Dit darkwave duo uit Los Angeles (VS) bestaande uit William Faith en Monica Richards (aka The Muse) lijkt ook compleet ongekend te zijn hier op MuMe. Nochtans een heel gevarieerde band die elementen van gothic (à la stadsgenoot London After Midnight), gothic/ethereal (à la Dead Can Dance) en post-punk/ethereal (à la Cocteau Twins) combineert.

Het absolute prijsnummer is het mid-tempo nummer Shattered in Aspect met de lekker huilende gitaren (van het soort die je bv. ook op Juju van Siouxsie & The Banshees aantreft) en de zang van Monica die treurig en zwoel-wellustig tegelijk is en een instrument op zich vormt.

Verder het vermelden waard zijn Scars Flown Proud, een snel rockend nummer met weer uitstekend gitaarwerk en schitterende zang van Monica, Through The Pale Door, een soort gothic wals waarop William zich mag uitleven (welcome my dear... please take my hand... it's wonderful here... it's really quite grand) en tenslotte het prachtige duet Denn Die Todten Reiten Schnell.

Maar ook alle andere nummers zijn heel erg goed (Dead Leaf Echo had zowaar een nummer van Cocteau Twins kunnen wezen en The Chorus Of The Furies van Dead Can Dance). De laatste 3 nummers zijn wel lichtjes overbodig en om die reden haalt deze uitstekende plaat net geen 4,5* en hou ik het op 4*

Heb 'm sinds vanmorgen binnen dankzij de goede zorgen van reptile71. Nogmaals bedankt, Paul, 't is altijd leuk om voor een prikje kennis te maken met een eigentijdse band die zijn inspiratie haalde bij grootheden die mij na aan het hart liggen.

Ik laat hierbij ook mijn eerste indrukken op jullie los, te beginnen met de zang... Treffend dat Premonition hierboven Ozzy Osbourne al vermeldde, want van zodra ik die stem hoorde bij het eerste nummer, dacht ik een beetje aan Ozzy. Maar meer nog dan aan Ozzy dacht ik aan Fish (leadsinger bij Marillion) ten tijde van Script For A Jester's Tear). Dat typische toegeknepen stemgeluid komt enorm overeen, vind ik. Ik weet niet of iemand anders hier zich daar ook kan in vinden?

De muziek dan... Ik moet zeggen dat me bij mijn eerste globale luistebeurt bij heel wat nummers een gevoel van voorspelbaarheid overviel. Wat ik namelijk altijd doe als ik een album de eerste keer luister is on-the-spot een beetje proberen te voorzien wat er gaat komen, jullie kennen dat wel - de opbouw van het nummer proberen raden, de melodie van de instrumenten proberen anticiperen, enz... Bij die eerste luisterbeurt sta ik dan ook nog helemaal niet open voor de dieperliggende verborgen subtiliteiten van een plaat. Aangezien ik mij volledig bewust ben van dit gebrek (want zo kan ik die zekere achterdocht wel noemen), concentreer ik me vanaf luisterbeurt twee en volgende minder op de 'technische kant' en laat ik me meer meeslepen door de onderliggende verrassingen die een plaat al dan niet in petto heeft. Door albums op die manier te beluisteren, word ik wel zo heel af en toe heel aangenaam verrast. Hier overkwam me dat vooral met het nummer I Can't Breathe. In eerste instantie dacht ik: "Owee, daar hebben we weer het typisch het van Joy Division en The Cure geleende basloopje" weer eens, maar dan plots (op 1:18 de eerste keer) heb je dat onverwachte orgelpuntje dat het voor mij weer helemaal goedmaakt. Bij dit nummer sprak me van in het begin ook al die vervormde stem aan.

Wat nu al vast staat is dat ik zeker niet de eerste zal zijn om dit album de grond in te boren. Ik ben namelijk enthousiast genoeg ben over deze Wound in Wall. En bij elke nieuwe beluistering wordt mij duidelijker dat producer/schrijver/zanger Justin Curfman, ondanks het feit dat hij bepaalde - nu al vaak genoeg genoemde - bands als richtlijn gebruikt heeft, hij met deze plaat zijn eigen blauwdruk afgeleverd heeft.

Mijn favorieten zijn : Manufactured Missing Children, Feeding Fingers en het reeds genoemde I Can't Breathe...

Ik was dit album zonet nog eens aan het luisteren...

Het Dead But Dreaming (For Her Light) At The Gates of Silent Memory (Paradise Regained) vierluik, is live toch wel machtig!! Veel krachtiger nog dan de studioversie
op Earth Inferno

Come in from the cold
I'll owe you my heart
Be my shelter
Be my refuge for the night

Love of my life
Pour your light on the faith I can feel
Make it real

Prachtige lyric, toch

En dan worden hier ook nog de toppers Moonchild, Preacher Man, Love Under Will, Dawnrazor én last but not least Sumerland en Last Exit For The Lost gebracht.

Fenomenale live cd van Carl McCoy en de zijnen

Nu begrijp ik wat JM/perfume hiermee bedoelde. 'k Had deze heel de tijd opstaan in de auto tijdens mijn reis naar Italië en ik klasseer ze nu ook onder mijn zomerplaten

De prijsnummers zijn Fridged (zálig drumgeroffel en dat gemarcheer!) en natuurlijk het overdonderende One and a Half (komt samen met o.a. 'Nightshift' van Siouxsie & The Banshees en 'Shallow Then Halo' van Cocteau Twins toch wel in mijn top-5 van overdonderend gitaarspel!).

