Voor mij is dit nog altijd hun beste plaat. Non conformistisch, maar ook weer niet bewust 'moeilijk'. Het universum volgens David Byrne; zeer uniek. Compositorisch en uitvoeringstechnisch uitermate geïnspireerd.

Oh oh oh, wat een fijne plaat is dit toch. Heerlijk sprankelend en staccato gitaarwerk maar toch ook wel een zekere 'mellow mood'. De invloed van Brian Eno is hier van de 3 albums waar hij op meewerkte wel het meest subtiel. Ik krijg er altijd een blij gevoel van. Het is ook knap als je met een cover als 'Take me to the river' toch weer iets aan het origineel kunt toevoegen, dat zit hem dan niet in Byrnes vocale register maar meer in de sfeerwerking en overtuiging.

In het jaar 1980 ging het erom wie het grootste meesterwerk had afgeleverd. Bruce Springsteen met zijn 'the river' en the Talking Heads met "Remain in light". De Talking heads wonnen nipt (althans in OOR). Maar na verloop van tijd kan alles in een ander 'licht' komen te staan. Iets wat ook al geld voor Sgt. Peppers. Natuurlijk is 'the river' een veel betere plaat dan "Remain in light". Toen ik de laatste jaren later nog eens opzette viel mij ineens op hoe geforceerd de 'swing' op dat album eigenlijk was. Op de hele kant A valt eigenlijk niet te dansen, terwijl men dat zo extreem voorstond. Natuurlijk heb ik het dan niet over "Once in a lifetime"; één van de allerbeste singles aller tijden -maar dat is eigenlijk voor het hele album te weinig. En daarmee kom ik op "Speaking in tongues" die destijds als regelrechte teleurstelling werd ontvangen. Alhier heeft David Byrne echt leren swingen, een beetje houterig nog -naar de aard van het persoon- maar het is echt lol op de dansvloer (of je huiskamervloer mag ook). En ook als je liever blijft zitten is het album prima te beluisteren. Veel minder geforceerd en eventwichtiger dan hun vermeende meesterwerk.

Mijn favoriet voor zover ik de albums ken. Veel beter ook dan Sgt Pepper. Combineert mooi de frisheid van de jonge Beatles met de experimenteerdrift van de rijpere Beatles.

Ok getting beter lijdt niet meteen aan de door mij benoemde kwalen, maar zet Lucy in the sky eens tegenover The word (van Rubber Soul): die tremlerende bas van McCartney en die spitse samenzang. Iedere Britpop band die zoiets vandaag de dag zoiets uit brengt is meteen weer 'hot'. Ja dat waren ook the Beatles!

Dit was eigenlijk een restjesalbum. Het zegt dus wel wat over de kwalificaties van een band als zelfs de kliekjes vier sterren waard zijn. Ik hoop dat dat niet verkeerd wordt verstaan want het (donkere) album is wel degelijk een sfeertechnische eenheid zonder zwakke plekken.

Ja Tramps like us; Natuurlijk is de sterrenstatus van U2 niet helemaal onverdiend, waar de totale underdogstatus van The Brandos dat 'verontwaardigingwekkend' wel is - het leven is niet eerlijk, ook niet voor kunstenaars.
Ik zag ze in 2018 nog vlak na elkaar; de eerste in Ziggo (ca. 17.000 man/vrouw) en de tweede in Alkmaar-Victorie-Kleine Zaal (<170 man/vrouw): U2 een collectief en een muzikale grootmacht versus the Brandos, gecentreerd rond het brein Dave Kincaid, keihard werkend voor een niet eens geheel gevulde zaal van een paar honderd man. Maar als ik moet kiezen voor een oeuvre zou ik die van The Brandos kiezen. U2 vertrok als positieve variant van de New wave, waar The Brandos feitelijk dieper wortelen in de tradities. Waar Bono zich opwerpt als een mentale wereldleider, droomt Dave Kincaid met minder pretentie van een beter bestaan in "the light of day"."

