Verrassende cover inderdaad van Bowie's Andy Warhol, alweer 36 jaar oud, van zijn prachtalbum Hunky Dory (Ere natuurlijk wie ere toekomt!). Maar ze hebben er een dansbare versie van gemaakt (op die van Bowie zie ik me nog niet direct dansen!),
wat het tot een van de beste nummers op deze plaat maakt.

Ik ben dit album nu volop aan het luisteren en ik moet zeggen, het bevalt me allemaal hééél erg! Nummers als oa. 'Any Day' en 'Collapse' (naast 'Andy Warhol' mijn 2 favorieten!) weerspiegelen een bijzonder geslaagde combinatie van het kenmerkende krullerige gitaarspel van de post-punk, enerzijds - en van de duistere synths, engelenkoren en ijle vocalen, die dan weer typisch in de gothicstroming terug te vinden zijn, anderzijds..

Heel veel dank aan jean maurice van wie ik deze cd begin deze week via een ruilactie ontvangen heb dus zó wijlen is hij nu ook weer niet, Lost Highway ;o)

Deze cd verdient gewoon 4,5*!

En nu op naar het beluisteren van z'n voorganger Perceptions!

Fantastische EP!! Beste wat ik tot nu toe van deze coldwavers uit Parijs gehoord heb. En ikke blij, want met dit bandje zal ik duidelijk een vervolg kunnen gaan breien aan mijn jaren geleden tot stand gekomen Sad Lovers & Giants fixatie.
Alle ingrediënten zijn er: de rustige gitaren gemixt met de dromerige synths, de ingetogen zanger die de ene na de andere melancholische liedjestekst op ons loslaat.

Mijn favorieten zijn het aan alle criteria hierboven voldoende 'Precious Days' en verder ook het nummer met het meeste power, "A Handful of Sand'. Ook het openingsnummer 'Blue Years' is top. Heel melancholische tekst ook weer. De twee andere klinken ook goed tot zeer goed in mijn oren, dus komt dit EP'tje zowaar op een 4,5* te staan.

Af en toe hoor ik wel eens het Franse accent weerklinken, maar dat vind ik eigenlijk helemaal niet storend.

Echo & the Bunnymen en Sad Lovers & Giants zijn bands die me spontaan te binnen schieten als ik deze muziek aan het beluisteren ben.

Zwaar ondergewaardeerde eighties post-punk band, opgericht in de buurt van Parijs. Maar, geen nood voor wie geen boodschap zou hebben aan franstalige post-punk... Uitgez. track 3 ('Marine') en track 6 ('À une Passante' wat nu toevallig wel mijn favoriet van de plaat is geworden, met dat accordeon en dat orgel!) wordt op deze plaat uitsluitend Engels gezongen.

Van de schitterende openingstrack 'New Flood' (m'n derde favoriet op de plaat ~ na 'Sandcastle') heb ik de officiële video en de audioclip kunnen plaatsen.
Van 'Sandcastle' vond ik enkel de audioclip...

Smaakt toch naar meer, geef toe

Black Cat, Spider and the Fly en Revenge zijn inderdaad uitschieters, maar Sacrifice is hier natuurlijk het absolute topnummer!

Ze hebben trouwens nog eens een nieuw album uit - langverwacht want 't was al ongeveer 1 decennia geleden. Ik heb alle andere albums van deze band al in bezit, dus heb ik me dit ook maar gekocht. Want ondanks het feit dat ik de albums van LAM allemaal met 'slechts 3,5* bedeeld heb, is het een feit dat er op elk album wel 1 of 2 écht schitterende nummers staan. Hier is dat dus Sacrifice

De band is bij mijn weten genoemd naar deze stomme* horrorfilm en met stom bedoel ik hier uiteraard "zonder geluid" en niet "idioot, dom"

Dit maatschappijkritisch album van LAM is bij het beste wat ik in 2007 in huis gehaald heb. Dat weet ik nu al, na amper drie beluisteringen!

