Klopt, The Sound, daar is dit wel het best mee te vergelijken, vind ik. Men zou zelfs kunnen beweren dat ik dit in bepaalde opzichten beter is dan The Sound, maar ik wil het niet gezegd hebben, want dan pleeg ik hier heiligschennis en broedermoord tegelijk, vrees ik

Op Joy Division vind ik het niet echt lijken. Andere bands waarmee je dit zou kunnen vergelijken zijn The Chameleons, The Comsat Angels, Opposition en The Danse Society. Als je dit nog niet kent, ga er dan als de bliksem naar op zoek, mijn beste Lost Highway! Psychedelische post-punk ten top!!

Ik had dit album in eerste instantie een dikke 4* gegeven, maar ik verhoog dit nu nog een halfje dankzij de bonustracks (die hier dus het eerst vermeld staan), stuk voor stuk van een ongekende schoonheid: When I See You (... I fall helplessly in love), Things We Never Did, Lost In A Moment en Imagination

4,5* dus!

Uitgezonderd misschien 'Burning Beaches' staan hier toch wel allemaal nummers op die wat mij betreft van de grootse klasse zijn!

Dit album staat maar net onder de groten der aarde, vandaar ook die 4,5* die ik eerder altijd al had staan, maar qua gemiddelde verdient deze plaat eigenlijk gewoon een 5* -

Daarom ook voor eens en altijd de maximum score en in mijn top-25 geplaatst

Wou toch een reactie kwijt op dit bericht van LH bij Feeding The Flame:

Mocht dit alleen betrekking hebben op Treehouse Poetry en hun comebackplaat Melting..., dan zou ik min of meer akkoord kunnen gaan met wat je schrijft.
Maar op deze Headland en ook op The Mirror Test uit 1987 staan toch nog enkele pareltjes die je zeker niet mag missen hoor!

Op deze plaat; Godless Soul, One Man's Hell en Alaska zijn alledrie toch 5* nummers volgens mijn bescheiden mening.

Waarin ik je wél volledig kan volgen, is dat de genoemde platen niet van a tot z aaneenhangen van de hoogtepunten wat bij Feeding the Flame natuurlijk wél het geval is

Het heeft blijkbaar 6,5 jaar geduurd om hier dan toch ook nog de schoonheid van in te zien

Het écht geniale van herfstplaat Feeding the Flame en van zomerplaat Epic Garden Music is natuurlijk niet meer aanwezig, maar 'A Daughter', 'I'm Not in Love', het instrumentale titelnummer en 'Red Sky' bevallen mij blijkbaar enorm veel meer dan toen ik er in 2007 naar luisterde. Of is dit omdat het zonnetje schijnt buiten en dit dan toch wel weer een lenteplaat is? Het valt mij nu ook pas op dat de seizoenen zo nadrukkelijk aanwezig zijn op de hoezen en in de muziek van SLaG. The Mirror Test is dan bijvoorbeeld weer een winterplaat qua hoes en muziek.

'Black Crow' is eigenlijk het enige écht mindere nummer hier en van 'Learn' ben ik ook nog niet 100% overtuigd, maar de rest is alles hier goed tot zeer goed. Op sommige nummers (frappant in: 'I'm Not in Love') haalt Simon Allard volgens mij niet altijd de hoge noten, maar dat stoort mij niet meer.

Kammenieschele, ik verhoog deze gewoon met een volledig punt! 3* -> 4*

Hier staan ongetwijfeld een aantal zeer sterke nummers op (vooral de eerste 3 nummers en New Horizon vind ik persoonlijk). Toch is deze plaat bij mij nooit verder geraakt dan een 72 ten 100 (wat zich hier in een 3,5* vertaald) en ik bezit ze nochtans al lang (sinds ergens eind jaren '80)

Ik moet toch constateren dat dit soort bands (zie ook eerder Diary of Dreams en Diarama) niet echt aan mij besteed zijn.

