Vrij storend, dat geleuter over stembereik en zo. Waar het toch om gaat is immers de passie voor de muziek. Die vlamt bij mij weer hoog op bij het beluisteren van dit album. Ik was al goed bekend met Clark zijn stem en de ongekende emotionele impact ervan. Voor dit album had ik wat meer reserves. Clarks zeggingskracht zou volgens menigeen al danig door cocaïne zijn aangetast bij het maken van dit album. Daarnaast beschouwden sommigen hem als overgeproduceerd. Opnamebudgetten werden dan ook menigmaal overschreden. Het is waar, Clark heeft weinig meer nodig dan zijn stem en gitaar om je diep te raken en er wordt hier veel meer van stal gehaald. Niets daaraan wat mij echter stoort. Het materiaal is uiterst sterk en geen lichte kost. Country rock meets Pink Floyd is hier wel eens over gezegd. Voor wie zich hier in vast bijt openbaart zich echter een uniek meesterwerk!

Ik denk dat "greatest hits" (of naked truth-live) de beste manier is om van de Golden Earring te genieten. Waar de studio-lp's toch nog wel eens een minder nummer kennen is dit 1 doorlopend hoogtepunt. Ook vind ik het mooi om hier te horen hoe de Earring altijd invloeden om haar heen absorbeerde maar toch zichzelf bleef (de Beat-invloeden in hun eerste nummers, de Pink Floyd achtige soundscapes in "She flies on strange wings" die toch lekker catchy werden ingepast, de o.i.v. de punk toch weer kernachtige aanpak van "Weekend love"). Ik ben altijd weer onder de indruk als ik deze cd heb afgeluisterd hoe goed ze eigenlijk wel niet zijn en ook bleven na de seventies, waar de Rolling Stones terugvielen naar een bedenkelijk niveau. Zelfs mijn kinderen horen dit graag op vakantie in de auto en dat geldt lang niet voor al mijn favorieten.
De Earring is in international perspectief onderschat en over het geheel genomen kwalitatief vergelijkbaar met "the best of the Who" en veel-veel beter dan Amerikaanse (kut)bandjes als Bon Jovi of Areosmith (die nochtans veel meer verkochten). Het is jammerlijk hoe weinig er bijvoorbeeld op RollingStone.com over de Earring is te vinden. Er wordt wel gezegd dat dit komt doordat ze in de jaren zeventig door heimwee naar huis werden gedreven, terwijl ze om echt groot te worden in de States hadden moeten gaan wonen. Verder was het ook jammer dat de Amerikanen in een preutse kramp schoten bij het zien van de fantastische clip van "When the lady smiles" (liever een geweer in de kast dan een non met een rode bh op tv). Er zijn een aantal factoren die de kwaliteit van de Earring vormen. Allereerst is George Kooymans een genie waar het aankomt op songschrijven en een ondergewaardeerde (want uitermate veelzijdige) gitarist (en trouwens ook een prima zanger, dat zouden we nog bijna vergeten). Natuurlijk doet Barry Hay qua songschrijven ook een duit in het zakje en is hij waarschijnlijk de beste rockvocalist van de lage landen. Het is voor Nederlandse bands vaak moeilijk om te concurreren in de Engelse taal, maar de Earring komt er (als uitzondering op de regel) uitstekend mee weg. Vooral omdat ze zich niet vertillen aan hoogdravende literaire pretenties maar kiezen voor herkenbare Rock 'n roll-thema's. Dat maakt ook dat de Earring nooit klef klinkt en ook nooit verveeld. Of Hay's Engelstalige roots er ook nog toe doen kan ik niet beoordelen. Bovenal is de Earring natuurlijk een echte band waarbij het geheel meer is dan de som der delen, want met Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk heb je natuurlijk een ritmetandem die de ruimte die de sobere rock 'n roll opzet (en uitstekende melodische basis van de nummers) ten volle uitbuiten, niet alleen in ritmisch maar ook in melodisch opzicht. Ja, ik ben maar wat trots op 'onze' Golden Earring.

Een heel mooi overzicht al weet ik niet wat ik mis omdat ik de originele albums niet ken. anderszins als je met 1 (dubbel)album wilt beginnen is het een verantwoorde aanschaf, want ik zou geen van deze liedjes willen missen. De liedjes zijn meeslepend met een prettig rauw randje. De teksten combineren doorleefdheid met een tikkeltje absurdisme, waarmee ze niet snel gaan vervelen. Er is een groot talent verloren gegaan in Luc de Vos. Maar het is voor ons gelukkig dat we nog steeds naar hem kunnen luisteren: je mag hem niet vergeten!