In een aantal ijzersterke nummers zoals Feeling Fascist?, Nothing's Sacred en America's a Fucking Disease wordt aangeklaagd dat de VS de laatste jaren onder het Bush-regime uitgegroeid is tot een fascistische/racistische natie waar de vrijheid van meningsuiting serieus beknot is. 't Was overigens al 9 jaar geleden (toen Clinton nog president was overigens) dat deze darkwave band uit L.A. nog eens een studioplaat had uitgebracht, zijnde de verzamelaar Oddities, in 1998.

Hun twee jaren '90 platen vind ik ook heel goed (hun debuut nog iets beter dan hun tweede), maar deze is nog beter

Deze plaat plaat kreeg destijds toen ze uitgebracht werd heel lovende kritieken. En terecht - want het was, na Berlin en Songs for Drella, weer een ijzersterke conceptplaat van ome Lou. Ik heb de indruk dat ze tegenwoordig veel minder gewaardeerd wordt, maar voor mij persoonlijk hoort ze thuis in het rijtje van beste werk van Dhr. Reed, samen met de albums Transformer, Berlin, New York en Songs for Drella (een beetje sluikreclame kan nooit kwaad ).

Ze handelt over niet meer of minder dan de dood en is inderdaad geschreven voor twee goeie vrienden van hem die op 1 jaar tijd aan kanker overleden zijn (Het staat ook zo op de hoes : "This album is dedicated to Doc and especially to Rita"). De één was de bekende liedjesschrijver en producer Doc Pomus, en de andere was Kenneth Rapp a.k.a 'The Mayor' a.k.a 'Rotten Rita', amfetaminedealer en inwoner van Andy 'Drella' Warhols kunstenaarscollectief 'The Factory' in hartje New York.

Een vriend van me omschreef deze plaat eens als een ziekenhuisplaat waar hij helemaal neerslachtig van werd, enkel de vijf meer rockende nummers (zie onder) kon hij nog wel appreciëeren. Ergens had hij wel een punt, want hoe dit album voor sommige mensen een steun kan zijn, kan ik begrijpen dat dan weer anderen het moeilijk kunnen hebben met de directe en soms sarcastische aanpak van Reed. En het thema van dit album handelt natuurlijk over iets waar we liefst allemaal zo weinig mee te maken willen hebben: de aftakeling van onszelf en onze dierbaren, het verdriet bij het heengaan en het gemis achteraf.

Dorita - 4* is een goeie instrumentale intro die het tweede nummer, het catchy en waarschijnlijk meest bekende nummer van deze plaat, What's Good - 4,5*, "What's good? Life's good - but not fair at all", op gang trekt. Dit is het eerste rockende nummer van de plaat.

Dan volgt Power & Glory - 4* (waarvan er ook nog een - betere - rockende versie is meer naar het einde van dit album). Deze song gaat volgens mij over hoe hij niet kan aanzien dat een vriend stervende is, terwijl hij zich zélf net zo gezond en vol energie voelt. Zo komt hij zelfs op het punt dat hij de ziekte volledig wil overnemen ("I saw a great man turn into a little child - the cancer reduce him to dust. His voice growing weak as he fought for his life, with a bravery few men know. I saw isotopes introduced into his lungs, trying to stop the cancerous spread [...] and I wanted this to happen to me").

De vierde song, Magician - 5*, is een van mijn persoonlijke favorieten over iemand die een slepende ziekte beleeft en het in feite beu is om nog langer gevangen te zitten in zijn aftakelende lichaam ("Release me from this body - from this bulk that moves beside me"), maar aan de andere kant mentaal nog niet echt voorbereid is op de dood ("Inside I’m young and pretty - too many things unfinished")

Dan volgt Sword of Damocles - 5*het tweede rockende nummer van deze plaat, een schitterend akoestisch nummer over - de titel zegt het eigenlijk zelf - het gevaar dat altijd op de loer ligt. Het ene moment ben je er nog - gezond en wel - en plots, in een vingerknip maak je geen deel meer uit van de planeet. Het kan allemaal niet fair lijken - zegt hij, maar verder : "This guessing game has it’s own rules - the good don’t always win". Ook zegt hij ergens droogweg, heel sec zoals alleen hij dat kan : "I have seen lots of peoples die from car crashes or drugs - just last night on 33rd Street, I saw a kid get hit by a bus".