Dit is wel al beter uit te staan dan 18 Summers, eigenlijk vind ik het zelfs soms bijlange niet slecht allemaal, maar kan iemand alsjeblieft vragen aan de leadzanger (Felix Flaucher??) dat hij z'n kop houdt! Wat kan die man namelijk zaniken, zeg!
"Where do I come from? Where do I go? Is there anything on the other side?" ...

Who cares!!! denk ik dan. Nu, 't is misschien overdreven, want 't is een lyric als een andere, maar van die mens verdraag ik 't niet. Ik vind zijn stem zo verschrikkelijk zeurderig overkomen (bij Morrissey heb ik dat bv. ook) en dan is het voor mij om zeep.

Ik gun het album nog wel enkele luisterbeurten eer ik met een definitief cijfer kom,
maar hoge toppen zal het in ieder geval niet scheren in mijn lijstjes

Heb 'm vandaag gekocht

Eerste beluistering is heel goed meegevallen. Zoals ik al wist van beluistering van Peepshow (voor vele fans begon daar het verval van de groep), hou ik dus ook van de melodische en dromerige klanken van de eind jaren '80/ begin jaren '90 Siouxsie!

Beste tracks vind ik Drifter, Little Sister, Silver Waterfalls en het betoverende The Ghost In You. Deze laatste track heb ik, samen met de logische Shadowtime en Kiss Them for Me, dan ook aangeduid als mijn 3 favoriete tracks.

Minpunten zijn het pop-achtige Silly Thing en het wat mij betreft te lang uitgesponnen Softly.

3,5* om te beginnen!

Nog even recapituleren; The Thorn EP, dat is:

1) Overground: re-working van track 3 van de The Scream LP (1978)
2) Voices: re-working van B-side van de Hong Kong Garden single (1978)
3) Placebo Effect: re-working van track 3 van de Join Hands LP (1979)
4) Red over White: re-working van B-side van de Israel single (1980)

En zoals sq het hierboven reeds aangegeven heeft, hebben ze dit meesterlijk gedaan!

1) De strijkers op Overground (=overigens ook de versie die is opgenomen op Twice Upon a Time - The Singles) tillen het nummer naar een hoger niveau waardoor het m.i. ruimschoots het origineel (wat op zich al bijlange niet mis is!) overtreft.

2) Ook de versie van Placebo Effect is de moeite waard, maar hier zou ik niet kunnen zeggen dat het beter is dan de oorspronkelijke versie, maar het evenaart het wel. Terwijl we op Join Hands de ruige punk versie kunnen horen, is het hier een zwevende gothic versie. Allebei mooi!

3) Voices heb ik altijd een iets minder nummer gevonden. Niet slecht van concept, maar te weinig drive (terwijl het toch oh zo veelbelovend begint). Toch vind ik deze versie ook weer geslaagder dan het origineel, want de voices lijken echt wel in je hoofd te gaan "creepy-crawlen" hier.

4) Red over White is een parel van een nummer dat de meesten dus pas zullen leren kennen hebben 24 jaar na dato door zich uiteindelijk de verzamelaar Downside Up aan te schaffen. Een nummer dat elke rechtgeaarde S&TB fan gewoon in zijn collectie moet hebben vanwege nog beter dan sommige A-sides.

Logische score voor deze EP --> 4*

Wat mij betreft de tweede beste plaat van SATB (na Juju). Een plaat met alleen maar hoogtepunten!

Aangezien ik van in het begin de cd had en nooit de LP, kom ik er nu ook pas achter dat de originele LP slechts 8 nummers telde. Een van mijn favoriete nummers (de instrumental The Quarterdrawing of the Dog) is dus eigenlijk een bonustrack

Cities in Dust is natuurlijk het bekendste en aangezien ik geen bonustracks wil aanduiden als favorietjes, heb ik gekozen voor 'This Unrest' en '92°'.
Vooral dat laatste nummer is top

Als Pornography staat voor de complete wanhoop en waanzinnigheid, dan staat deze plaat voor zwarte magie, macabere horror, ronddwalende geesten en rituele voodoo, maar als ze een ding gemeen hebben is het wel dat ze beide compromisloos sinister zijn. En ze hebben beide die beklemmende sound in de productie, alsof je je onder een stolp bevindt...

