Brunniepoo schreef:

Nee, ik beschouw het dan toch meer als een subtopper in de categorie 'Young Americans' (alleen dan behoorlijk minder toegankelijk). De beste Bowie-albums zijn voor mij toch:
- Station to station
- 1. Outside
- Scary monsters
Puur op basis van conceptuele en sfeertechnische samenhang en gemiddelde songkwaliteit. Ik hou rekening met de mogelijkheid dat het besef dat we het nu zonder Bowie moeten stellen bijdraagt aan de positieve waardering van dit (afscheids)album en de inmiddels 46 pagina's die er al over zijn volgeschreven.

Zojuist nog met tranen in mijn ogen naar "Strangers when we meet" geluisterd. Het lijkt net als z’n laatste plaat een soort blik achter de horizon van dit leven:
1) Is er iets na dit leven?
2) Ontmoeten we onze geliefden daar weer?

Antwoorden:
1) ja, mogelijk
2) nee, en dat is (uiteindelijk) niet erg
Er zit een soort omklapmoment in het nummer, eerst lijkt Bowie ‘resentful’ om de onafwendbare ‘scheiding’ en later is er vrede met het gegeven (...omdat we allen onderdeel worden van een soort gezamelijk bewustzijn?).
Maar misschien hoor ik het ook allemaal verkeerd; zo goed is mijn Engels nu ook weer niet.

In ieder geval is dit voor mij de grote ontbrekende Bowie in de top 2000. Wie dit met mij eens is kan dit nummer toevoegen in de stemlijst voor 2016.

Het is bepaald geen straf om dit album weer eens te beluisteren, zoals ik onlangs tijdens mijn 'rouwperiode' weer eens deed. Toch heb ik het album niet herontdekt of zoiets. Hoogstens kwam ik tot de conclusie dat zelfs Bowies 'mislukkingen' nog steeds interessant zijn (net zoals een mindere single als 'Blue Jean' nog altijd boven heel veel omliggend hitparademateriaal uitsteekt; een mindere Bowie is voor normale stervelingen nog altijd heel wat...). Het interessante vind ik dat je bij Bowie altijd veel referenties naar andere kunstuitingen en vooruitwijzingen naar later werk kunt vinden. Zo refereert '1984' heel duidelijk naar de (soul-)richting die hij met zijn volgende plaat "Young Americans" zou opgaan. Waarom die wel vaak op mijn draaitafel terechtkwam en deze de afgelopen jaren nauwelijks moet toch iets te maken hebben met een zekere tijdsgebondenheid, hoe futuristisch het concept ook eigenlijk was bedoeld. Het werd 1984 maar de wereld van Orwell en "Diamond dogs" kwam niet naderbij. In die zin beschouw ik "Diamond dogs" dan ook als de 'vingeroefening' voor zijn geniale futuristische dystopia '1.Outside' (met daar opnieuw Mike Garson op de toetsen en daar pas echt in een glansrol). Ook hier weer aanhalingstekens want slechte nummers staan er niet op 'Diamond dogs' en de titelsong en 'Rebel rebel' zijn natuurlijk klassieke Bowie-singles. Maar volgens mij had Bowie dit album nodig om definitief af te rekenen met zijn (Europese) glamrock-periode en zijn vleugels uit te slaan. Het vervolg is bekend en overtrof ieders verwachtingen, mogelijk ook die van de meester zelf.

Kun je de historische impact van dit album overschatten? Wat zou Japan, Simple minds, Duran duran, Joy Division en talloze andere bands anders hebben geklonken zonder dit album. Dit is toch wel 1 van de top 10-invloedrijke platen ooit. En ook nog kwalitatief hoogstaand en niet gedateerd. Waarom dan toch 4,5 sterren? Om toch de overtreffende trap van 'Station to station' duidelijk te kunnen maken. Dat album draaien blijft een hyper-intense (ik had een ander woord in gedachten maar die laat ik achterwege) ervaring van alfa tot omega. Dus Bowie wordt hier slachtoffer van de kwaliteitsstandaard die hij zelf had neergezet.

west schreef:

