Met links activisme loop je het risico dat je “aan de linkerkant van het hoefijzer” beland. Dat is waar linkse intenties – soms bedoeld, maar veelal onbeoogd – samen gaan vallen met extreemrechtse resultaten. BREXIT is daar een voorbeeld van, was er zonder nuttige linkse idioten (aldan niet aangemoedigd door de wankelmoedige Corbyn) nooit gekomen, evenals de negatieve uitslag op ons Oekraïne-referendum. Bij gelegenheid zal Poetin ook houden van linkse vredestichters/ tegenstanders van wapenhulp aan Oekraïne – iets waar ik Hang Youth niet van beticht overigens. Wel predikt Hang Youth nog steeds revolutie. Maar als onze Westerse dominantie op het wereldtoneel dan eindelijk ten einde is gekomen en onze “CEO’s janken” hebben we geen garantie dat het op macro-schaal beter zal gaan met de (/en niet eens zozeer onze) wereld. Gaan de nieuwe BRICS-leiders beter zorgen voor Sahel-Afrika? Gaan de crypto-munten – meer dan de dollar - dan eindelijk (CO2-neutraal) bij de minder bedeelden terechtkomen? Ik heb daar gerede zorg bij en dat tempert mijn animo om “de bom te droppen”. Hang Youth “gaf een nier voor geen Rutte IV”, maar nu zitten we met een als Schoof vermomd Wilders I. Maar eerlijk is eerlijk; deze Hang Youth is (muzikaal) onweerstaanbaarder dan ooit en in veel van hun engagement kan ik mij zeer vinden. Ook deze “redelijke man van het midden” kan er niet omheen dat we inmiddels grotendeels worden geregeerd door (een door een flink deel van de bevolking uitgenodigde) malloten en ik vind de zelfkritiek van Abel te prijzen; “ook ik ben een malloot (maar tenminste geen charlatan in de tweede kamer of het kabinet)”. Een goed punky-popgevoel had Hang Youth (en voorganger TDTMCM) altijd al maar de verbreding van het palet van onderwerpen waar Abel (heel goed) over zingt (en regelmatig met fijne koortjes!) verhoogt voor mij zeker het luisterplezier. En ik denk ook dat producer Thomas Azier - in samenhang met de instrumentalisten - daar in “sound & vision” - vrij naar glam-/artrock-voorbeeld Bowie - een positieve invloed op heeft gehad. Soms gaat je muziekbeleving ook gewoon voorbij aan praktische bezwaren – net zoals ik luidkeels meezing met The Clash’ Washington Bullets: “Sandinista!”; je weet wel van dat samen met (het linkse) Venezuela meest dictatoriale regime van het Amerikaanse continent. Ik ben uiteindelijk toch voor dichterlijke vrijheid, hoe tegenstrijdig de implicaties daarvan ook kunnen zijn.