Vervolgens komt wat mij betreft het beste nummer van de plaat, Goodby Mass - 5* waarin hij beschrijft hoe hij tijdens de crematiedienst van een vriend, op een nogal harde en ongemakkelijke stoel, probeert te luisteren naar de speeches, maar dat die moeilijk verstaanbaar zijn door het vele gehuil van de mensen die de dienst bijwonen. Hij komt tot de conclusie dat, mocht de overledene zijn eigen begrafenis kunnen bijwonen hebben, hij er waarschijnlijk zélf geen zier aan zou gevonden hebben, het beste zinnetje van de hele plaat: "I don’t think you would have liked it - You would have made a joke. You would have made it easier - You’d say: 'Tomorrow I’m smoke'"

Het zevende nummer, Creamation - 4*, beschijft zo'n beetje op een aantal manieren waar je as zo overal zou kunnen belanden nadat je gecremeerd werd ("Since they burnt you up, collect you in a cup - Will your ashes float like some foreign boat or will they sink absorbed forever")

Dan volgt weer een heel sterk nummer Dreamin' - 4,5*waarbij de muziek de sfeer van de lyrics perfect weergeeft. Het gaat over hoe je in de dagen na het verlies van een dierbare helemaal verdwaasd, als in een film, kan rondlopen (I hear the dog bark I turn and say: 'what were you saying?'") en hoe je de overledene overal ziet opduiken of voor de geest kan halen waardoor je eigenlijk nog niet zo goed beseft dat hij/zij er eigenlijk niet meer is ("If I close my eyes, I can smell your perfume - You look and say: "Hi, baby") Beklijvend nummer!!

No chance - 4* gaat kortweg over hoe hij er spijt van heeft dat hij geen kans gehad heeft om deftig afscheid te nemen van een overleden dierbare. Een van de mindere nummers, maar toch nog altijd boven gemiddeld...

Dan is het tijd voor de derde rocker van deze plaat, Warrior King - 5*, Lou Reed op zijn best - had zo op het meesterlijke album Transformer kunnen staan! Een sterk rockend intermezzo tussen de meer ingetogen songs die eraan vooraf gingen en deze die erop volgen. Mijn favoriete zinsnede is wel deze ("It wouldn’t cross my mind to break your neck or rip out your vicious tongue - It wouldn’t cross my mind to snap your leg like a twig or squash you like some slug") Zo kennen we hem, de Lou

Het elfde nummer, Harry's Circumcision, is dan weer een intetogen nummer, maar wát voor een!! Qua lyrics ongetwijfeld het hardste, maar mijn tweede favoriet van de plaat. Een man, Harry genaamd, kijkt in de spiegel terwijl hij zich scheert en wat hij ziet bevalt 'm allemaal niet zo erg. De wangen van z'n moeder, de ogen van zijn vader, zijn terugwijkende haarlijn, zijn flaporen etc... 'Maar, idee!', zegt Harry, 'Ik heb hier nu toch mijn scheermesje bij de hand!'. En zo komt het dat hij achtereenvolgens zijn neus en zijn kin wegsnijdt om tenslotte zijn keel van oor tot oor over te snijden. Dolletjes!! Harry wordt enkele dagen later wakker in het ziekenhuis waar de chirurg 'm zegt dat ze erin geslaagd zijn zijn leven te redden, maar dat hij er nooit meer zal uitzien zoals vroeger (Hm, was dat niet net wat Harry precies wou?). Hoe Harry hierop reageert is dan ook de tragische pointe van deze song. Dus, de dokter zegt : "Son, we managed to save your life, but you’ll never look the same". "And when he heard that, Harry had to laugh. Although it hurt, Harry had to laugh - The final disappointment"

