Wat een interessante combi; REM met Joe Boyd. Je voelt hier inderdaad een zekere verwantschap met Nick Drake en John Martyn. Je zou het het folkrock-album van REM kunnen noemen, bijna Engels ook. Toch was het ook helemaal REM, als ijzersterk collectief met hun kenmerkende meeslependheid. Tegen deze tijd vond ik ze beter dan U2, vanwege de nimmer aflatende kwaliteitsstandaard in al hun nummers.

Imponerend en onthutsend hoe de muze je kan vergezellen en ook weer kan verlaten. Ik zag REM tijdens hun 'green'-Tour op Pinkpop. Het was een van de meest indrukwekkende concerten die ik ooit zag. Hoewel ik niet erg dichtbij stond was het charisma van Michael Stipe groot genoeg om de afstand moeiteloos te overbruggen. We hoorden dan ook een band op de toppen van haar kunnen. Toen ik ze vele jaren later in Amsterdam hun materiaal van hun vele mindere platen na Green hoorde doorakkeren was de teleurstelling groot. Alleen tijdens 7 Chinese brothers keerde de oude glorie weer even terug. Het gaf des te beter aan hoe goed REM wel niet was op alle (!) platen tot en met Green.

Mijn favoriete REM album. Prachtig hoe ze tegelijk zo melodieus en ongepolijst, dynamisch konden klinken. Het mooie van REM was dat ze meer deden met minder, de tweestemmigheid en het melodieuze basspel van Mike Mills. Het vitale slagwerk van Dave Berry. Het functionele en ook veelzijdige gitaarspel (met solo's die je noot voor noot kunt meezingen) van Peter Buck. En die geweldige stem met dat prettige rauwe randje van Michael Stipe.

overrompelend debuut van een van de allerbeste bands van de jaren tachtig. lyrisch gitaarspel als van the byrds maar dan puntiger. mooie tweede stem en melodieus basspel van Mike Mills. michael Stipe was natuurlijk ook een charismatische en fantastische zanger. zijn teksten roepen ook veel op aan associaties; "talk about the passion"; prachtig! Ook na dertig jaar is er nog weinig aan verouderd. de angstwekkend hoge creatieve spanningsboog vlakte pas na 'green' af. van hier tot daar was alles wat Rem aanraakte goud.

Dit is een heel eigenaardige plaat. Ze werd in Oor's popencyclopedie een 'revelatie' genoemd. Echter de huidige overwegende opinie is wel wat gematigder. Dat wordt denk ik vooral veroorzaakt door "Sweet surrender"; een soort relisoulpopnummer (Richard en Linda waren toen net bekeerd tot een soefie-variant van de islam) en "don't let a thief..." waarin serieus met discoritmes werd gewerkt. Slecht zijn deze nummers echter niet -hoogstens ietwat tijdgebonden. De rest voldoet echter volledig aan de eikenhouten-Thompson-kwaliteitsstandaard. Als geheel vind ik hem zelfs iets beter uit het contemporaire folkgenre springen dan b.v. Hokey Pokey. Ja ik heb eigenlijk wel wat met dit rare album.

Met dit album zette Richard Thompson een dike streep door het Rock 'n roll cliché "hope I die before I get old". Wat een geweldig album bracht Richard Thompson hiermee in "zijn nadagen" uit. Het vlammende gitaarspel op 'Gethsemane' en "A love you can't survive" en de schitterende folk ballads "One door Opens" en "Word Unspoken, Sight Unseen": hoogtepunten uit een album zonder dieptepunten, uit zowiezo een carriere op een consequent artistiek ijzingwekkend hoog niveau.

erwinz:Eigenlijk wist ik niet zo goed wat te verwachten omdat ik Rory Gallagher nog nauwelijks kende. Ik kwam eigenlijk bij mijn platenboer voor Mdou Moctar, maar begreep dat hij niet meer wilde investeren in cd's (waar ik dus eigenlijk wel naar zocht vanwege het gebruiksgemak voor b.v. in de auto) - alles is nu weer vinyl. Dit had ik vroeger trouwens nooit geloofd; ik vormde bij de overgang van LP naar CD destijds nog even met mijn broer het VRIVAG (:VRIenden Van Analoge Geluidsdragers) want de cd zou qua warmte en beleving nooit op kunnen tegen "de naald in de groove". Deze van Rory bevond zich inmiddels in de cd-uitverkoopbak en leek mij een waardig alternatief, hij was immers een erkend live-beest.

Al vond ik er wel een risico in zitten; blanke gitaarvirtuozen die vanuit de blues richting hardrock neigen. Niet zelden spelen ze 3 keer zo snel en 10 keer zo zielloos dan hun zwarte voorbeelden (als een John Lee Hooker). Menigmaal hebben we het in de hardrockvariant dan alleen nog in technische zin over de 'blues', want is deze van alle essentiële 'slependheid' ontdaan. Maar gelukkig zat dat met Rory wel goed; die man had de blues en was blues en speelde naast (soms) snel toch zeker zo betekenisvol. Tenslotte waren de Ieren - tenminste in de toenmalige kommervolle tijden - de 'zwarten' (in hart dan) van Europa. Het leven van Gallagher verliep uiteindelijk - met zijn door alcohol op z'n 47-ste gesloopte lever - ook bijna net zo tragisch als dat van menig bluesartiest uit de Delta. Maar daar was tijdens deze concertreeks nog weinig van te merken. Niet alleen Rory maar zijn hele band verkeerde in topvorm. Vooral Lou Martin op toetsen blinkt uit, met soms wat aangenaam, licht proggy orgelwerk of superswingend pianowerk - waarbij mij ook de kwaliteit van de composities en de doorleefdheid van Rory's zang mij opvallen. Maar ik kan voor Gerry McAvoy op bas en Rod de'Ath op drums ook geen minpunten ontdekken. Boeiend is ook de akoestische set op een deel van de tweede cd. Naar rato van de faam durf ik ook wel te zeggen dat Rory Gallagher t.o.v. Eric Clapton als gitaargod zelfs wel wat ondergewaardeerd is. Rory Gallagher live was anno 1977 zeker zo meeslepend. Onsterfelijke muziekheld dankzij dit soort opnames.

voor mij het beste Roxy album om dezelfde reden waarom ik ook de derde van the Velvet underground het beste vind.
Het experiment en de schoonheid zijn hier het best in evenwicht. Er is hier geen moment dat mijn aandacht verslapt en dat had ik bij de 2 voorgangers niet. Ik wil niets afdoen aan de artistieke relevantie van het debuut en "For your pleasure", maar deze belandde toch wat vaker op mijn draaitafel. Ik ben iedere keer weer sprakeloos van de constante hoge spanningsboog van dit album.

Weinigen konden zulke etnische en organische klanken ontlokken aan de synthesizer als sakamoto. En dan verrijkt Adrian belew het album ook nog eens met zijn onnavolgbare gitaarspel