Yieldzegt: Sandinista! van de Clash logenstraft al mijn vuistregels voor classic album en is desondanks één van de allerbeste platen ooit gemaakt. Ik zal ze 1 voor 1 langsgaan:
1) Overdaad schaadt: Natuurlijk er zijn een aantal zeer geslaagde dubbelalbums in de popgeschiedenis; 'Exile on mainstreet', het Manassas-debuut, Gaye's 'Here my dear', maar er zijn ook de nodige dubbelalbums die toch wel een hele zit zijn; The white album (met zijn melige momenten als Rocky Raccoon), Tommy (4-plaatkanten met die deaf, dumb and blind boy is echt wel veel). The white album had een geniaal album kunnen worden indien ze het wat hadden gestript, Fleetwood Mac's Tusk idem dito. Bij de overgang van vinyl naar cd werd de neiging van acts om teveel op plaat te kwakken epidemisch: 'Channel orange' van Frank Ocean; zeer mooi op momenten maar toch duidelijk te weinig tot een kern teruggebracht.
De voorganger 'London calling' die ik tot voor kort veel beter kende - omdat iedereen dat zo'n onmisbaar album vond (en veel vaker dan Sanidnista als classic wordt genoemd) - beschouwde ik wat dat betreft als een geslaagde "proeve van bekwaamheid"; afwisselend en alles heeft niveau; er staan geen slechte, noch matige nummers op. Tot ik me enige tijd terug vanuit 'Coronaverveeldheid' serieus aan die bijna 2-en-een-half-uur(-3-dubbel) van Sandinista! ging wagen. Nu blijkt mij Sandinista! in alles een overtreffende trap; omvangrijker, diverser maar ook gewoon beter. Dit album is een geweldig luisteravontuur!

2) Schoenmaker hou je bij je leest! Een zekere nieuwsgierigheid bij een muzikant is natuurlijk een vereiste. De grote muzikanten uit de popgescheidenis zijn bruggenbouwers. Leadbelly was al een crossover pionier met zijn mix van blues, folk, country. Maar je kunt je daarin ook vertillen, en dan kan een oprechte poging toch uitmonden in pastiche. Ik vind b.v. veel pogingen van bleekscheten om reggae/ska te vermengen in hun stijl weinig geslaagd. Madness? Ja nog best leuk, Doe Maar? Houterig/hoekig, niets over van enige Jamaicaanse lomigheid. Big Muff van John Martyn heeft daar misschien juist weer wat teveel van. Dreadlock holiday? Praat me er niet van! Maar dan deze Clash, er is geen stijl die ze hier ongemoeid laten; Rockabilly, disco, gospel, rhythm & blues, folk, Bebop en zelfs met de Reggae-dub (/avant garde?) komen ze zeer uitmuntend weg. Het is jaloersmakend - rond 1980 was the Clash de beste band ter wereld. Niet omdat ze de meest virtuoze muzikanten waren, maar vanuit hun grenzeloze nieuwsgierigheid en spelplezier. En het blijft overal eerbiedig naar de voorbeelden en stijleisen; waarmee die grenzeloze diversiteit ook nergens (als baldadigheid, zoals soms bij the Beatles) gaat irriteren. Ik hoor hier ook pas hoe goed The Clash op alle posities was: drums (letterlijk 'Topper' Headon), bas (Paul Simonon; een soort Harley Davidson-geoliede motor op bas, al is het beroemdste basloopje van de plaat, van the magnificient 7 niet van hem), gitaar (Strummer en Mick Jones - waarvan de laatste zich hier ook als meesterarrangeur ontpopte), vocaal (Strummer - ik ben nu voor eeuwig fan) - geniaal en kunnen ze verdomme nou ook al overweg op toetsen, xylofoon, marimba en steeldrums? (& het gaat hier te ver om alle waardevolle gastbijdragen te vernoemen). En dan is de (eigen) productie ook nog om door een ringetje te halen. 

