Dit was het eerste album van Calva Y Nada dat ik via een toenmalige new wave makker in 1992 leerde kennen. De andere albums zouden ook spoedig volgen maar deze "zelfvertellinghe van enen gestamden struik " zou toch altijd op 't hoogste schavotje blijven prijken bij mij. Al kunnen hun werken uit 1991 en 1996 me ook wel erg bekoren.

De pretentieloze doom ebm die ze maken is toch wel redelijk uniek te noemen en barst van de creativiteit. Soms swingend, maar dikwijls ook opzettelijk chaotisch. De vaak korte, maar steeds lekker sarcastische lyrics worden vertolkt door de brulkrijsende Breñal en hij doet dat zowel in het duits als in het spaans en af en toe hanteert hij zelfs de twee talen door elkaar. "Opbeurende" teksten die je bij beluistering van deze plaat te horen kan krijgen zijn o.a.:
- Was Ist: Was ist der Mensch? Erhängt sich selbst am Strick der Logik
- Schmerzenkronen: Verwesendes Fleisch von rostigem Nagel durchdrungen. Mit Schmerzenskrone, blutig auf den Kopf gezwungen
- Der Feind: Zerborstenes Glas niedergebrannt. Ängste, geboren aus eigenem Sump. Verzweifelt um sich schlagend. Der Feind sitzt in ihnen Selbst!

Ah, en wb. track 15, Habemus Papam,... 'k weet niet of men daar in het protestantse Nederland zo vertrouwd mee is als in het katholieke België, maar bij de verkiezing van een nieuwe paus zal de kardinaal-deken van het college van kardinalen uiteindelijk vanaf het balkon van de Sint-Pietersbasiliek de woorden verkondigen dat ze een nieuwe paus hebben. Hij roept dan niet iets als "wemmenenievepeiws", maar eerder iets als "habemus papam", wat natuurlijk latijn is voor "we hebben een paus".

Toptracks van deze een der beste EBM platen uit de jaren '90 zijn: Der Sturm, D.A.L.A.M., Totensaal en Schmerzenkrone.

De afsluiter van de plaat is heel grappig, een polkadansje getiteld: Calva Polka.
Geen gewone polka, maar een doompolka from hell

Ik zou daar nog By the Wayside aan willen toevoegen

By the Wayside vind ik écht het topnummer. Altijd als dat op staat brul ik volop mee: "Feel around... reeeaaalise.... left by the wayside.... cast aside.... can money buy the new you?", maar ook met het zesde, The Beginning of the End: "Outshine the moon for me... outshine the sun.... outshine all those below, we outshine the Stone?" en het achtste Cats or Devils Eyes: "Dirty windscreen, a flat tire - heading towards the point of no return, a tin rust vehicle made of broken parts, a frightening vision of the other side" zing ik graag mee.

Schitterend gitaarwerk en de zang mag er zeker ook wezen, oh yeah

4*

Nu de opvolger eraan zit te komen, ga ik deze nog snel even van mijn recensie voorzien.

Als peuter groeide ik op met ABBA (pa) en The Beatles (ma). Bands die ik tussen mijn 16de en 25ste levensjaar vervloekte (in de tijd dat rebelleren tegen je ouders nog 'cool' was), maar die ik nu meer dan ooit ben gaan appreciëren. En ik hou van synthesizers, want die benadrukken wat mij betreft als geen ander instrument de melancholie. Vandaar dat ik destijds helemaal omvergeblazen werd door The Cure. Ik hoorde op bepaalde nummers in feite The Beatles aangevuld met een lekker synthsausje dat ik al gehoord had bij ABBA. Dank u, ma en pa, om mijn muzieksmaak toen eigenlijk al vast te leggen

De drie genoemde bands hebben tevens een handje weg van upbeat muziek combineren met donkere teksten. Ik leef niet zozeer in het verleden, maar nostalgie vind ik nu eenmaal een leuk gevoel. Nieuwe bands pik ik steeds vaker op als ze van die lieflijke deuntjes combineren met vertwijfeling in de lyrics.

Chvrches (toch weeral uit Schotland!) is zo’n mengsel van zoete deuntjes en zoute teksten. En ze doen het tot in perfectie! Track 1 t.e.m. 5 en track 7 zijn fenomenaal (10/10) maar ook de andere nummers zijn minimum een 8/10 waard. Ik beperkt me tot een bespreking van de beste helft van de plaat.