Voor mij tekent zich wel een beetje af: 'Ziggy Stardust', 'Station to station' en 'Low' zijn een beetje de alom erkende meesterwerken.
Ietwat overgewaardeerd, voor zover je daar in het geval van Bowie (waarvan alles wel een minimum kwaliteit heeft) van kunt spreken zijn 'Heroes' en 'Black star' -de laatste overigens om begrijpelijke redenen. Duidelijk ondergewaardeerd zijn 'Young Americans', 'Scary monsters' en '1.Outside'. Ik hoor die wisselvalligheid niet in Scary monsters. Het album is juist conceptueel heel sterk, zonder dat de spanningsboog ergens inzakt. Ik heb de zang op dit album altijd erg gewaardeerd, meer expressief en direct dan theatraal. Vocaal vind ik Bowie hier verder ontwikkeld t.o.v. Ziggy Stardust. Ik hoorde nooit een zwakkere B-kant. 'Teenage wildlife' is 1 van Bowies beste nummers. Niks mis met 'scream like a baby'. Bowie had altijd een goede neus voor wat er om hem heen speelde en had dus ook goed door dat Tom Verlaine rond die tijd artistiek piekte. Het is niet eenvoudig om het geweldige origineel van 'Kingdom come' te evenaren zoals Bowie hier deed, puur op basis van oprechte bewondering en inleving. Ere wie ere toekomt.

Een ....(...iets seksueels..., sorry ik kan niets anders verzinnen) van alfa tot omega. Een album om in zijn geheel mee te zingen ook. Vocaal heeft dit album dan ook net mijn voorkeur boven Ziggy (mooi ook in de lage registers). Fantastisch pianowerk van Roy Bittan en Earl Slick doet op gitaar eigenlijk niet onder voor Robert Fripp en Adrian Belew later, gestut door de ritmegitaar van Carlos Alomar. Mooi hoe de tegenstrijdigheid tussen de ubercoole 'Thin white duke' combineert met de emotionele intensiteit van "word on a wing" (waar ik in het begin aan moest wennen; een echte groeidiamant!), 'Stay' en "Wild is the wind".

Wat schalen mensen deze plaat toch laag in. Ten opzichte van Diamond dogs is dit album zo'n reuzensprong vooruit! Dat heeft ook te maken met het meer dan verdienstelijke songmateriaal. Vocaal is ie enorm op dreef en de nieuwe (merendeels zwarte) muzikantengroep is een revelatie. Het is dan wel een soul album, maar het blijft toch wel echt Bowie, ietwat afstandelijk en ongenaakbaar. Volgens mij is George Michael's Freedom geïnspireerd op het funky pianospel van het nummer Young Americans. Dit is dan ook een van de meer tijdloze platen van Bowie.

Jullie reactie maakt mij attent op inderdaad de nodige verschillen, maar met deze karakterisering doe je 'Tin drum' toch te kort. Ik was destijds zo ongeveer fan van Sylvian & co en vond zodoende alles prachtig. Inderdaad is de sound van Tin drum agressiever en de percussie strakker. Bij Brilliant trees hoor je zowaar Jazz-invloeden die toch wel nieuw zijn. Toch zou ik eerder willen stellen dat er een gestadige ontwikkeling is naar een steeds lossere en organische benadering. Een kwaliteit van Sylvian (& co) was toch wel dat men de techniek op die manier wist in te zetten; de synthesizers (&..) klinken niet naar machines maar naar 'organismen' of een "combinatie van levenloze en levende natuur". Dat hoor ik al heel sterk in b.v. 'talking drum', 'ghosts' en 'Canton' van Tin drum. Het meer ontspannen en uitgesponnen karakter van Brilliant trees zou je als "meer spiritueel" kunnen omschrijven. Maar voor mij is het geen kwestie van de 1 of de ander; beide albums zijn door mij ten zeerste aanbevolen. Ik zou met enige fantasie 'Tin drum' als het laatste grote art-rock-album (wat Bowie en Roxy inmiddels deden voldeed ook niet meer aan deze categorie) willen omschrijven en 'Brilliant trees' een beginpunt, van een niet nader omschreven stroming welke vooral door Sylvian zelf is geïnitieerd en werd geëxploreerd.