3) (Als het even kan) mijdt politiek in de teksten! Er is niets mis met maatschappelijk engagement. Het probleem is wel dat het niet eenvoudig is om je op een tijdloze manier te engageren. Wat vinden we nu van Boudewijn de Groot's "Mijnheer de president"? Toen was het natuurlijk een zeer welkom statement. Wat voelden wij ons 'deugdzaam' om zo uitdrukkelijk tegen de oorlog te zijn, zeker als deze zo ver van ons bed, door anderen wordt uitgevochten. "De duivelse kapitalistische bommenwerpers" tegen die "weerloze boeren", die alleen maar een ietwat eerlijker verdeling wensten? Edoch, nu best wel gratuit. Achter die integere boerenstrijder school toch te vaak ook weer hardvochtige Stalinist. Ooit in de oude DDR-tijd bezocht ik Oost-Berlijn. Het moet vlak voor de val van de muur zijn geweest - waar evenwel nog niets op wees. Ik raakte daar in het (inmiddels gesloopte - want vergeven van asbest) bronskleurige “Palast der Republik” tijdens een disco met thuis gekopieerde cassette-opnamen van onze Westerse disco-hits verzeild in een geanimeerd gesprek met een aantal Oost-Duitse studenten. Ook daar was men blijkens diverse posters begaan met het (door de VS) verdrukte Midden-Amerika. De sympathieke Britse protestzanger Billy Bragg trad er die avond ook op. Tussen de bedrijven door beleed deze, in een poging om de gescheiden werelden te verenigen dat “socialism has got everything to do with love for people”. De studenten reageerden hierop met een nuchter “Hij weet niet waar hij het over heeft”.  Ook the Clash stak haar steun en bewondering voor de Sandinistische boerenrevolutie (en afkeer van Amerika's bloedige machtspolitiek in Zuid/Midden Amerika) niet onder stoelen of banken. Idealist en socialist (al is dat nog steeds een ruim spectrum tussen zeg AOC of Joop Den Uyl en Stalin) Joe Strummer kon ook niet bevroeden dat 40 jaar na de boerenrevolutie van de Sandinisten Nicaragua na Haiti het armste land van het Amerikaanse continent zou zijn, onder leiding van de inmiddels behoorlijk dictatoriale sandinist Daniel Ortega (en zijn vrouw). Het doet echter helemaal (nog steeds) niets af aan de kwaliteit van dit werk, voor Strummer stond er in ieder geval iets op het spel. Destijds was ik net zo blij als Strummer met het ophoepelen van de moordenaar Somoza en hoopte ik net zozeer op betere tijden voor de Nicaraguanen. Naar die hoop kan ik nog hartstochtelijk terugverlangen. De hoop, de gretigheid, de levenslust; het zijn allemaal elementen van dit geniale meesterwerk.

Dit is 1 van die veborgen schatten van de jaren tachtig. Bij deze plaat waren de somberste wolken a la Joy Division al wel voorbij getrokken. "After the rain" is het niet zozeer 'zonneschijn' maar een prachtig spel van schaduw en licht. Ik vond the Comsats wel een sypathieke band en was dus enigszins onthutst om ze jaren later live in Utrecht toch wel aan te treffen als enigszins verlopen mannen. Ik denk dat ze toch niet goed van de drank en drugs af hebben kunnen blijven. Misschien hielp het ook niet dat ze nooit helemaal op waarde zijn geschat. Dat doet echter niets af aan de kwaliteit van deze plaat, die staat en blijft staan.

Geweldig album (& late ontdekking). Destijds verkoos ik - met mijn beperkte scholierenbeurs - Fiction, welke destijds door b.v. OOR als hoogtepunt van de Comsats werd beschouwd. Wel is die duidelijk lichter dan deze donkere, maar niet moeilijke tweede. Sleep no more staat nog stevig in de Joy Division-traditie (samen met Echo and the Bunnymen werden de Comsats als artistiek gelijkwaardige erfopvolgers beschouwd), waar Fiction meer reikt naar U2 en de Simple Minds - zonder enigszins vergelijkbare verkoopcijfers te halen helaas. The Comsat Angels zijn inmiddels het best bewaarde geheim van de postpunk, aangezien ze nog steeds niet (/nauwelijks) op spotify te vinden zijn. Kwalitatief is Sleep no more zeker gelijkwaardig aan Fiction. Samen met de eerste 4 albums van Echo and the Bunnymen (en Author! author! van The Scars) hebben we het dan over absolute hoogtepunten van de postpunk(-Britpop) van de vroege jaren 80.