The Mother We Share: Op de opener (en één van de hits) van de plaat, klinken de synths bombastisch en glinstert het refrein alle kanten op. I'm in misery where you can seem as old as your omens. And the mother we share will never keep your proud head from falling. The way is long but you can make it easy on me. And the mother we share will never keep our cold hearts from calling.

We Sink: Via deze track leerde ik ze kennen (ik luister niet vaak naar de radio, dus Lies had ik al gemist, maar ik speel wel FIFA). Het nummer wordt ingezet als een stampende en beukende elektronische pletwals waarin de pure haat jegens iemand sterk doorklinkt. En toch ook weer niet, want die stem van Lauren Mayberry is toch zóóóó lieflijk. Ik hoorde in het begin: I'll be upon your side till you die, for always, maar ze zingt dus wel degelijk: I'll be a thorn in your side till you die, for always.

Gun: Letterlijk en figuurlijk een knaller. De openingszinnen zetten al meteen de toon: You had better run from me with everything you own, cause I am gonna come for you with all that I have. I am gonna break you down to tiny, tiny parts. Heel veel verschillende synths kleuren alles mooi in en ik hoor ook écht wel een gitaar hier. Heel gelaagd nummer. En ook bij dit nummer ga ik automatisch meezingen met dat aanstekelijke refrein: Hide, hide! I have burned your bridges. I will be a gun and it's you I'll come for!

Tether: Dit is mijn favoriete nummer van de plaat. De rustige, ingetogen stukken worden afgewisseld met heel lichte uitbarstingen (opdrijven het drumritme) om dan na de slotconclusie I'm feeling capable of seeing the end, I'm feeling capable of saying it's over (zo rond 160 seconden) compleet los te breken met een wel heel leuk synthmelodietje. "Het is allemaal muziek voor de massa!", werd hier al gesuggereerd, maar ik hou nu eenmaal van Music for the Masses!

Lies: Ik herkende dat ritme van pompende synths van Depeche Mode en ik wist al direct welke tekst er zat aan te komen. Maar da's niet alles... Lie to Me (van: Some Great Reward) heeft frappant veel overeenkomst qua tekstueel thema. Ze zouden het bij wijze van spreken tegen elkaar kunnen zingen en wel als volgt: Lauren Mayberry: I can sell you lies you can't get enough of. I can call you up if I feel alone. I can feed your dirty mind like I know I know what you are. Waarop Dave Gahan: So lie to me and make me think that at the end of the day some great reward will be coming my way. Dat wordt nog een mooi koppel, die twee

Recover: Werd al 6 maand voor deze release uitgebracht op hun EP en het is nog altijd hun meest pakkende track en de tweede die ik aangeduid heb met een sterretje. Het contrast tussen die meanderende synthezisers en haar woorden die ze hortend en stotend over haar lippen krijgt is prachtig. En die weemoedige sound tijdens het tweede deel van het refrein terwijl ze compleet breekbaar klinkt bezorgt mij echt kippevel, zalig!: I'll give you one more chance to say we can change or part ways. I'll give you one more chance to say we can change our old ways. And you take what you need and you don't need me..

Mijn conclusie. 9,5/10, bijna perfecte synthpopplaat.
Mijn advies: Play it loud! Very loud!!
Mijn hoop: Dat de rest van de opvolger even goed mag worden als Leave A Trace want dan zijn ze écht wel vertrokken!

Dit behoort ongetwijfeld tot een van de beste jaren '80 platen...!

En als je 'Tortured Heroine' hoort weet je waar Fields of the Nephilim de mosterd gehaald hebben. Die jazz invloeden geven deze plaat een ongelofelijk speciale sfeer. Maar 'Resistance' (zowel de gewone versie als de 12" mix) blijft toch wel het topnummer. Geef ze zeker nog een derde luisterbeurt (en een vierde en vijfde ook zou ik zeggen ) Ik weet nog dat ik in het begin enkel het eerste nummer echt goed vond. De enige reden dat deze plaat bij mij niet naar de 4,5* gaat is het achtste nummer 'Poem', dat vind ik echt heel zwak.

