Ik vond 'm onmiddellijk goed. Al bij de eerste beluistering! Vind 'm stúúúkken beter dan z'n voorganger LAVA:glut die blijkbaar nog niet toegevoegd is op MuMe... -> heb ik intussen gedaan

LAVA:glut vond ik iets te ver afwijken van de typische bombastische, dramatische Das Ich-sound van weleer, maar deze plaat ligt er qua stijl ongeveer tussenin en het resultaat mag er zeker zijn!

Heb er al spijt van dat ik niet meteen boor enkele eurootjes meer de limited edition box aangeschaft heb die naast Cabaret ook nog de cd Varieté (met remixen van Cabaret nummers) en de dvd Panopticum (met een kortfilm en live fragmenten) bevat.

Een aanrader voor alle fans van Kramm and Ackerman!!

Atemlos, Paradigma en Opferzeit zijn de favorieten wat mij betreft.

Mijn uiteindelijke verdict na een luisterbeurt of dertig (van beste naar slechtste nummer):

Broken (10/10): Gewoonweg schitterend! Met gevoelige Cure-esque gitaren en een tekst die me ligt. Jammer dat er maar één nummer van de plaat het maximum van de punten haalt.

Secret to the End (9/10): Heel goed nummer. Dave zijn stem is op dit nummer dan ook topklasse! Ongelofelijk gevoelig en gevarieerd.

Heaven (9/10): Ook nog heel goed. Perfect als single. Lange tijd vond ik dit het beste nummer van de plaat.
---
Should Be Higher (8/10): Muzikaal misschien wel het beste nummer van de plaat.

My Little Universe (8/10): Bevalt me wel, een kale uitvoering maar toch met het nodige pit.

Welcome To My World (7/10): Niet de beste albumopener ooit, maar wel nog het zesde goede nummer van de plaat.
---
Alone (6/10): Is nog het beste van de matige nummers ; er zit wel spanning en doorleefdheid in het nummer, maar het verveelt mij elke luisterbeurt iets meer en is intussen ook een skip-nummer geworden.

Soft Touch / Wrong Nerve (6/10): Probeert nummers van op Songs of Faith & Devotion naar de kroon te steken, maar heeft veel minder massa dan gelijk welk nummer op SOF&D.

Angel (5/10): Ongelofelijk dat dat een single is Matig nummer, net niet gebuisd.
---
Soothe My Soul (4/10): Dit is nog zo'n favoriet van iedereen, maar ik begrijp dat helemaal niet. Totaal geen inhoud, dit nummer.

Slow (3/10): Saaaai!!

Goodbye (2/10): Nog saaaaaaaier! Wat een gezaaaag is me dat toch. Ik val erbij in slaap!!

The Child Inside (1/10): Ik ben nooit echt fan geweest van de zang van Gore, maar dit nummer is écht tenenkrommend slecht. Het begint als een mislukte musikale ode aan 'A Different Corner' van 'Wham!' en dan volgt een hoop gezaag van Gore.

Cijfer: 78/130 -> 60% dus dat zou 3* moeten zijn, maar aangezien de helft van de plaat toch wel niet slecht is maak ik er 3.5* van, maar dan wel een krappe 3.5*.

Na 8 maanden dan uiteindelijk toch mijn beoordeling... Ik twijfelde de hele tijd tussen 4* en 4,5*. Ik vind 'm iets minder dan voorganger 'Playing the Angel', dus ga ik voor 4*.

Hoogtepunten:
- De twee nummers die deels terug grijpen naar hun oude sound, met name Perfect (dat zo op Violator had kunnen staan) en Peace (waarop we bijna krék dezelfde openingsnoten horen als op See You, van het album A Broken Frame)
- De single Wrong die zonder twijfel een van de hoogtepunten is.
- Maar vooral... Fragile Tension ; een nummer waarvan mijn bloed sneller door mijn aderen gaat stromen en gaat stollen tegelijk. Dit is zowel tekstueel als songtechnisch van een niveau om U tegen te zeggen. Die huilende gitaar is om bij te wenen zo mooi!
Ja, dit is wmb. zelfs één van de beste DM-songs ooit!!

Dieptepunten (waardoor de plaat bij mij net geen 4,5* haalt):
Spacewalker (niemandalletje), Miles Away (werkt na een tijd duchtig op de zenuwen bij mij) en de Gore ballad Jezebel (tearjerker, bijna even slecht als Somebody).

Depeche Mode is (na Cure, Siouxsie en Nick Cave) mijn 4de favoriete band, maar deze plaat vind ik een van hun minste.

En ik heb er genoeg naar geluisterd .. Al gedurende de 11 jaar dat hij uit is, probeer ik 'm jaarlijks toch één keer te draaien, om tot dezelfde constatatie te komen. Deze plaat verdient voor mij een 3*. Niet meer, niet minder.