Wat ze bovendien gemeen hebben is dat er op beide platen geen zwak nummer te vinden is. Non descripte tracks my ass, orbit Nog eens beluisteren dan, zou ik zeggen! Die typische tribal drums, die afwisselend jagende en striemende gitaren met daartussenin zwevend die ijselijke stem van Siouxsie Sioux, wat kan een mens nog meer wensen?

Spellbound is natuurlijk al meteen een knaller van een nummer om de plaat mee te openen. Die tribal drums en de jachtige acoustische gitaren en de manier waarop die in je beide luidsprekers met de elektrische riffgitaar samenvloeien. En de wijze waarop de muziek de teksten in de verf zet, is natuurlijk ook geniaal: "And don't forget when your elders forget to say their prayers... take them by the legs, and throw them down the stairs!" ... En dan hoor je ze dus effectief ook van de trappen vallen toektoektoek toektoektoektoek toektoektoek toektoektoektoek

Into the Light is ook weer zo'n lekker mysterieus nummer met weer die goddelijke tribal drums en een pulserende en die als het ware robotische gitaarriff, twee huilende gitaren die de stem van Siouxsie begeleiden tijdens het aanstekelijke refrein. En niet te vergeten al die mysterieuze behekste geluiden die lijken op te doemen uit het moeras...

Arabian Knights is naast Spellbound de tweede single van de plaat die naast wederom die typische tribal drums eveneens zo’n schitterend refrein heeft. Geen idee wat precies bedoeld wordt met “'Myriad lights - they said I'd be impressed…Arabian Knights - at your primitive best', maar ik vermoed dat het wel iets zal te maken hebben met de seksuele onderdrukking van de vrouwen in het Midden Oosten. Even verderop zingt ze ook: “Veiled behind screens - kept as your baby machine”, dus ik zal er wel niet ver naast zitten. Maakt allemaal niet uit ook. De manier waarop Siouxsie het zingt, begeleid door die mysterieuze en oosterse instrumenten doet het nummer staan als een huis. Qua productie is dit het beste nummer van de plaat met elk instrument zo duidelijk zoals een vlek van chocoladesaus op een met Dash gewassen wit overhemd.

Halloween dan! Het meest punky nummer van de plaat. Een echte asskicking punksong, met bliksem-snelheid baslooppas en de al even snelle over zichzelf struikelende percussie die aan dit nummer een drive geven van heb-ik-je-daar, terwijl de gitaren constant in strijd lijken te zijn met zichzelf of ze nu de typische simpele punkakkoorden zouden aanhouden, dan wel zullen vervallen in een soort agressieve 'jingle-jangle'

Monitor was voor mij tijdens de allereerste beluistering van de plaat mijn favoriete nummer. Ik heb deze plaat ook eens laten horen aan enkele punkvrienden die ik indertijd had, en die waren ook het aangenaamst verrast door Monitor, wat ik vreemd vond, aangezien Halloween en Sin in my Heart toch nog meer naar de punk opgaan, wat mij betreft. Na de ontelbare beluisteringen van de plaat die ik nu al achter de rug heb, vind ik Monitor misschien wel het minste nummer op de plaat - wat dus nog altijd wil zeggen 5*++ sterren, want ik blijf het toch wel een schitterende gitaarriff vinden. Op een manier is ie zelfs funky te noemen! En die complete stilte na 2:28 om daarna weer los te barsten. Schitterend nummer hoor

Nightshift is zonder enige twijfel het pièce de résistance van dit prachtalbum! Een nummer dat voor mij op het allerhoogste niveau staat en zich moeiteloos kan meten met alle nummers op Pornography tegelijk! Woorden zullen altijd wel tekort blijven schieten om uit te drukken hoe goed ik dit nummer wel vind. Dit nummer is compleet af! Alles klopt. Ze mogen mij het 1000x na mekaar laten beluisteren, mij martelen ze daar heus niet mee Die dreigende, huilende en onheilspellende gitaren, die gitaar die telkens als een trein snerpend en piepend tot stilstand komt op de rails Prachtige lyrics die op de meest onheilspellende manier ooit worden ingezongen! Ik zou uren kunnen doorgaan met noteren wat ik allemaal wel zo schitterend vind aan dit nummer, maar ik zou gewoon zeggen; als je dit nummer nog nooit beluisterd hebt, ga dit dan nu doen en overtuig jezelf!!

