Er is iets vreemds aan de hand met Nederland. Wij Mogen onszelf graag gidsland noemen voor hetgeen er toe doet en ook buitenlandse bands komen graag in Paradiso spelen. Als het echter gaat om muziekproducten van eigen bodem treedt er een vreemde blinde vlek op. Niet voor niets kennen wij de uitdrukking "on-Nederlands goed"; als het goed is zal het wel uit het buitenland komen en omgekeerd als het uit ons land komt zal het wel niets zijn. Het is ook niet vreemd dat vele Nederlandse bands (Herman Brood, Kane, Anouk, Kensington) proberen alle sporen van ons vlakke landje uit hun muziek te wissen. Dientengevolge heeft Nederland ook geen eigen "Classic rock-catalogus". Als dat wel zo zou zijn zou "Het beste in mij...." naast 'Rumours' in veel meer platenkasten staan. Want dit is een in alle opzichten doorleefd en geïnspireerd werk van iemand die inderdaad niet altijd aan kwaliteitsproducten wordt gerelateerd.

Pffoeh; deric raven levert wel superieur schone bewoordingen aan om de - toch kenmerkende vrouwelijke - kwaliteiten van dit album te illustreren: Dit appelleert zeker aan mijn ervaringen van het legendarische concert op 6 oktober 2023 in Paradiso - welke ik koester als 1 van de allermooiste popconcerten die ik in mijn leven bezocht. De setlist betrof vooral dit album, die zo aan mij voor het eerst werd aangereikt en dat was prachtig, ja ik was een uitverkorene om daar bij te mogen zijn. Ik associeer PJ altijd al wel met vrouwelijke kracht, maar die heeft zij in haar carierre op veel verschillende manieren getoond. De punky, stoere PJ van haar eerste albums, de (niet eens onbenaderbare) femme fatale van "Stories from the city, stories from the sea", de historisch en maatschappelijk geëngageerde grande dame van "Let Engeland shake". Maar de dame die hier in haar prachtige witte jurk op het podium stond, dezelfde dame die dit album volzong en speelde betrof weer een andere force of nature. Kwetsbaar en gedistingeerd tegelijk, krachtig in haar eenheid met haar band en met haar kunst, één in het moment. Het album is, de liedjes zijn te uitgebalanceerd om als 'ruw' te omschrijven, ondanks dat de schoonheid niet helemaal voor de hand ligt. Die is er en komt gestadig tot je, tenminste als je je voldoende openstelt. Vergeleken met haar eerste albums zou je dit werk wellicht 'pastoraal' kunnen noemen. Ze zingt ook ijler en hoger, maar met een specifieke kracht. Met Joni Mitchell wisten we al dat het kon, dat vrouwen in de muziek volstrekt gelijkwaardig konden zijn aan de man. Inmiddels zeker door een PJ Harvey, maar er zijn ook alweer zoveel anderen (ik noem een Caroline Polacheck, maar ook een Lexi Jones - idd de dochter van...), is de vrouwelijke macht in de popmuziek alomtegenwoordig en onafwendbaar. Wel valt het mij op dat het album hier relatief laag wordt gerankt, vergeleken met de superlatieven die de Paradiso-concerten - gevuld met dus vooral dit werk - losmaakten. Hij doet wat mij betreft niet echt onder voor die andere prachtalbums die ik al noemde.

Madjack71Volgens OOR’s popencyclopedie was Crazy eyes het laatste album van een supertrio. Daarna zou het minder worden met de artistieke prestaties van deze legendarische seventies-band (al ken ik nog best wel een trits goede Poco-songs van na dit album). Het was sowieso het laatste album met toch de initiator en drijvende kracht Ritchie Furay, die door David Geffen reeds voor de – ‘All star’ - Souther-Hillman-Furay Band was gerekruteerd. Furay was destijds al behoorlijk gefrustreerd door het uitblijven van succes voor zijn kindje Poco. Dit was nog voordat zijn bekering - die ook zou uitmonden in een fulltime predikantschap – hem peace of mind zou verschaffen. De titel ‘Crazy eyes’ was gebaseerd op Gram Parsons van wie Brass Buttons werd opgenomen en door wie Furay blijkbaar mateloos gefascineerd was. Ongeveer even getalenteerd en belangwekkend voor het ontstaan van de countryrock, maar veel zelfdestructiever dan Furay die zich dus niet veel later als reborn Christian als een politieke conservatief zou ontwikkelen. Crazy eyes beschouw ik als een goed maar wel het minste album van het ‘supertrio’; ‘From the inside’ (mijn favoriet) is frisser en soulfuller en (het bijna even goede) ‘A good feeling to know’ is samenhangender dan deze. Het is wel een staalkaart van wat Poco vermocht; in de eerste twee nummers kan vooral Rusty Young (net als op de eerste 2 platen van Poco) op snelheid laten horen wat hij in huis had. Vervolgens doet Timothy B. Schmit op ‘Here We Go Again’ wat hij altijd goed kan; fraaie, lyrische Westcoastrock laten horen. Je vindt het bijna jammer dat hij niet net als op de voorganger 2 nummers aandraagt. De afsluiter van kant 1 ‘A Right Along’ is een niet verkeerde Paul Cotton-song.

Kant 2 opent een beetje als een vertwijfelde poging om bij de tijdsgeest aansluiting te vinden. Het door Bob Ezrin orkestraal gearrangeerde titelnummer is een epische (als basis door Furay aangeleverde) track, zoals dat destijds in zwang begon te raken. Daar hou je van of niet: over het door Ezrin geproduceerde ‘Berlin’ van Lou Reed lopen de meningen uiteen. Ik vind het nog steeds wel mooi, maar bijvoorbeeld Lou Reed zelf was er achteraf niet zo over te spreken. In het geval van Poco kan ik zeggen; niet onaangenaam, maar ook wat over the top voor de zo aantrekkelijk-weinig-pretentieuze-band-Poco (al nam Furay met the Buffalo Springfield ook al reeds het orkestraal gearrangeerde “In the hour of not quite rain” op. Het ook iets langer en langzamer uitgewerkte ‘Magnolia’ van J.J. Cale is beter geslaagd. De vintage Furay song “Let’s Dance Tonight" is een goede, maar niet spectaculaire afsluiter. De verdere afloop is bekend. Ook ‘Crazy eyes’ bracht Poco niet de verdiende hitsingle en/of roem zoals deze Furay en Poco ook in hun verdere carrières niet meer ten deel zou vallen, al kunnen we ook niet stellen dat ze het zonder enige erkenning van de liefhebbers van de betere countryrock moeten stellen. ‘Crazy eyes’ Gram Parsons zou nog voor de release van het album aan een overdosis komen te overlijden. En (pastor) Ritchie Furay leefde nog lang en…..

from the inside geeft mijns inziens mooi aan waarom poco een betere band was dan de Eagles (hoewel ze maar een fractie van de verkopen van de Eagles haalden): meer diversiteit en spontaniteit en veel minder effectbejag.