Bijzonder 1 plaat maken van zodanige kwaliteit en het daar dan bij laten. Ergens ook wel mooi. Misschien hadden ze hiermee hun definitieve statement al gemaakt en wilden ze zichzelf niet herhalen. Een stoere en tegelijk schaamteloos romantische plaat, tijdloos bovendien.

Ik zie niet zoveel andere overeenkomsten tussen de door mij in één adem genoemde: Revolver, Ziggy Stardust, Rumours en Purple rain dan dat zij artistieke zeggingskracht paren aan een brede aansprekendheid, of het zou moeten zijn dat het allemaal albums zijn waar de artiesten in kwestie er in optima forma in geslaagd zijn om een eigen geluid te ontwikkelen en de spanningsboog een heel album door te laten lopen.

Uniek aan 'Once upon a time' is wel dat hij vanwege de laagdrempeligheid wat afwachtend werd ontvangen. Zeker t.o.v. het (terecht) bejubelde 'New gold dream' (en A celebration is ook een fantastische verzamelaar van het oudere werk).

Ik vind het leuk om te zien dat de tijd albums in een ander perspectief kan plaatsen. Zo vind ik b.v. de als meesterwerk ontvangen 'Remain in light' van de Talking Heads bij nadere beluistering minder (te geforceerd) dan de voorganger "Fear of music" en de opvolger "Speaking in tongues". In huidig perspectief vind ik "Once upon a time" dan ook een rehabilitatie na de wat overspannen "Sparkle in the rain" (over 'te vol' gesproken, ook live liepen ze zichzelf in die tijd volledig voorbij) en ben ik ook blij dat het wat fletse "Don't you" de ijzersterke spanningsboog van dit album niet doorbreekt.

Ik maak me sterk dat, als je er voor eentje wilt kiezen van Siouxie dit het album moet zijn. Ik zou immers geen van deze nummers (spellbound, happy house, Stargazer,...) willen missen. En dan heb je een album (tot nr. 15, rest is overbodig) met een gemiddelde kwaliteitscurve van een goeie Bowie, met wie Siouxie het tijdloos cool-gehalte gemeen heeft (de ideale mix van duistere Gothiek en catchy melodieen gecombineerd met onorthodoxe zanglijnen). En volgens mij is Siouxie meer een single-artieste dan Bowie (maar dat weet ik niet zeker want ik heb deze pas laat ontdekt en niet de moeite genomen om alle oorspronkelijke albums af te luisteren).

Uit 'Kom Terug':
"Bewaar een steen in je tas
Uit het land waar je sliep
Waar je de wonden opliep
Waar een koninkrijk verging"

Ik was in 1993 – studie net klaar, net uit militaire dienst, bij mijn broer op bezoek die stage liep op de landbouwhogeschool van Iraklion - Kreta. Ik besloot een paar dagen alleen te gaan reizen in zuidwaartse richting. Ik liep daar op een niet zo commerciële archeologische site rond – waar ik nu de naam niet meer van weet, maar er waren overblijfselen van één van de oudste kerken te bewonderen. Rondlopend tussen de olijfbomen zag ik overal brokstukken van eeuwenoude pilaren. Ik overwoog zo’n stuk in mijn tas te stoppen, maar deed dat toch maar niet. Het hoorde daar thuis. Zo’n herinnering komt bij zo’n tekstfragment als een boomerang terug.

Ja als je bij CSN al opveert bij iedere Stills-song wordt je hier natuurlijk erg verwend. Dit is (voor mij) 1 van de allerbeste albums uit de rockgeschiedenis. Als je zo'n kwaliteitscurve 4 plaatkanten vol weet te houden en tegelijk zoveel afwisseling weet te bieden ben je een hele grote. Ook Crosby en Nash zagen Stills toendertijd als een duivelskunstenaar (oftewel 'captain manyhands' zie legends of the Canyon). Wat ik mooi aan Stills vind is dat zijn songs altijd zo persoonlijk zijn; hij legt zijn hart erin, zonder enige reserve.