In Nederland is het overheersende beeld dat de Engelsen zich met deze 'hype' weer gek laten maken en voelt iedereen zich verplicht bezwaren in te brengen. Ik had dat zelf ook wel in het begin. Maar deze verdampen geheel na een tijdje. Dit is echt één van de beste platen (en zeker debuutplaten) die ik de laatste tijd heb gehoord. Alice/Ellie heeft sowieso ook wel 1 van de meest sensuele stemmen die ik recentelijk mocht beluisteren. Het meest bijzondere vind ik dat het melodieuze karakter in alle liedjes -of deze nu hard of zacht zijn- overheerst. 'Freazy' is wat mij betreft de undergroundhit van dit jaar, ook al beseft geen enkele van onze dj's dit.

Thatorchie zegt: Dat dit het meest poppy album van Wolf Alice is stoort mij nergens. Ik heb hem afgelopen tijd meer gedraaid dan enig voorgaand werk en nochtans heeft de verveling nog nergens toegeslagen. Integendeel; de meeste nummers worden beter naarmate je ze vaker hoort. Favorieten zijn: Bloom Baby Bloom, Passenger Seat, Midnight Song, White Horses en The Sofa, maar 'skippers' zitten er verder niet tussen en het betreft ook een voldoende afwisselend geheel.

Nimmer schurkte Wolf Alice zo dicht tegen Harry Styles aan en ook de veel aangehaalde 70s / Fleetwood Mac referenties zijn terecht. Als je dan toch iets negatiefs moet noemen dan (naast de (vocale) dominantie van Ellie Rowsel binnen de band (zie ook mijn comments bij "My love is cool") - waarbij ik de rest van de band ook weer niet tot inwisselbare hulpkrachten wil degraderen) vraag ik mij wel eens af hoe diep de introspectie en het "lijden van de kunstenaar" gaat. Waar FM bij Rumours nog de dramatische storyline van het maar liefst 2*1 + 1 perspectieven op het op de klippen lopen van liefdesrelaties had, lijkt Ellie best happy met haar leven (ook ondanks het woeden van de wereld). "The clearing" interpreteer ik nog niet als een pijnlijk afrekenen met oude demonen, meer met het afschudden van verwachtingen (b.v. aan die als 'Indie-queen'). Maar ik gun haar ook alle geluk van de wereld en met de omvang van haar hier tentoongespreide talent mag dit ook eigenlijk niet als bezwaar gelden.

Treurig dat zo weinigen (getuige de weinige rankings/reacties) dit meesterwerk op waarde weten te schatten. Ik weet, het album is nooit op cd verschenen en elpee-versies zijn schaars, maar het hele album is op YouTube gezet. Brand deze op een schijf en draai hem 'grijs' want hij verdient het. De esthetische (maar toch niet te) benadering van Wolverlei en ook de ongebruikelijke klankkleur van de stem van Frans Smulders (een soort "Ome Frans zingt op een feestje" -en nog verassend zuiver en soepel ook -ik bedoel dat vooral positief; het klinkt heel natuurlijk) houden deze band ver van de geitenwollensokkensfeer en opgelegde emoties die veel folkmuziek kenmerkt.

Het briljante van deze plaat is vooral de opbouw. Je wordt vanaf de eerste noten meegenomen op een weergaloos luisteravontuur die je meevoert naar ongekende plaatsen (in een al dan niet gedroomde vaderlandse geschiedenis). Als je (na genoeg luisterbeurten!) met de 'Studentenmarsch' de plaat uit marcheert heb je tranen in je ogen over zoveel artistiek vernuft.

Mooie voorbereiding op het geniale "Wind Tegen". De esthetische (maar toch niet te) benadering van Wolverlei en ook de ongebruikelijke klankkleur van de stem van Frans Smulders (een soort "Ome Frans zingt op een feestje" -en nog verassend zuiver en soepel ook -ik bedoel dat vooral positief; het klinkt heel natuurlijk) houden deze band ver van de geitenwollensokkensfeer en opgelegde emoties die veel folkmuziek kenmerkt. Wolverlei was dan ook (en is nog steeds) de top van de eredivisie van de Nederlandstalige folk.