Sin in my Heart is net als Halloween weer een heel snel punkrockend nummer. De intro is fantastisch en brengt je op het verkeerde been. Je krijgt namelijk de indruk dat er voor de verandering eens een traag nummer komt, maar plots bouwen de instrumenten het tempo gradueel en lichtjes, op een heel natuurlijke manier, op. En dan plots... ’t breken van glas, en we zijn weer vertrokken!! De meest verwoestende vocale bijdrage van Siouxsie van de volledige plaat, luister maar eens naar elke “Sin in my heeeaaart!” op het eind van elke strofe!

Head Cut is allszins het grappigste nummer. Een soort extatisch kreunfestijn over kannibalisme. Robert Smith kan ook zo van die leuke onheilspellende kreetjes uitbrengen, maar die van Siouxsie zijn aaaaoooeeewww… wooooeeow... wooooeeow.. aw aw aw aw aw aaaaaw (=huilende wolf) etc... puur genieten

Voodoo Dolly tenslotte, is de rituele degradatie van een sekspoppetje tot gebroken poppetje op de zwellende drums van een koortsdroom. De percussie van dit nummer is een weinig verhuld eerbetoon aan de af en aan rijdende ritmes van Heroin van Velvet Underground. En dan weer die gitaar die als een sensuele vleermuis over het bonkende ritme dartelt, het is niet minder dan een hitsig staaltje van macaber impressionisme. Zalig om dit nummer in het donker met koptelefoon te beluisteren. Listen... listen... listen.. listen.. to your fear!! Die opbouw De percussie die alsmaar gejaagder wordt, de gitaren die compleet het noorden kwijt lijken te zijn op het einde. Ssssssh..he's .. your... little voodoo dolly *Zucht* Wat is dit toch een schitterend nummer!

Het spreekt me dunkt vanzelf dat deze plaat voor eeuwig en altijd een plaats in mijn top-10 verdiend heeft... Dat gemiddelde van 3,80 wat er nu staat is schandalig weinig voor deze plaat!!

Deze debuutplaat van wat een van mijn favoriete bands is, start met de sinistere klanken van Pure (4*). Een opener zonder lyrics, maar met spookachtige vocalen van Siouxsie. Robert Smith heeft twee jaar iets bijna gelijkaardigs gedaan als prelude op Seventeen Seconds en dan heb ik het natuurlijk over A Reflection.

En dan zijn we vertrokken voor wat onmiskenbaar het beste nummer van de plaat is. Jigsaw Feeling (5*, aangeduid met een sterretje) bevat alle ingrediënten van een rauwe punk song... hoekige basklanken, snauwende gitaren en rollende tribal drums ; meer moet dat echt niet zijn! Jigsaw is het Engelse woord voor puzzel, dus het nummer gaat over schizofrenie ("one day I’m feeling total / the next I’m split in two"). En weer heeft Robert Smith goed geluisterd, want hoor maar eens hoe The Figurehead eindigt en vergelijk met de coda van dit nummer.

Even inhouden dan met het midtempo Overground (4*), een all-time favoriet in vele lijstjes. Ikzelf vind het een van de (tussen aanhalingstekens) "mindere" nummers van deze plaat omdat het de drive er een beetje uithaalt. Ik prefereer trouwens de meer symfonische versie die later werd opgenomen op The Thorn EP.