Maar ook Fancy Free, Jerome en Feminine behoren tot mijn favorieten. En de rest van de nummers (uitgez. misschien Small Gods) zijn imho toch ook ruim hun 4 sterren waard.

Dus verhoog ik maar van 4 -> 4,5*

Deze kan inderdaad niet tippen aan 'One and a Half', en van sommige nummers word ik na een poosje hoorndol, maar toch kom ik uiteindelijk wel aan 3* voor dit plaatje. Ik had eerst 3,5* gegeven, maar zal 't uiteindelijk dan toch naar beneden moeten afronden.

Esmafarja (3*) was nog een goed nummer geweest waren ze er maar na ong. 3'33" mee gestopt. Die combinatie van Spaanse gitaar, pianoklanken en Oosterse buikdanseres sferen kunnen mij itt azra en skyline wél bekoren. Maar zodra ze met die 'Pa pa pa pa pa pa pa' beginnen wordt het tijd om te skippen.

Some-Times (4*) is een van mijn favorieten. Prominent aanwezige synths en heel erg dansbaar drumritme. Die saxofoon mag er zeker zijn en het krachtig piano-intermezzo (met daaromheen de andere oosters getinte instrumenten) op ongeveer 3'00" vind ik ook wel leuk. 't Verveelt mij helemaal niet, ook die couscouskreten (om het maar met De Kreuners te zeggen) vind ik wel tof. Enig minpuntje is weer dat ze het nummer beter weer een stuk hadden kunnen inkorten.

Lecacy (2,5*) (volgens dynamo d een weergaloos nummer) heeft imo niet veel om 't lijf. Het gaat allemaal een beetje te monotoon door naar mijn zin.

Prolusion (3*) doet mij op d'één of andere manier een beetje denken aan Struggle for Pleasure van Wim Mertens, dat overbekend is geworden als deuntje van de Proximus reclame, ware het dat bij bovengenoemd nummer de piano domineert, terwijl we hier ook strijkers hebben. 't Is bijna klassieke muziek dit.

Topic (3*) bevat idd dezelfde strijkers en dat vliegtuig waar skyline het over heeft vind ik wel een toffe inzet naar het vervolg. De saxofoon en de bliepjes allerhande spreken me ook wel aan, maar voor de rest duurt het weer vééééél te laaaaaaang.

Over Refuge (2,5*) kan ik heel kort zijn. 't Werkt al na 50 seconden op mijn zenuwen ...

over naar ...

Passionate (4*), wat ik als mijn tweede favoriet heb aangeduid. De sfeer zit helemaal goed hier! Heel leuke melodie, mooie saxofoon en strijker-solo (op 1'50" en 3'19"). Ook het ratelaar-effect (op o.a. 0'29") is heel tof gedaan. Dit nummer grijpt inderdaad terug naar de sfeer van 'One and a Half', wat goed is.

Zo ook Hermit (3,5*) dat heel veel leuke geluidjes bevat (krakende deur en klokkengelui o.a.en ik hoor zelfs meermaals iemand flink over een vuilnisbak struikelen). Ik mis echter een onverwachte wending, iets wat ineens losbarst, tussen het monotone drammen. Mocht dit er geweest zijn, kreeg dit nummer ook makkelijk een 4*.

Toch nog een fijn EP'tje van Simon en zijn vrienden.

The Priest Hole neigt zoals Premo het al zei meer naar Bauhaus en is mijn eerste favoriet, 4*

Happy Families Waiting (At the Skylab Landing Bay) is wel een fijn nummer maar gaat een beetje te lang door op hetzelfde thema en gaat me op de duur vervelen, 3,5*

I'm So Many (Talk Talk) heeft een schitterend basloopje en ook de gitaar kronkelt er mooi tussen. En een saxofoon doet 't altijd bij mij! 3,5*

Sa'Ha is lekker dromerig. Erg Cure. Mijn tweede favoriet, 4*

The Don Diddy Song is het minste nummer, nogal chaotisch, 2,5*

Einscore: 3,5*

Wat was 1981 toch een schitterend muziekjaar!!!

Deze Noorse band debuteerde met niet meer of minder dan een prachtplaat!! Vreemd dat de post-punk/gothic garde op MuMe schijnbaar nog nooit van deze schitterende mix van Joy Division en The Cure gehoord hebben?!

Alle ingrediënten zijn aanwezig... de onheilspellende baslijnen, de strakke percussie, de sombere synths en de sinistere Ian Curtis-achtige vocalen. De opvolger van dit album, Small Mercies uit 1983 was ook nog in dezelfde gloomy stijl. Vanaf hun derde album Songs maakte de gloom en doom van de post-punk meer plaats voor poppy'er klinkende new wave genre Icehouse, Big Country, The Lotus Eaters e.a.,...

In de lage landen genoten ze amper bekendheid, maar in hun thuisland stonden ze gedurende de hele jaren '80 regelmatig in de hitparade en met het nummer 'Shouldn't have to be like that' (van het bovengenoemde album Songs), braken ze ook door in het buitenland.