Dan vind ik de schuchtere pogingen van hun debuutplaten toch nog beter. Hier proberen ze te krampachtig terug te grijpen naar hun 'originele' sound om de fans te pleasen die afgehaakt waren omdat ze vonden dat 'Songs of Faith and Devotion' teveel gitaargeweld bevatte.

Daarom heb ik ook zo'n hekel aan deze plaat. Verder bouwen op 'Songs of Faith and Devotion', dát hadden ze moeten doen. En niét hun eigen sound opnieuw proberen uitvinden. En met 'Exiter' waren ze pas écht de ezel die zich tweemaal aan dezelfde steen stootte. Nu, da's natuurlijk mijn mening, hé. Ik wil het hier zeker niet verkondigen als waarheid, maar zo voel ik het toch aan.

'Barrel of a Gun', 'It's no Good' en 'Useless' zijn voor mij de absolute uitschieters, en 'Home' kan er ook nog door, maar het is ook dankzij deze nummers dat deze plaat nog een 3* haalt. De rest

Na het geniale 'Violator' en het briljant rockende 'Songs of Faith and Devotion' vond ik deze twee platen écht zwaar teleurstellend. Zelfs in die mate dat ik helemaal niet zat te springen toen 'Playing the Angel' eraan kwam. Maar dat was fout van me, want met hun laatste plaat zijn ze weer compleet op het juiste spoor. Dat is na 'Violator' zelfs mijn tweede favoriete plaat van DM geworden. Ja, beter nog dan 'Songs of Faith and Devotion', vind ik.

Ja, bovenstaand berichtje is dus niet van mij, maar wel degelijk van berth. Ik heb het gequote omdat het anders verloren zou gegaan zijn, wegens een dubbele toevoeging..

'Diorama'... dat is darkwave in het straatje van 'Diary of Dreams', 'Deine Lakaien' en
'Die Form'. Ddddat zijn veel d's

Mijn favoriet van deze plaat is 'Contradictive', maar ik vind ze - uitgez. hier en daar een enkel nummer zoals naast bovengenoemde ook nog 'Leaving Hollywood' en 'Another Queen' - niet zo bijzonder, eigenlijk..

3*

Wat een fantastische muziek maakt deze man toch. Schier ongelofelijk dat hij nooit echt is doorgebroken! Hier op MuMe zelfs nauwelijks stemmen op z'n albums

Aan zijn muziek zal het in ieder geval niet liggen. Zelfs naar internationale maatstaven is deze Gentenaar uniek te noemen ... Die arrangementen zijn op duimen en vingers van af te likken. Variatie troef en de productie is top. En de teksten mogen er ook wezen, wat wil men nog meer?

Enkele van mijn favorieten:

Blueberry Season:
-->
Maybe if you know what the end is like
Then mayby you'll find the beginning
And baby you could start living again
Wouldn't it be cool to believe in love?
Like you did a long time ago,
When the Beatles fell like stones on your head ?

It's About Time (That The Future Begins)
-->
If there's a man on the moon he must be thinking to himself:
"What a bunch of fools, they're turning heaven into hell"
And they don't even seem to give a shit about it"
If I were God, I would correct it
I'm just a singer and my voice is neglected

Beautiful Every Day
-->
To be loved by you is my favourite thing
It means more than I can hope to express when I sing
Baby, when I sing (that is what I do),
It's the closest I can get to the world and to you

Deze bands hoor ik er allemaal echt niet in hoor. Opposition misschien een beetje, maar The Sound niet en The Names al zeker niet.

En geproduceerd door Adrian Borland of niet, ik vind 't toch maar vrij slappe, inspiratieloze kost dit.

De 2 openingsnummers, A Day en Third Man kunnen er nog mee door, maar
de rest... --> 2,5*

Herzschlag, Schreie, Straße Der Verdammnis - van dansbare EBM/Gothic gesproken! Een must voor elke liefhebber!!

"Ladies and gentlemen and all you freaks in between, welcome to Porno Paradiso, the sexiest show you have ever seen", zo begroet zanger Michael J. Sheehy ons in het nummer Porno Paradiso.

Dit genre heet slowcore, geloof ik. Wat dat ook moge betekenen. Waarschijnlijk dat de zanger heel trááááág zingt, want voor deze openingszin hierboven heeft hij bijna een minuut nodig.

Maar naast de helft trage nummers (die mij nog het meeste aan Low doen denken, overigens) staan er ook meer stevige tracks op deze plaat met klinkende titels als "Shit Tinted Shades", "Pissboy", "Filth Dealer" and "Perfect Piece of Trash".