In deze tijden waarin iedereen het heeft over aldan niet verantwoordelijkheid nemen en/ of vooruit zien besluit een troepje energieke jongemannen het ruime sop te kiezen om piraat te worden. Zie hier de conceptgedachte die een rode draad vormt door de cd “Debeste.Stuurlui.Ooit” van het Noord-Amsterdamse The dont touch my Croque monsieurs (oftewel TDTMCM). Moeten we dat serieus nemen?
Daar heeft het wel de schijn van want TDTMCM heeft nogal wat steekhoudende argumenten. Bijvoorbeeld dat TDTMCM een echt bandje is waarbij iedere muzikant het geheel op onmiskenbare wijze onderschraagt. Ze doen mij wat dat betreft –niet eens zozeer qua muziek- wel wat denken aan de Stone Roses in hun vroege dagen. Het zooitje ongeregeld wordt stevig in het gelid gehouden door de ongemeen strak drummende Papalino. De zowel funky als sterk melodieus bassende Rowan Parry completeert het ritmetandem. Een mooi voorbeeld van een geemancipeerde bassist in de traditie van Jack Bruce en Peter Hook. Met een muzikale klusjesman als Kaj Bos op gitaar zou je nooit meer een Pool inhuren. Fijn slaggitaarwerk in diverse maatsoorten afgewisseld met smaakvolle soli, of het nu gaat om rauwe stonerrock of de begeleiding van een gevoelige ballade, je kunt het aan hem overlaten. De branie van Ian Brown vindt zijn gelijke in de zanger Abel van Gijlswijk. Getapt en onbesuisd maar iedere keer houdt ie ons bij de les met credible wijsheden over de wereld van vandaag, poetische invallen en verrassende associaties. Woordklank en betekenis vallen vernuftig samen in de muziek. De muziek wordt wel omschreven als Nederlandstalige (aldan niet anarcho) punkhop dus dat kan de gemiddelde radioliefhebber afschrikken. Tuurlijk ze zijn onaangepast en luidruchtig en soms ook grof in de mond. Maar niemand verwacht dan ook van een piraat dat hij zijn voeten veegt. Als je daar overheen stapt merk je dat alle nummers verrassend catchy zijn en na verloop van tijd niet meer uit je hoofd te krijgen. Zoniet is er altijd nog de nieuwe van Jeroen van der Boom.

Prachtig ambachtelijk album dit. Met strijkers is het altijd moeilijk om niet obligaat te klinken (onze Volendamse scene heeft daar b.v. een patent op) en om echt iets aan de compositie toe te voegen. Ultieme voorbeelden daarvan zijn Nick Drake (Five leaves left) en Jacques Brel ((7) Ces gens la), maar ook Echo and the Bunnymen (Ocean rain) en deze schijf zijn voorbeelden van hoe het wel moet. Deze plaat heeft eenzelfde "sturm und drang" als the Arctic monkeys, maar klinkt iets 'smoother' en is daarom ook meer aan mij besteed (of misschien moet ik mij daar ook meer in verdiepen). In ieder geval klinkt het album, qua (onafgebroken) kwaliteit van de composities, arrangementen en onderwerpkeuze (de (onmogelijke) liefde en al haar wederwaardigheden) tegelijk nostalgisch en tijdloos. Ik kan me voorstellen hoe een (als afgebeelde, Jane Birkin-achtige) muze de muzikant(en) tegelijk tot diepe wanhoop en grote artisitieke prestaties leidde(n).

Een van de beste albums ooit in Nederland gemaakt als je het mij vraagt. Ik was al groot fan van the scène, maar wat The hier klaar speelde is helemaal de overtreffende trap. Zijn teksten zijn hier nog persoonlijker en soms bijna profetisch. Hoe hij de God van Nederland beschrijft: "laat de geest graag vrij bewegen, maar de greep van zijn strenge hand houdt de stoutste dromen tegen". Niemand die dat zo raak wist te bezingen, scherp maar met mededogen. Daarnaast hoor je hier hoe goed hij als gitarist was (veelal akoestisch) in een set briljante songs.

Avenue was wel wat moeilijker dan 'open' maar wel weer een stuk gelijkmatiger dan 'blauw' (Deze zakt na 'brand' toch wel in). Eigenlijk is avenue dus wel een beetje de verborgen diamant in het oeuvre van de scène.

Met Blauw en met name de briljante openingsreeks introduceerde de scène zich bij het grote publiek. blues die tegelijk Hollands en zwart klinkt met hier en daar Manchester invloeden. de nummers na Brand zijn nog steeds bovengemiddeld maar houden niet helemaal het ijzingwekkend hoge niveau vast van de eerste trits. Blauw is onontkoombaar maar nog net ietsje minder gelijkmatig dan open en Avenue de la Scène.

ik had 'open' destijds op een cassettebandje staan met Lenny Kravitz 'let love rule' op de andere kant. dat was geen harden want ik moest Lenny iedere keer doorspoelen. Open is zo'n album die speciaal voor mij geschreven leek te zijn. geen idee hoe The aan die inside information kwam, maar hij wist de kortste weg naar mijn hart te vinden. Dat zal hij, niet alleen bij mij blijven doen.

