She's in Parties is natuurlijk
Puur jeugdsentiment!!!

Verder vind ik dit zeker geen slecht album van Bauhaus, beter dan The Sky's Gone Out in ieder geval.

Naast de door MartinoBasso genoemde hoogtepunten vind ik ook Honeymoon Croon en Who Killed Mr. Moonlight heel sterk!

4*, maar ook niet meer. De twee eerste albums blijven de beste!

Het toeval bestaat wel degelijk! Ik kwam zonet (een uurtje of twee geleden) terug van Brussel en had deze cd in de auto op staan terwijl ik me aan het bedenken was dat ik op MuMe dringend eens een stukje moest schrijven waarin ik de sterke punten van dit schijfje aanhaal, omdat ik ook van mening was dat er nogal veel negatieve kritieken te horen waren. Blijkt nu dat c-moon dat op dat eigenste moment in mijn plaats heeft gedaan

Ik vind 'm zeker beter dan zowel 'The Sky's Gone Out' en 'Burning From the Inside'.
'In the Flat Field' is natuurlijk een gotisch meesterwerk dat ze nooit zullen overtreffen, maar ik ben ook wel een hevige fan van wat ze gedaan hebben op 'Mask'. Daar gaan ze meer de humoristische toer op en daar doen bepaalde nummers van deze plaat (zoals 'Mirror Remains' wat nog altijd mijn favoriete track is) mij wel aan denken. Ook het nummer dat daarop volgt, 'Black Stone Heart' is een van mijn favorieten.

Gek genoeg spreken de meer duistere nummers op deze plaat (zoals 'Endless Summer of the Damned' en 'Adrenalin') me net het minste aan, waarmee ik dus niet bedoel dat ze slecht zouden zijn. Maar geef mij maar de songs waar ze tonen dat ze geëvolueerd zijn en tegelijk ook hun Bauhaus stempel van weleer op drukken zoals de reeds aangehaalde nummers 'Mirror Remains' en 'Black Stone Heart', maar ook het openingsnummer en ja... 'International Bullet Proof Talent' (vind ik in ieder geval niet irritant).

Een nieuwe 'In the Flat Field' moeten we dus niet verwachten, want dat lukt toch niet meer. In die zin geef ik starsailor wel gelijk. De Bauhaus van de eerste 3 jaren van de eighties komt nooit meer terug.

En om eens met een helemaal negatieve noot af te sluiten. Zikir vind ik een walgelijk slecht nummer! Maar dat vind ik dan ook het enige negatieve wat ik over deze cd kan zeggen. Ik twijfel nog tussen 3.5* en 4*.

Vreemd dat dit album zo'n lage score en zo'n slechte kritieken krijgt

Ik twijfelde er nog aan of ik het niet in mijn top 10 zou moeten zetten hebben. Er staan stuk voor stuk pareltjes van één van de 4 grote pioniers(**) van de post-punk op.

** De andere 3 zijn wat mij betreft The Cure, Siouxsie & The Banshees en Joy Division

Met maar liefst 8(!) nummers die zeker hun 5* waard zijn:
Hair Of The Dog, Passion Of Lovers, Of Lillies And Remains, Dancing, Hollow Hills, Kick In The Eye, The Man With The X-Ray Eyes en mijn absolute favoriet Mask zélf. De nummers die na Mask komen zijn bonustracks en tellen wat mij betreft niet mee voor de totaalscore van deze plaat. Het zijn dan ook de mindere maar toch nog altijd goed te noemen.

Ik zou zeggen, orbit, luister eens naar het videoclipje dat ik speciaal voor jou bij Mask geplaatst heb en zet je oren vooral eens open vanaf 2:41 (het haar op mijn armen komt er nog steeds van overeind!)

Ik heb ze ook live gezien deze zomer in Lokeren (Oost-VL, België) en was ook wel wat teleurgesteld dat ze live niet zoveel meer voorstellen, maar ze hebben toch wel hele goeie muziek gemaakt hoor. Helemaal niet gedateerd, volgens mij!

Minste album van Bauhaus dit. De single versie van Spirit is zoveel beter dan de versie op dit album. De enige echte hoogtepunten zijn voor mij de nummers 1 & 2. Silent Hedges is wel top natuurlijk! Normaal 3*, maar dankzij de eerste twee tracks 3,5*

Op vraag van dazzler, mijn belpopleverancier, post ik hier even mijn mening (nummer per nummer) over deze BEL 80 - het jaar 1980. De nummers met de (****) heb ik geselecteerd als favoriete tracks.

(****)1. The Kids - There Will Be No Next Time (5*): Is imho het beste Belgische punk nummer aller tijden. Bij mij moeten ze dus niet komen aankakken met dat gladde nummer van Lou Depryck en den Plastieken Bert (Ça Plane Pour Moi).

