Nadat Laurie Anderson met 'O superman' 1 van de meest onwaarschijnlijke pophits ooit had gescoord, kocht ik de LP 'Big science'. Deze viel me op de schitterende titelsong en 'From the air' na niet mee: toch wat eenvormig (hoe origineel dan ook). De plaat "Mister Heartbreak" was daarna een dikke meevaller. Een prachtig gelaagd en organisch/etnisch geluid waarin de melodie meer plaats heeft. Anderson zingt hier meer en dat kan ze ook. Ik vind het een hoogtepunt van de vroege jaren tachtig; zeer aanbevolen avant garde voor dummies (:oftewel popliefhebbers: uiteindelijk zijn het 'gewoon' liedjes die weer niet erg 'gewoon' zijn, begrijp je wel?.....Luister nou maar 'gewoon'!).

Misschien vergis ik me (komt het nog?) maar er lijkt iets vreemds aan de hand te zijn met deze debuterende dochter Bowie. Alle grote (muziek-)media lijken haar (digitale) album 'Xandri' te negeren. NME en The Independent brachten een soort mededeling dat "de dochter van" haar debuut had uitgebracht, zonder er kwalificaties aan te verbinden. Zonen en dochters van grote sterren hebben een twijfelachtig voorrecht t.o.v. van andere beginnende artiesten dat ze niet meer uit de volledige anonimiteit hoeven aan te treden. Soms worden ze welwillend door de muziekpers onderzocht. Maar verreweg in de meeste gevallen kunnen ze toch nauwelijks in schaduw staan van hun grote vaders. Chris Stills, Jakob Dylan, de zonen Marley, Croce, Lennon; echt significant benaderen van de vaders zat er meestal niet in. Jeff Buckley leek de grote uitzondering te worden, maar hem was geen lang en productief leven beschoren. Maar zoals gezegd Lexi Jones, dochter Bowie lijkt doodgezwegen te (gaan) worden. Wellicht is het respect voor vader Bowie ook te groot en zwijgt men liever dan zijn dochter - die het al zo jong zonder vader moest stellen - een slechte recensie te geven. Maar eigenlijk is negeren nog erger. Doen alsof je niet bestaat is een grote straf voor een beginnende artiest. Lexi Jones heeft het zichzelf op een bepaalde manier ook niet makkelijk gemaakt. Het lijkt erop dat ze het album grotendeels zelf heeft uitgearrangeerd en ingespeeld. Terwijl je zou denken dat ze op de nodige namen had kunnen rekenen die met haar vader hebben gespeeld en uit respect voor hem haar wellicht verder hadden kunnen helpen. In haar teksten vraagt ze ook om op haar eigen merites en niet op haar afkomst te worden beoordeeld. Ik moet zeggen dat ik bij de eerste beluisteringen een beetje in de richting van de zonen Lennon begon te denken: aardig, enigszins herkenbaar in stemklank, maar niet sensationeel. Ik moest vooral wennen aan haar stemgeluid, die veel in het lage zit en niet veel uitschiet naar de hogere registers. Maar bij frequentere beluistering begon ik de liedjes steeds meer te waarderen. Juist dat lagere, en die Bowiaanse donkerte begonnen me steeds meer te boeien, waarbij ze in het geheel niet tracht als haar vader te klinken. Ze klinkt enigszins als een vroegoude ziel (en dat bedoel ik in deze positief), die een broertje dood heeft aan modieuze Dua Lipa-achtige vlotheid. Ze wil gewoon haar stemmige zelf zijn, waarbij soms haar gitaarspel en soms haar toetsenwerk domineert. Op beide instrumenten is ze vaardig, zonder virtuoos te zijn, maar belangrijker dan dat: effectief. Ik vermoed dat ze ook zelf de bas heeft ingespeeld en mogelijk ook de percussie. Wat ik knap vind is dat de arrangementen toch volledig klinken en niet eenvormig. Door dit werk zo zelf in elkaar te weven heeft ze haar nek uitgestoken, maar ze is toch (artistiek gesproken) geslaagd in haar missie. Ook de surrealistische hoesschildering (voor zover je daar bij een louter digitaal album van kunt spreken) is van haar hand. Ik weet niet of (multi-)creativiteit erfelijk is maar Lexi is bepaald rijkelijk bedeeld. Lexi Jones heeft het vermogen om oorspronkelijke en aansprekende melodiëen te schrijven en te voorzien van betekenisvolle teksten. Belangrijk ook om te vermelden is dat de kwaliteitsboog de volle 12 nummers lang op niveau blijft. Ze wil zichzelf laten zien en zich niet verschuilen achter een Bowiaans alter ego. Ze is volstrekt eerlijk, dat is wat mij met name aanspreekt. In een wereld die steeds meer wordt geregeerd door mannen die liegen dat het gedrukt staat, kleurt zodanige eerlijkheid op. Niet voor niets is de albumtitel afgeleid (Grieks) van "verdediger van het volk". Bowie is niet meer, maar Lexi Jones leeft en verdient het om gehoord te worden.

Wie destijds de aanschaf van de toen net opgekomen Ilse de Lange overwoog raadde ik van harte dit alternatief aan. Want dit is het echte werk als het op country- en bluesrock aankomt. Je wordt overweldigd door een overdaad aan superieur liedjesmateriaal, welke ook nog eens op een superieure wijze wordt gebracht. Met dit album bewees Lucinda Williams (nog net achter Joni Mitchell) 1 van de grootste vrouwen van de popmuziek te zijn.

Na het overweldigende, bijna overdadige "Car wheels..." waar mrs. Williams eindeloos aan bleef schaven kwam vrij snel deze sobere 'Essence'. Het is uiteindelijk mijn favoriete album van haar geworden. Juist de compactheid en eenvoud spreekt mij aan. Waarbij ze toch de uiteenlopende kanten van haar songschrijverschap verkent; van het broeierige titelnummer, het meeslepende 'out of touch' tot het bluesy 'Get right with God' eenvormig wordt het nooit. Ik vind het schitterend hoe zij haar vrouwelijkheid in de muziek legt. Al is ze geen supermodel, zoals ze op het podium staat en zingt ervaar je een prachtige vrouw.