Het vierde nummer, Carcass (4,5*), was eigenlijk perfect geweest om over te vloeien in Jigsaw Feeling. Had ik de volgorde mogen bepalen, dan had ik Overground daar zeker niet tussen gezet. Sarcastische (in letterlijke zin!) lyrics ook. De metafoor van een kannibaal die individuen, als waren het karkassen van varkens, in zijn koelkamer ophangt ("someones in cold storage / be a carcass, be a dead pork"). Ook hier weer die zalige tribal drums..

Dan volgt wat mij betreft een van de - zoniet dé - beste Beatles covers die ik ken. Maar dit was niet de enige goeie cover die S&TB uit hun mouw geschud hebben. Luister maar eens naar deze plaat, zou ik zeggen! Zowaar een cover van een Kraftwerk nummer (Hall of Mirrors), al is het origineel bijna niet meer te herkennen.

Maar om terug te komen op deze cover van Helter Skelter (4,5*); .. de intro is zalig gedaan... om de zeven seconden speelt de bas een aantal keer dezelfde noot, daarna komen wat dissonante gitaarklanken en dan vallen de drums tegelijk in met Siouxsie haar vocalen. Vervolgens versnelt haar stem en de drums gaan mee. En dan barst het geheel los tot een dolgedraaide punksong! Dat harde, blaffende staccato (bijna geblaf) in Siouxsie's stem geeft de song een heel andere, speciale weerklank. En jellorum, je schrijft 'WEERAL'? Ik denk S&TB een van de eerste waren om HS te coveren, nee? Toch eerder dan Mötley Crüe of U2 in ieder geval.

Dan heb je Mirage (4,5*) (luchtspiegeling). Deze single, ook terug te vinden op Once Upon A Time, The Singles, bevat misschien de schitterendste metafoor van de hele plaat: ("my limbs are like palm-trees, swaying in the breeze / my body's an oasis to drink from as you please"). Ze zou het mij geen twee keer moeten vragen

In Metal Postcard (Mittageisen) (4,5*) klinken de instrumentatie en de verkapte stem van Siouxsie als een militaire mars. Ontsnappen uit de dagelijkse sleur, het keurslijf, is hier de boodschap.

Nicotine Stain (4*) is een afschildering van de verschrikkingen van het fysiologische en psychologische hunkeren naar roken: ("wallow in that ash bath / soaking up the fumes / and see the nicotine stain/ start to spread").

Suburban Relapse (5*, aangeduid met een sterretje) zit barstensvol boosheid om het afgestompte leventje in de voorsteden en promoot niets anders dan een prettig gestoorde vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid daartegen: "(should I throw things at the neighbours? / expose myself to strangers? / kill myself or… you?"). Die onstuimige brutaliteit wordt uiteraard met een stevige dosis ironie voorgeschoteld: ("I was washing up the dishes / minding my own business / when my string snapped").
Dit nummer is overigens geïnspireerd op het thema van de gekende douchescene uit Psycho. Maar waar het bij Hitchcock violen waren die ons rillingen gaven, is het hier de messcherpe gitaar van John McKay die de strijkers nabootst. Schitterend ook hoe alles traag maar zeker naar die climax wordt opgebouwd!! En op het einde belt iemand doodleuk aan de deur

Switch (5*), ook een van mijn favorieten, is een waardige afsluiter voor deze plaat. Het nummer begint traag met een lief, bijna kinderlijk stemmetje van Siouxsie. Dan gaat het ritme gestaag omhoog (saxofoon!), maar krijgen we rond de 2de minuut opnieuw een stagnatie. Deze tempowisseling grijpt daarna nog een paar keer plaats. Het nummer gaat naar ik vermoed over wetenschappers die mislukte experimenten uitvoeren met alle gevolgen van dien: ("watch the muscles twitch / for a brand new switch").

Met dit album kunnen Siouxsie en haar Banshees waarlijk beschouwd worden als de onvervalste pioneers van de post-punk.

-> Ruime 4,5*

Zeker niet slecht bij momenten, maar wel nogal een wisselvallige plaat imo.

't Begint allemaal heel erg sterk met Animation en Charade die wat mij betreft, samen met nr. 6 (=het beste nummer!), tot de drie topnummers van deze plaat behoren.