(****)2. The Employees - Pick It Up (5*): En wat hierboven geldt, is hier opnieuw waar. Ditmaal het beste Belgische ska nummer ooit. Kan zich perfect meten met nummers van Madness, The Selecter, The Beat, The Specials en consoorten.

3. De Kreuners - Nummer Eén (4*): En dan hebben we wederom een ska-nummer.
Het antwoord van Walter Grootaers en kompanen op dat toen populaire genre.
Mag er best wezen!

4. Big Bill - Tes Ka (2*): Had ik al gezegd dat ska in '80 populair was?
Tes Ka is dus een titel met dubbele bodem. Kan gelezen worden als 't Is Ska, maar zij zingen er dus over dat het koud is ; 't Is Kaa ('t is koud) van september tot in mei.
Wel grappige tekst, maar ik klasseer deze toch als filler.

(****)5. Red Zebra - I Can't Live in a Living Room (5*): Beste track op deze BEL80 Aanstekelijk dansbaar gitaarriedeltje en Peter Slabbynck met de onsterfelijke woorden: "Doctor, doctor.. can't you see, that there's something wrong with me? ... I just can't live any.. I just can't live any...more". Op new wave fuiven werd dit nummer vroeger steevast gedraaid. En terecht!

6. T.C. Matic - Bazooka Joe (3*): Een minder T.C. Matic nummer wat mij betreft. Ik had deze ook al op de 'Compil Complet' verzamelaar. Exclusief voor de 'Get Sprouts' LP volgens dazzler, dus nooit eerder op cd verschenen.

7. Jo Lemaire + Flouze - So Static! (4*): Niet zo indrukwekkend als het nummer waarmee ze wel altijd zullen blijven geassocieerd worden (en dan heb ik het uiteraard over Je Suis Venue Te Dire Que Je M'en Vais), maar toch een heel goed nummer door de schitterende combinatie van synths en stevige rock.

8. De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer (4,5*): Een Nederlandstalig punkwave nummer zowaar. Een cult-hit geweest. Op het eerste gezicht nogal een mak nummer, maar niets is minder waar. De (wat ingehouden) woede in de stem van Mark Poukens geeft het net een enorme energie mee. Topper!

9. Rick Tubbax en The Taxi's - Breaking Up (3,5*): Lekker in het gehoor liggend rocknummer, al draagt hun - ook reeds door dazzler aangehaalde - eerste single Bojangle Plays Tonight uit 1979 nog meer mijn voorkeur weg.

10. The Misters - Poor Souls (3,5*): De powerpop/reggae in dit nummer kan kan mij wel bekoren. Veel heeft natuurlijk te maken met Claude Perwez' gitaarspel en de hese stem van Bert De Corte (die later naar Scooter [Let wel! De Belgische band, niet de Duitse danceformatie] zou verkassen). Drummer van dienst is Patrick De Witte, de latere Humo-journalist en 'komiek' die de laatste tijd veel op de buis te zien is in enerzijds de driedelige documentaire Low Impact Man en anderzijds als jurylid in Comedy Casino Cup, allebei op Canvas.

11. The Singles - Summer in Hawaii (1*): Bandje waar Ben Crabbé van De Kreuners nog bij gedrumd heeft. Hoort m.i. helemaal niet bij de 20 beste belpop nummers van 1980. Verre van zelfs. Next..!

12. Machiavel - Fly (4*): De symfonische rock die deze Walen brengen zal fans van Genesis of Yes zeker aanspreken. Ik kende enkel deze n°1 hit, maar ga later zeker nog eens op zoek naar een Best Of of een Essential van deze band. Ze hebben blijkbaar wel een niet gering aantal platen op hun actief staan.

13. Lio - Amoureux Solitaires (4*): Eh toi, dis moi que tu m'aime, même si c'est un mensonge... (Hé jij, zeg me dat je van me houdt, zelfs als het een leugen is). Een bekend deuntje van Lio dat ik meteen met de jaren '80 associeer. Lekkere synths ook.

14. Telex - Euro-vision (4*): Belgium *zero points!* Bedoeling van betreurde Marc Moulin was om met dit nummer voluit voor de laatste plaats te gaan op het Eurosongfestival van '80, maar ze eindigden uiteindelijk toch nog voorlaatste.... bummer! 'n Paar jaar geleden (of was het nou vorig jaar) heeft een band van een ander land (Ierland?) deze stunt ook nog eens willen overdoen. Maar dan vond ik deze poging van Telex toch veel geslaagder.