The Hacker, dat als single werd uitgebracht is ook mijn favoriet, samen met Buried Dreams en Sound Mirror. Ook sterk is The Unseen dat begint met een sample van de originele versie (uit 1951) van de film The Thing.

Clock DVA is wat mij betreft één van de beste industrial bands van de jaren '80/'90. Skinny Puppy, maar minder opgezweept en zonder de noise.

Clock DVA kan bij mij ook niets verkeerd doen. Zowel hun jazzy "film noir" groinpost-punk van Advantage als hun industrial periode als deze... stoere electronische bliepjes waar ik graag bij wegdroom...

Vooral Delta Machines (track 6) en The Operator (track 9) zet ik vaak voor een uurtje op repeat. Vervelen doet het nooit!

Een verbazende showcase van elektronische synths, beats en samples.

In vergelijking met de klassieke retro funk van mijn andere favoriet Advantage is dit album veel meer industrial en technologisch.

Wie houdt van klassieke blieps en de digitaal weergegeven synthgeluiden van de jaren '80, kan ik dit ten zeerste aanraden!

Favorieten zijn Man-Amplifiers, Bitstream en vooral NYC Overload

4*

Zijn we alleen in het universum? Of zijn er anderen? De zoektocht naar buitenaardse intelligentie is het thema van deze plaat. Zouden we niet allemaal eens door de onmetelijke ruimte met al haar pracht (supernova's, planetaire nevels, pulsars,...)
willen zweven om dan op een planeet te landen die even mooi is als de onze, maar dan ongerept? Plaats de 'Earth Investigated' (serie van National Geographic) in de DVD-speler, draai het nummer Eternity van deze plaat en je komt al aardig in de buurt...


In Return to Blue (wmb 't beste nummer van Sign) zijn we vol verwachting om terug te keren naar onze kleine blauwe knikker die we aarde noemen. Wat een overweldigend mooie atmosfeer heeft dit nummer toch!

Sign is een instrumental die het thema van de plaat, SETI (search for extra-terrestial intelligence), samenvat. SETI is een project van de NASA waarbij via gevoelige radiotelescopen wordt gezocht naar signalen uit de ruimte die kenmerken hebben waaruit blijkt dat ze veroorzaakt zouden kunnen zijn door een buitenaardse beschaving.


Hoe toepasselijk, eigenlijk

Deze stond bij mij op 3,5*, maar eigenlijk mag hij wel een halfje hoger.

Hoger dan 4* zal hij echter niet geraken, want die scores zijn enkel voorbehouden aan meesterwerkjes zoals 'Advantage' (4,5*). Maar aan de andere kant staat hun beste nummer 4 Hours hier dan wel weer op. De andere toppers zijn voor mij Sensorium, maar vooral White Cell!

Dit is in ieder geval wat mij betreft het beste album van 2005

Fire of the Mind, Triple Sun en vooral Tattooed Man zijn m'n favorieten

4,5*

Derde studio album van Corpus Delicti. Bevat een cover van Atmosphere van Joy Division.

Een afwisselende plaat met veel huilende gitaren. Doet me zowel aan Bauhaus als aan Virgin Prunes denken, maar ze zijn duidelijk ook beïnvloed door Joy Division zélve.

Goeie plaat. 3,5*

Deze dan ook maar eens verhoogd naar 4,5*

Wat een lekker EP'tje is me dat toch! Fans van de eerste platen van Nick Cave & The Bad Seeds of The Birthday Party moeten dit zeker eens proberen! Of nog beter,... probeer meteen deze binnen te halen ; daarop staan 5 van de 6 tracks van deze albumette (uitgez. Stolen & Stealing) als bonustracks evenals de fantastische nummers 'Six Bell Chimes' en 'The Dangling Man'.

Deze band is natuurlijk gelinkt met TBP via Mick Harvey en Rowland S. Howard en ook de vocals van Simon Bonney doen wat aan Nick Cave denken, maar toch vind ik dit bijlange geen schaamteloze kopie van TBP. Deze band klinkt naast kwaad ook heel sferisch (een nummer als 'Trouble Come This Morning' brengt me zelfs in And Also The Trees sferen!) en de vocalen van Simon spelen daar een grote rol in.

Mijn absolute favoriet hier is wel het openingsnummer 'Rose Blue':

When I see that damaged place inside her
I opened that wound
And her heart that inside her
I want to kill her
Kill that broken heart