Hierna volgen Gassed & Stoked - 4* en Power & Glory Part II - 4,5* (met dezelfde lyrics als de gelijknamige track 3), resp. de vierde en vijfde rocknummers van deze plaat

De plaat eindigt met de waardige afsluiter en tevens titelnummer Magic and Loss - 4,5* waarin Lou even een lichtjes positieve noot laat weerklinken (misschien omdat hij zélf beseft dat dit album anders moeilijk te verkroppen is): "You find that that fire is passion and there’s a door up ahead, not a wall", maar toch besluit hij realistisch: "There's a bit of magic in everything and then some loss to even things out."

Schitterend album, tout court: 4,5*!

Mijn favoriete LLB album! 'Walking in Demimondes' en 'Kiss & Tell' zijn me toch wel schitterende gothic rock nummers en die stem van Yorck Eysel doet mij ook altijd heel sterk denken aan die van de zanger van mijn favoriete gothic band van de jaren '90 - Nösferätu (uiteraard de Engelse gothic rock band - niet te verwarren met de Nederlandse hardcore DJ/producer) die niemand hier blijkbaar kent!

De covers van Church of no return, Love under will en vooral April Skies zijn schitterend! Maar er zijn er ook een aantal mindere, die van A Strange Day bijvoorbeeld. Het beste nummer aller tijden laat zich niet zomaar coveren.

Dat 'Mother Tongue' (van de LP Permanent Sleep) zowel op deze verzamelaar als op de andere, From a Scream to a Whisper ontbreekt is me eerlijk gezegd een raadsel, zó'n zalig nummer!!!

Verder ontbreken op deze verzamelaar m.i. ook 'Wild Swan' en 'As it Happens', ook allebei nummers van op 'Permanent Sleep' (jullie hadden inmiddels al door dat ik een enorme fan van die plaat ben zeker ), maar deze twee nummers staan dan wel weer op de eerder genoemde verzamelaar.

Toch kunnen we zeggen dat deze wel de beste van de twee Lowlife verzamelaars is. Niet alleen zijn er hier méér nummers, maar dan ook nog eens al de goéie nummers op. Ik kom uit op een totaalscore van 87/19 -> 4,58/5 - afgerond naar beneden een 4,5* omdat ik ook nooit 5* geef aan verzamelaars of live albums (een of twee uitzonderingen niet te na gesproken..)

Het wordt dus makkelijker om op te noemen welke tracks ik niet met 5* bedeel dan omgekeerd:
- tracks 2, 4, 7, 9, 17 en 19 krijgen van mij 4*
- track 10 krijgt van mij 3*
- al de rest (12 overblijvende tracks) dus 5*

Mensen die deze band willen checken kunnen het beste met dit beginnen en wie dit maar niets vind, kan gerust al de andere platen naast zich neerleggen, maar voor mij is het dus -> 4,5*

Oef zeg, heeft me dit tijd gekost om tot een finale beoordeling te komen. Constant was ik aan het te twijfelen tussen een 3,5* en een 4*. Het is uiteindelijk toch nipt dat eerste geworden (afronding van 3,69*), wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst mijn mening niet weer ga moeten bijstellen

Even elk nummer apart een onder de loupe nemen:

1. Bleach: -8/10-: Hier maken we al onmiddelijk kennis met de vrouwenstem waarvan al sprake in bovenstaande berichten. Jennifer Bachen is haar naam . Het was in ieder geval ook ook meteen een nummer waaraan ik zeer moeten wennen heb. Een groeiertje noemen ze dat dan, want had 'm hele tijd op 6/10 staan en had vertoonde skipneigingen. Maar ik moest gewoon wat langer mijn aandacht vasthouden en kijk! toen viel het kwartje wél. Wat kan ik meer zeggen? Vooral vanaf 2'23" wordt het nummer heel interressant.