15. Tonic - Dancing in the Moonlight (2*): Opzwepend, maar nogal eentonig nummer dat - uitgezonderd de titel - volledig Franse lyrics bevat. Niet echt mijn ding. Next..!

16. Der Polizei - Let's Do the Razzia (4*): Nog eens een ska-nummer voor de verandering. De bliepjes en andere geluiden in dit nummer zijn té gek. En de blazers zetten aan om spontaan luchttrompet te gaan toeteren.

17. The Gantwerp Rappers - Poopelo (1*): Nogal plat volks liedje in het Antwerps en Gents dialect over twee mannen die op stap zijn, bijna geen geld bij hebben en toch heel dronken (poopeloerezat) worden. Leuk omdat mijn dialect erin voorkomt, maar een vreemde eend in deze belpop bijt.

18. Veterans - I'm Jogging (3*): Dit nummer doet mij aan de muppetshow denken. Zal ik bij een volgende gelegenheid eens op de iPod zetten voor als ik ooit eens zou gaan joggen.

19. Toy - Suspicion (4*): De perfecte Engelstalige popsong van een band die voor de rest niet zoveel airplay kreeg hier. Dit nummer was hun enige hit als ik me niet vergis. In het buitenland kreeg deze single vreemd genoeg geen gehoor. Jammer, want heeft volgens mij zeker potentieel.

(*****)20. Raymond van het Groenewoud - Je Veux de L'Amour (5*): De meest perfecte afsluiter van een over het algemeen goeie verzamelaar. Fantastische tekst toch... Je veux de l'amour, in die hel, als ik kots in de goot, onderkwijld, halfdood... En wie krijgt geen kippevel / kiekenvlees als hij zingt: En ook geld.. geld om cadeautjes te kopen om aan iedereen te geven opdat ze zouden van me houden... pour toujours.".
Raymond op z'n best!

Of: De zang van Nick Niles geeft onprettige herinneringen aan Morrissey van The Smiths, als je geen al te grote fan bent van die man (om het zacht uit te drukken )

De muziek is wel lekker dromerig! Een beetje een mengeling van The Chameleons en This Mortal Coil.

Net als For Against vind ik het al bij al toch iets te weinig pit hebben allemaal. Dat had The Naked and the Dead (de band van Fasolino en Bollman in de jaren '80) wél.

Geef me dan maar Blacklist (hier totaal onbekend, maar wordt op last.fm nochtans genoemd als eerste similar artiest van deze band).

Er werd gezegd in het AvdD-topic dat het album z'n schoonheid pas na een vijftal luisterbeurten verraad, dus dat heb ik dan ook gedaan... maar na 5 beluisteringen kan ik op niet meer dan 3,5* uitkomen (hoofdzakelijk omdat de muziek er meer dan mag wezen, anders werd het eerder 3,0*).

Favoriete nrs.: Seven Sisters en Eyes Like Planets, maar voor mij vooral het door nog niemand genomineerde Copper Crayon.

Bella Morte is een uitstekende mix van punk, gothic, synth, en darkwave. Dit album bevat ook een cover van het schitterende nummer The Metro van Berlin.

Favorieten naast de Metro-cover zijn The Rain Within Her Hands, maar vooral As Night Calls.

Op sommige nummers komt de stem van Andy Deane mij een beetje te zagerig over, zoals bij Mist and Stone en Winter. Ik was op weg om 4* te geven, maar door die paar zagerige nummers, blijf ik voorlopig steken op een 3,5*

Deze plaat opgepikt dankzij het 20-stemmen mijlpaal topic.

Een mooie mix van ambient en akoestische pop. De zanger heeft een zachte, zuivere en aangename stem die me wat aan Sufjan Stevens doet denken. Of ben ik de enige?

Lekkere wegdroomplaat die ik meteen met 3,5* bedeel. Maar kans op meer hier.

Beste tracks: Triggering Back, Palimend en Together & Down.

Goeie plaat van deze late nineties goth band. En ze waren met z'n velen, de bands die 'the third wave of gothic' bevolkten, allen specialisten in het updaten van late eighties gothic en dus weer iets van een stijlbreuk met de gothic van de eerste helft van de jaren '90, die er toch om bekend stond om een soort van dood-en-verderf goth te zijn.

Toch kan ik als kind van mijn tijd, toen volop puber van 17 jaar en overtuigd gothic , die laatste doemdenkerij goth voorlopig nog steeds het meeste apprecieëren.
Jaja, ik koester mijn morbide kantje nog steeds wel

Al moet ik zeggen dat een kantelmoment in het koppeke misschien al in beweging is gezet is wegens het onlangs leren kennen van de wel heel fijne bands Ikon en Lady Besery's Garden (beiden grâce-à notre guten Freund perfume alweer: credits given!) waar ik de laatste tijd wel heel veel naar luister! En zelf was ik natuurlijk ook al fan van het eerste uur van de Engelse vleermuizen Nösferätu.