Zomaar eens opgezet na vele jaren, waar ik ze natuurlijk zeer te kort mee doe:
Ja deric raven, wat een tijd was dit om je eerste schreden te zetten in de wereld van de betere popmuziek. The sound deed niets onder voor de andere bovengenoemde namen. Ik vind dat de muziek van the Sound zeer tijdsbestendig is gebleken. Ik ben weer opnieuw onder de indruk van de stem van Borland, je hoort er helemaal in terug hoe eerlijk, wars van poses hij was. En getalenteerd vooral.

Lost Highway schreef:

Ik vond het destijds een wat magere tijd, veel grote bands (U2, REM, Echo &..) die toch duidelijk over hun top heen waren en de nieuwe grootheden dienden zich niet overmatig aan. Met Pearl Jam en Nirvana had ik minder. Dus schaar ik dit album (naast het 'Open' & 'Avenue de la scene' van the Scene en het werk van the Brandos tot de schaarse hoogtepunten van de nineties. Deze plaat klinkt nu 25 jaar later nog altijd even verfrissend als toen. Geen zwakke schakels hier. Door het 'kindstemmetje' ben je geneigd wat Harriet Wheeler vocaal doet te onderschatten. Het gitaarwerk is ook geweldig, sprankelend en oorspronkelijk. Als ik "my finest hour" hard draai is het bijna huilen van genot om zoveel artistiek vernuft (waar ik dan getuige van mag zijn).

Zeer ondergewaardeerde band, een van de beste van de jaren tachtig. Mooie stijlvormen; zwart romantisch, arty maar toch ook heel natuurlijk. Het ervaart niet als een verzamelalbum maar als hechte eenheid van schitterende songs.

Ik gaf mijn mening al bij de Young Marble Giants (waar The xx veel mee wordt vergeleken): En zo laatst weer eens gedraaid, vind ik het nog steeds een mooi, sfeervol album. Kenmerkend en effectief:
- de droog-bedeesde vraag- en antwoordzang van Romy Madley Croft (verder ook gitaar) en Oliver Sim (verder ook bass);
- het gestileerde gitaarspel van Romy, met voortdurend melodische patronen, heel weinig volle akkoorden en nog minder distortion, wel veel echo en chorus;
- De ruimtelijke productie waar ook (electro-percussionist) Jami xx voor tekende, met droge klappen, diepe bassen die je meer dan dat je ze hoort door de kamer voelt denderen.
Stijlvol en fraai, alhoewel ik wel denk dat het een eindige formule is, die je niet 5 albums op dezelfde manier kunt toepassen. Ik ken de andere albums ook niet en eerlijk gezegd is de drang om die ook tot me te nemen beperkt.

Ik maak me sterk dat dit zijn beste album is. De eerste 2 vind ik ietwat gedateerd. Starsailor wat te experimenteel. Deze bevindt zich in het ideale midden. De jazzy arrangementen en zijn expressieve stemgebruik maken dit een tijdloze plaat. Een soort Nick Drake voor gevorderden. Ongepolijst en duister maar o zo mooi.

Lucky Luke zegt:

Helemaal mee eens, Verlaine is uitermate miskend en is hier in zijn beste doen te horen. Wat een geweldige en unieke gitarist is hij toch ook. Ik vind eigenlijk beide versies van "Kingdom come" wel hun eigen bekoring hebben. In ieder geval maakte Bowie het origineel niet overbodig. Dat ik 4,5 i.p.v. 5 sterren waardeer is om het verschil met 'Marquee moon' aan te duiden en misschien vanwege het iets mindere 'Yonki time'. Maar verder is het volledig Television-kwaliteit.

eigenlijk zou dit album en niet Sgt Pepper het ijkpunt moeten zijn van de jaren zestig. Het is een volstrekt natuurlijke en geloofwaardige blend van folk, rock en soul. Ze worden wel eens bekritiseerd om de ietwat escapistische teksten. Maar ik heb dit veel liever dan het vrijblijvende hippiegewauwel die in die tijd nogal opgeld deed. Dit is veel tijdlozer ook. vreemd dat zo weinig mensen dit album kennen. Ook Dave Mason is hier intopvorm als songschrijver en gitarist. En welke bleekneus had zoveel soul in zijn donder als Steve Winwood?

Geniale teksten, terwijl de muziek gevarieerder en beter uitgearrangeerd klinkt dan hiervoor. TK klinkt volwassen als een gerijpte Nick Cave en street credible als de debuten van The undertones en Echo and the Bunnymen en dat dan in je moerstaal; onontkoombaar deze plaat!