2. Kiss Me Kick: -5,5/10-: Kan er maar niet aan wennen en wat mij betreft het minste nummer van de plaat. Muzikaal ligt deze song heel lekker in het gehoor. Lekker funky gitaartje en die piano is ook redelijk fantastisch. Maar de lyrics zijn eentonig en verpesten het nummer volledig. Eerste keer dat ik moet zeggen: jammer!!

3. Former Compadre: -6/10-: Had dit nummer nu maar 3'15" minuten geduurd i.p.v. 5'55", dan had ik het makkelijk een 8 of zelfs een 9 gegeven. Schitterende gitaarpartijen, gecombineerd met de mooie warme zang van Craig Lorentson. Vanaf 2'10'' komt die speciale funky gitaar (die je eerder al lichtjes hoorde doorschemeren) op de voorgrond. Dan herhaalt de vrouwenstem een aantal keren "Thinking about you. Thinking about you sometimes" en zo rond de 2'40 komt er nog een mooi strijkersintermezzo en rond 3'15" denk je dan: "dit zou een perfect einde zijn". Maar neen, vanaf 3'20" beginnen ze beiden weer "Thinking about you. Thinking about you sometimes" te zingen. Rond de 3'48" vraag je je af wanneer er nu zal worden uitgefade en vanaf 4'45" wordt het dan helemaal vervelend tot op het einde. Tweede keer dat ik moet zeggen: jammer!!

4. Thruth in Needles: -7,5/10-: Een nummer dat gerust op Dimminuendo had kunnen staan qua sfeer, vind ik. Rustig voortkabbelend en het gaat ook op geen enkel moment vervelen. Ondanks dat het uitgekozen is op hun compilatie-album, vind ik het geen échte topper (want dat zijn ze pas vanaf 8/10 natuurlijk), maar toch lekker sfeervol en de vrouwenstem wordt hier ook optimaal benut.

5. Tocopherol: -9/10-: Dit is voor mij zonder aarzelen de beste track. Ook hier hebben weer te maken met een rustig, ingetogen nummer, maar met die typische Lowlife-sound van weleer (de galmende gitaren, weetjewel,..). En de lyrics grijpen mij als luisteraar alvast heel erg aan: "You would no more save me now than you did when I wanted you to. Finally free and heading for the sea. I reached deep within you and took a grip of your gut. And held it ever so lightly, till it burst. And now your head is empty and I feel cold. So all I do is take my medication and I feel good". Tussen haakjes, tocopherol is dus gewoon 'Vitamine E'. --> Prachtig nummer

Dan volgen twee nummers die ik wel goed vind, maar ga er deze keer niet over uitweiden. Later misschien wel, maar voor nu gewoon:
6. Loaded, Primed and Pulled: -6,5/10-
7. Wicked Papa Tantalus: -6,5/10-
(... jullie hadden wslk. aldoor dat ik snel door wou naar de volgende kleppers)

8. Patricide: -8,5/10-:
9. Swell: -9/10-:
Twee lekker stoere nummers om de plaat mee af te sluiten met het allerlaatste als absoluut orgelpunt. Wat mij betreft het tweede beste nummer hierop, na Tocopherol dus. Ze hebben het ook opgenomen op hun compilatie-album. En terecht! Wie geen schitterend nummer vind, moet deze band vooral links laten liggen. Jammer dat er niet meer van deze nummers op stonden, want nu wordt het wat mij betreft ook de minst goeie Lowlife-plaat, maar toch nog steeds een degelijke:

--> 3.5*

Ondanks soms wat gelijkenissen tussen de verschillende nummers, brengt Lowlife albums die een plezier zijn om in hun totaliteit te luisteren. Ze hebben een uniek geluid dat stemming en diepte heeft. Ze doen mij - zoals Premonition ook al zei - nog het meeste denken aan The Chameleons en inderdaad de begin-zware-periode van New Order.