Tevens heeft mijn voorkeur voor begin jaren '90 goth en electro er ook simpelweg mee te maken dat er toen geen echt - naar mijn smaak- goeie muziek op de radio te beluisteren viel in dat tijdsframe ('91-'93). Bands als 'Red Hot Chili Peppers' en 'Pearl Jam' waren toen "het!" en "hot!", maar daar begreep ik toen helemaal niets en nu nog altijd weinig van.

Tussen '91 en '93 heb ik dan ook naar bijna naar niets anders geluisterd dan naar (vooral Duitse) goth en electro bands als daar waren: Calva Y Nada, The Eternal Afflict, Goethes Erben, Das Ich, Love Like Blood, Relatives Menschsein,... en noem maar op!

Een toffe periode

Maar goed. Op deze plaat, EYELASH, komen dus geen plezante thema's meer aan bod als daar o.a. waren: de kille oneindige dodenzaal (van Calva Y Nada), je ondersteboven aan je eigen(!) kruis aan een boom laten nagelen omdat je dochters je tot waanzin gedreven hebben (zoals het de jongens van The Eternal Afflict blijkbaar overkwam), alle facetten van de psychiatrie doorlopen om dan te beseffen dat het einde van de wereld toch in realiteit is aangebroken en dat ratten en kakkerlakken aan de wonden komen likken van zij die het armageddon overleefd hebben (aldus Goethes Erben).
Nee, zelfs de alomvertegenwoordigde marmeren sarcofagen en de vleermuizen worden hier onverbiddelijk achterwege gelaten.

Maar wat je dus in de plaats krijgt is krachtige, zware wave/goth/electro melodieën en aangrijpende, melancholische lyrics. En da's dan ook weer bijna even leuk als dat dood en verderf van hierboven. De drie beste nummers zijn voor mij: 'My Last Breath', 'Eyelash(!!) en 'Transience'.

-> 4*!

B.T.F.A.B.G. werd me ‘aangeraden’ door last.fm nadat ik eens een bepaalde week niet anders dan etherische gothicbands als Dead Can Dance en Faith & The Muse geluisterd had. Genoemde bands vind ik al járen ronduit schitterend, dus was ik wel op zoek naar meer bands/artiesten in hetzelfde genre die me nog niet bekend waren.

Op last.fm zag ik dat ze blijkbaar ook Fortune Present Gifts Not According To The Book gecovered hebben, dus ik was in eerste instantie op zoek naar een album waar die cover op zou staan, maar vond het niet zo direct. Toen ging ik maar op MuMe kijken naar het album dat het meeste stemmen en hoogste gemiddelde had en kwam ik hierbij uit. Ik las ook de positieve commentaar van Paalhaas, dus dat trok me over de streep om dit album eens te gaan uitproberen.

En dat had ik dus beter niet gedaan, want ook na 4 luisterbeurten kan dit album mij verre van boeien. Integendeel!

Eerst en vooral vind ik dat er een wereld van verschil is met bands als DCD en F&TM. Daarvoor vind ik de muziek van B.T.F.A.B.G. vaak veel te pretentieus, soms over the top melodramatisch en het ergste van al: meestal helemaal niet opwindend - soms zelfs op het saaie af . De teksten zijn vaak veel te cliché naar mijn aanvoelen. Maar wat me nog het meest van al stoort is de stem van de zanger die ik op de meeste nummers absoluut slecht en ronduit vals vind. De stem van de zangeres valt wel mee en is ook af en toe wel vals (maar dan eerder bewust vals) te noemen. Alleszins is haar stem niet meer dan middelmatig ook.

Het eerste nummer, Redefine Pure Faith, vond ik nog redelijk verrassend en het tweede nummer, Fin de Siècle, is wel het beste van deze plaat en dat is vooral doordat de zanger niet voluit gaat en meer fluistert dan zingt, want eenmaal hij begint te zingen is het helemaal om zeep voor mij. En als voorbeeld kan ik hier het lange nummer For You Will Burn Your Wings upon the Sun aanhalen dat nog enigszins sfeervolle muzikale stukken bevat, maar de mannelijke zang op dit nummer vind ik echt verschrikkelijk - kattengejank is er niets tegen .:'). Dat nummer krijgt van mij een 3* vanwege de nog enigszins sfeervolle muzikale stukken, net als op de twee afsluiters Again, to Drift en I Have No More Answers. Alle andere nummers die het middenstuk uitmaken geraken zeker niet verder dan 2*.

Het ultieme gothic-album? Voor mij is het eerder een aanfluiting van het genre!

2,5*