ik dus op 39/45 - 4,34 op 5 totaalscore - 4,5* dus.

't Is maar dat jullie 't weten hoe ik dat allemaal zo uitgekiend bereken

Ah, Les Filles du Bord de Mer!! Nadat Brel himself het al eens gecovered had van deze man, heeft ook Arno dit gedaan en hij bracht België en Frankrijk ermee aan het walsen (joint-joint-joint).

De andere hit van deze plaat was Vive Ma Liberté. Maar deze plaat, die voor mij samen met Charlatan en Ratata het beste van Arno is, telt echter nog zoveel andere goeie nummers. Mijn persoonlijke favorieten zijn de opener Boogie Woogie into Town en verder Rita Rose (...never spoke spoke french with me) en Give me the Gift.

Voor deze plaat werkte Arno sinds lang nog eens samen met Jean-Marie Aerts, zijn geniale gitarist uit T.C. Matic.

De plaat werd opgenomen in Nashville, Tennessee (V.S.) en geproduceerd door Glenn Rosenstein.

4*

Ik wil eerst en vooral user the viking danken voor de kennismaking met deze band!

Deze act uit San Fransisco brengt een schitterende mix van dreampop/shoegaze/noise à la My Bloody Valentine / Jesus & The Mary Chain en post-punk à la Joy Division] / The Cure. En Astral is niet zomaar een samenraapsel van deze bands, maar heeft een duidelijke eigen identiteit die bijna stuk voor stuk verrassende nummers oplevert.

Op sommige nummers denk ik wel eens "Hm, dit kén ik van ergens". Zo deed de gitaar waarmee Under Lock and Key begint mij heel erg aan Slow Pulse Boy van And Also The Trees denken en met Turn Me Around hebben ze duidelijk hun Only Shallow
(zie dit album ) willen maken en dus zou je kunnen denken dat de link met My Bloody Valentine misschien een beetje té voor de hand ligt.

Welnu nee, de eigen identiteit is zoals ik al zei heel sterk aanwezig en om die reden storen deze voorbeelden van herkenning me in het geheel niet. Mijn favorieten zijn Barreling, Blinder en vooral Last Light. Dat laatste is niet meer of minder dan een SUPERnummer!!

4*