Naar aanleiding van de Gothic KO (die intussen ook weeral enkele maanden achter de rug is) leerde ik - dankzij net genoemde user - deze minder bekende post-punk band uit de tweede helft van de jaren 80 en jaren 90 kennen. Ik heb 2 LP's en 3 EP's van Lowlife nu al een tijdje in de cd-lader in m'n auto zitten, en ik denk dat ik nu wel een redelijk faire beoordeling kan geven. Ik begin met mijn duidelijke favoriet van de vijf beluisterde werken... PERMANENT SLEEP!

Absoluut topnummer van deze plaat is ongetwijfeld het instrumentale The Betting and Gaming Act 1964. Door dit nummer alleen al wist ik dat ik deze plaat minimum 4* zou geven. Het zijn er uiteindelijk 4,5* geworden (Helemaal juist zou een 8,5/10 zijn ).

En die hoge score kwam er vooral dankzij nog twee andere nummers die ook outstanding zijn... en ik doel niet op de voor de hand liggende track2 (het op een na minste nummer wat mij betreft), maar wel Cowards Way en Mother Tongue (niets te maken verder met het gelijknamige nummer op deze plaat van Dead Can Dance, me dunkt). Deze 3 tracks krijgen dus een dikke 5*.

De andere tracks (enkel die van de originele Permanent Sleep nummers - niet de Rain EP) heb ik als volgt beoordeeld:
Do We party - 4,5*
Wild Swan - 4*
Permanent Sleep - 4*
As It Happens - 3,5*
Achteraan bengelt A Year Past July - 3*, dat ik niet steeds kan trekken, want ik vind 'm bij momenten te eentonig en ik heb mij er weleens op betrapt dat ik 'm skipte (zoals dit met wel meer tracks het geval was op die andere full LP die ik beluisterde - Diminuendo).

Nogmaals, ik beoordeel hier wel enkel de 8 originele Permanent Sleep nummers.
Over de bonustracks van de Rain EP zal ik het hier nog wel eens hebben

En Terecht Zalige plaat dit!

De stem van Craig Lorentson klinkt hier emotioneler dan ooit.
En daarbij natuurlijk weer die zalige bas van Will Heggie!

Nummers als My Mothers Fatherly Father, Suddenly Violently Random Big Fat Funky Whale, Inside In, Bathe... allemaal om duimen en vingers van af te likken..

Ik vrees ook van niet. Het werd in eigen beheer uitgebracht, nog onder hun oude naam Low Sunday Ghost Machine. Ik heb intussen al ergens op 't net gelezen dat ze als Lowsunday ook nog een album in eigen beheer uitgebracht hebben, dat zal dan tussen LSGM en Elesgiem geweest zijn, maar ik vind er voor de rest geen spoor van terug...


Deze muziek is duidelijk gebaseerd op het shoegazing genre. Toch zou ik het niet echt shoegaze durven noemen, daarvoor ontbreekt een beetje die typische 'wall of sound' die je bij de typische shoegaze-bands als Ride en My Bloody Valentine wel hebt. Ik zou het dan eerder onder de rock scharen. Om deze muziek helemaal te omschrijven zou ik ze als emorock met een darkwave sluier bestempelen.


Ik heb intussen al veel geluisterd en de nummers die je daar noemt zijn ook mijn favorieten. Wallpaper Room zou een nummer kunnen zijn van het album Love van The Cult. Zuff vind ik persoonlijk het beste nummer van deze plaat, het doet me denken aan het vroeger werk van Modern English. Ik denk dat ze ook op de een of andere manier geïnspireerd werden door Echo & The Bunnymen. En ja, ze klinken inderdaad heel Brits. Zou helemaal niet verwacht hebben dat deze band uit Pittsburg kwam