Maar tijdens Dulce et Decorum Est en Pros And Cons wordt dit niveau plots helemaal niet meer gehaald en als eerste dieptepunt krijgen we dan Home of the Saved waarvan mijn tenen gaan krullen.

Working for the Yankee Dollar (nr. 6) is ineens zoals gezegd weer top en ook The Olympian, Thanatos en A Day in Europa zijn wel heel goed, met een speciale vermelding voor The Olympian. Maar de plaat had beter kunnen eindigen bij 9, want Peaceful Times (met stemmen achterstevoren afgespeeld) is een waar gedrocht.

--> Al bij al toch een 3,5* ; ik onthoud - in volgorde - tracks 6, 2, 1, 7, 9 en 8.
Maar eigenlijk is de beste track van de plaat (bonustracks incluis) Masquerade!

PS: Die intro van Charade doet mij wel héél erg denken aan Enola Gay van OMD (1980). Zou het...? Toeval of niet?

Dit komt dus uit Italië en niet uit Duitsland. Ik heb dit dus even gecorrigeerd, maar ik ben dus wel niet rouwig dat ik dit opgesnord heb, naar aanleiding van berth's top-10.

Hoe het ook mag heten: maffia folk, suicide pop of nihilistische rock 'n' roll... deze muziek bevalt me wel de stem en manier van zingen doen inderdaad soms aan Nick Cave denken (vooral dan op de track 1, dus toen ik de allereerste klanken van dit album tot mij nam, was ik dus al aangenaam verrast!)

In de teksten die (net als de hoes) soms wel heel (homo)erotisch getint zijn (titelsongs als Cruisin' en Love Through Vaseline spreken voor zich), kan ik me dus niet altijd inleven, maar ze zijn zeker niet slecht geschreven.

Enige echte minpuntje ; die laatste track met dat gospelkoor had er voor mij niet hoeven op staan. Toch kom ik nog net uit op een 4*

Dimanche en décembre... mmmmm... wat een zaaaaalig nummer!! Wie daar nu eens niet vrolijk van wordt.., tja, die is... wel heel cynisch.

Toen iemand me eens vroeg waarom ik als diehard newwaver eigenlijk zo van de muziek van Van Morrison hield, antwoordde ik haar: "Beeld je in dat je op een dag opstaat om te zien dat je hele hebben en houden weggespoeld is door een tsunami, je lief je heeft verlaten en je beide ouders zijn omgekomen in een vliegtuigcrash. Draai vervolgens iets van the Van zoals And all the leaves on the trees are falling to the sound of the breezes that blow en je verdriet zou al minstens zal al 50% afgenomen zijn.
En om die reden hou ik van de muziek van Van Morrison"

En wel, om diezelfde reden hou ik van wat Stephan Eicher doet. Ik had het hier al eens aangegeven... er zullen ongetwijfeld mensen zijn die niet begrijpen wat ik nu toch zo goed vind aan simpele deuntjes begeleid met tekstfragmenten als:

"Mais tout est tellement compliqué"
(maar alles is zo ingewikkeld)
"Les fleurs se lèvent au mois de mai"
(De bloemen bloeien in mei)
"Après la pluie viendra l'été"
(Na regen komt zonneschijn) etc... etc...

Moet dat meer zijn? Neen, meer moet dat niet zijn

Mijn andere favoriet is het titelnummer Eldorado. Over het algemeen heb ik ook wel een lichte voorkeur voor de Franse lyrics boven de Zwuitse (of hoe noem je dat taaltje dat hij spreekt, een soort Zwitsers-Duits). De enige uitzondering daarop is het voorlaatste nummer Charly. Daar vraag ik me zodanig af wat hij allemaal zingt dat het mij intrigeert. En wat een leuke instrumenten allemaal!! Ik ken er allemaal niet veel van, maar klopt het dat er hier ook een tuba te horen is?

Laten we maar eens gauw beginnen met hier een 4* tegenaan te gooien