Heerlijke plaat, met schitterende ballads en funky-ietwat-tegendraadse-blues-stampers. Het ligt allemaal niet zo voor de hand wat the magic band doet -clichés worden kundig vermeden. Daarom raak je er niet snel op uitgeluisterd terwijl de drempel voor dit album ook weer niet te hoog ligt. Deze plaat kwam ook nog langs bij the (Eagles-hater) Big Lebowsky. Inderdaad; Captain Beefheart is met 'Clear spot' het immer coole alternatief.

Cor zegt Idem dito, voor het eerste stuk dan. Behoorlijk onder de indruk (nog steeds) van het album "Desire, I Want to Turn Into You" dus dat prikkelde de nieuwsgierigheid naar deze voorganger. Valt mij echter in het geheel niet tegen. Mooie, mysterieuze melodieën / prachtige vocalen van multitalent Polacheck. hoe haar stem verglijdt in tonenreeksen is uniek en overeenkomstig prachtig en een instrument (of met overdubs een batterij van instrumenten) op zich. Waar DIWTTITY luistert als een mnisch/extatische verliefdheidskoorts is deze schijf veel ingetogener. Ik ontwaar nog geen zwakke momenten op dit album en mijn (voorlopig) favoriete tracks zijn: Look at Me Now en Hey Big Eyes (bijna conventionele ballads) en natuurlijk de teaser "So Hot You're Hurting My Feelings".

Een wonderlijk zijpaadje van Polacheck is dit werk. Wikipedia meldt dit erover: "In January 2017, Polachek released her second solo studio album, Drawing the Target Around the Arrow, under her initials, CEP. She was scheduled to perform at Moogfest 2018, but pulled out in December 2017" (:strubbelingen met organisatoren/inclusiviteitsdingetje). Het moet volstrekt niet in lijn met het overige werk van Polacheck (inclusief Chairlift en Ramona Lisa) worden beoordeeld. Je moet meer denken aan het ambient-werk van Brian Eno, al zou je die zelfs nog melodieus kunnen noemen in vergelijking met deze volstrekt instrumentale & elektronische soundscapes. Niet alleen haar machtigste wapen; haar fabuleus wendbare zang, maar ook voor haar kenmerkende meer of minder plausibele melodielijnen lijken te ontbreken. Ik ga hem ook - denk ik - (op basis van 1 luistersessie en ik weet niet of ik er meer aan ga wagen, nog) niet ranken.

Ik heb deze plaat al vrij lang in bezit. Ik wilde destijds van ieder genre (ter oriëntatie) de highlights hebben en deze leek mij datgene voor de disco ("Off the wall" van Michael Jackson is daar ook zo één van, wat daarna kwam viel niet meer onder het label 'funk/disco' maar 'pop'). Om met de deur in huis te vallen: de 2 singles 'Le Freak' en 'I want your love' worden nergens overtroffen en eigenlijk ook niet echt benaderd. Dat is geen schande en het is daarmee zeker geen slecht album. Die 2 singles zijn immers zo onwaarschijnlijk goed, dat als je daar een stukje achter hangt de kwaliteit nog steeds heel behoorlijk kan zijn. Het vehikel 'Chic' van Bernard Edwards en vooral Nile Rodgers wilde kwaliteit leveren, van buiten en van binnen. Ik vind het nog altijd zo'n mooie tegenstelling dat het nummer 'Le Freak' zo onderkoeld en beheerst is en toch zo swingt als een tierelier (en als dansklassieker schier onverslijtbaar). Ik moet op de dansvloer dan altijd uitkijken voor zweetvlekken onder mijn oksels, maar daar hadden de dames Alfa Anderson (+RIP in 2024) en Luci Martin - eigenlijk Diva Gray (ook +RIP in 2024) maar ik denk dat Luci Martin knapper en chiquer oogde op de clips en de hoesfoto - geen last van. Deze - op Roxy Music geïnspireerde - focus op stijl en uiterlijk vertoon zit de plaat niet echt in de weg. Ik vind "I want your love" altijd nog mooier en zeker zo dansbaar; die blazerspatronen aan het eind in wisselwerking met de stuwende, onverstoorbare bass van Bernard Edwards en het hypnotiserende funky slaggitaarwerk van Nile Rodgers. Op de (prima) instrumental 'savoir faire' kun je trouwens horen dat Nile Rodgers ook zeer virtuoos en Jazzy kan soleren en dus als gitarist 'breder' is dan zijn zo herkenbare (Daft Punk!/) "Chic-rhythms". Ja, het blijft dat disco meer een 'single'-genre dan een album-genre is en meer dansmuziek dan luistermuziek, maar het album is (in zijn totaliteit) zeker aangenaam en zonder echt zwakke momenten.