Prachtig melancholiek album. je kon wel horen dat Sylvian nogal door Bowie en Roxy beïnvloed was. Wat wel weer bijzonder is is dat Japan in dezelfde kwaliteitsklasse verkeerde met onder meer dit album. Na het overlijden van Mick Karn heb ik de plaat nog eens gedraaid, geheel geconcentreerd op zijn (fretloze) basspel en ben toen nog meer onder indruk geraakt.

Hiervoor liet Japan al veel moois horen maar dit album is helemaal een buitencategorie. Er is eigenlijk niets wat hier op lijkt en Japan liet hier alle Bowie en Roxy referenties achter zich. Het album bewijst ook dat een topalbum niet uit louter topnummers hoeft te bestaan. Bij de opener 'The art of parties' is de overtuiging er nog niet echt maar bij ieder volgend nummer val je dieper in dit weergaloze luisteravontuur zodat je bij 'Ghosts' het indrukwekkende hoogtepunt meemaakt. Het is een nummer die me iedere keer weer diep van binnen raakt. Ook de rest is uitermate boeiend en afwisselend. Het is mooi hoe iedere muzikant zijn stempel drukt; de fraaie fretloze bas van Karn, de organische synths van Barbieri, de snijdende gitaar van Sylvian en de etnische percussie van Janssen en hoe het album toch zo mooi ruimtelijk en open blijft. Meesterwerk!

Qua sfeer, stijl en kwaliteit een album die sterk lijkt op "Grace en danger". Hetzelfde wat ik daar met "Johnny too bad" had heb ik hier met "Big Muff"; het haalt me eventjes uit mijn zoete dromen, maar zelfs dat zijn nog geen slechte nummers. Met zijn stem en gitaarwerk en al de overige instrumentatie is dit een heerlijk warm bad en is het goed toeven met John Martyn.

HolyGrailzegt:

Tsja, dat is wat John Martyn -1 van de allermooiste stemmen uit de popmuziek- op zijn beste momenten met je doet. Wat is deze man toch verschrikkelijk ondergewaardeerd! Ik heb hem twee keer live mogen aanschouwen/-horen en was toen ook zeer onder de indruk; vooral zijn fingerpicking-set in Paradiso was subliem. Dat is de kant van John Martyn die je hier volop kunt beluisteren. John Martyn forever!

Hoe treurig is het dat Joni's grootste krediet in Nederland bestaat uit een matige cover van haar toch al niet allerbeste nummer "Big Yellow taxi". In de top 2000 komen we haar verder nagenoeg niet tegen. Laatst nog in de documentaire "Legends of the canyon" toonden Graham Nash en David Crosby zich nog kleine jongentjes naast de grootsheid van vriendin en songschrijver Joni Mitchell. Die bewondering is niet gespeeld. In 1975 was men net bekomen van het meesterlijke 'Blue'; afwijkende gitaarstemmingen, wijdse pianoakkoorden, superieure teksten en voordrachtskunst. En dan dit meesterwerk! Aan haar toch al ruime geluids-schilder-palet werd nog een flinke portie Jazz en avant garde toegevoegd. Ik vind het ook prachtig hoe Joni zichzelf in haar teksten neerzet, als een aantrekkelijke vrouw met desondanks de nodige zelfspot, op zoek naar liefde en avontuur, ondertussen alles haarscherp registrerend terwijl haar identiteit altijd een beetje mysterieus blijft. Van zo'n vrouw/deze muziek kan ik nooit genoeg krijgen. Joni Mitchell heeft de popmuziek een nieuw gezicht gegeven en de standaard gezet.