Neal Peart: Dat is wat mij betreft een understatement. Ik had geen hekel aan de versie van Thomas Dolby, maar die haalde het (ruim) niet bij deze versie van Barry Reynolds - waarbij ik ook moet opmerken dat dit nummer conceptueel geweldig past bij de algehele soul searching expedition van dit album. Tragisch (voor niet bezitters) dat het album niet meer op spotify te horen is. Dit draagt bij aan de kwalificatie "miskende parel".

davevr zegt:

Voor mij - een achterlijk late kennismaking (:wederom getipt door de Caroline Polacheck-link) met Blood Orange maar - ook een dikke 5-sterren-album-van-het jaar-2025-waardering.

En inderdaad erwinz; categorisering is lastig (en ook geen noodzaak):

Mooi ook het hergebruik van "sing to me" van Durutti Column (ook al zo'n late ontdekking).

Ik moest daarnaast ook nog een beetje denken aan de Blue-notige-Jazz-(Indie-)Pop van Prefab Sprout. Mijn excuses voor zulke lelijke/ontoereikende woorden voor zo'n album vol schoonheid. Het vernuftige en verraderlijke van Essex Honey is dat de plaat reeds bij eerste beluistering aangenaam en zeker niet ontoegankelijk is, maar dat je hier ("plezante muzak") ook in kunt blijven hangen. Echter, pas bij herhaalde beluistering komt de diep doorleefde melancholieke schoonheid echt - aangrijpend - (mede geïnspireerd door het overlijden van zijn moeder) tot je.

Tja Bløf, tegelijk één van de meest geliefde en meest verguisde bands van Nederland. Dat laatste eigenlijk bij het soort pers en publiek voor wie Nederlandstalige rock meestal toch al geen streepje voor heeft. Serieuze Nederlandse popmuziek komt (voor hen) bij voorkeur uit de Excelsior-stal en is dan ook meestal Engelstalig (of in een 'hippe-hiphop' vorm gegoten). Voor mij is dat toch anders, want ik besef terdege hoe naakt Nederlands voor ons klinkt en hoe moeilijk het ook is om een goede liedtekst te schrijven. Iets wat onze Engels-zingende artiesten dus wellicht overkomt bij Engelssprekend publiek. Misschien is het tekenend waarom zo weinig Nederlandse acts (buiten de Dance-scene dan) in de UK of Amerika aanslaan. Dus ik sta in beginsel sympathiek tegenover deze jongens. Toch komt het mij wel eens voor dat ik mij aan Bløf stoor: soms zo (nodeloos) zwaar op de hand en "op het scherpst van het mes" i.p.v. 'sne(d)e' in 'Boven' is bijvoorbeeld jammer en qua klankbeeld ook onnodig. Ook vind ik soms de liedjes qua melodie te eenvormig. Maar alleen al op basis van "Blauwe ruis" heeft Bløf haar plaats in het Pantheon van de Nederlandse popmuziek verdiend. Want hier klopt alles, qua inspiratie, tekst en muziek. Een indrukwekkend document en mooi eerbetoon aan Chris Götte.

ik kan weinig toevoegen aan de recensie van Rudi: 13 is een meesterwerk!

Mijn favoriete Dylan alhoewel ik zeker niet al zijn albums ken. Ik kon de opvolger van deze (zijn reli-album "Slow train coming"), mijn eerste kennismaking met Dylan destijds gelukkig met iemand ruilen voor Grace Jones - Nightclubbing (terug dus). Ik vind dat nog steeds een goede ruil (ondanks de bijdragen van Mark Knopfler op STC). Tegen "Street legal" liep ik pas veel later op. Ook dit album is uitermate spirtitueel, maar vanuit een ander perspectief - dat van de blues, dat van Bijbelpersonage Job. Het zoeken is oneindig veel interessanter dan het vinden -zo blijkt. Zo contemplatief als hier hoorde ik Dylan zelden. Muzikaal is het een amalgaam van van alles: blues, soul, gospel en een beetje 'witte' country en folk. Maar ik durf toch te stellen dat dit zijn meest 'zwarte' album ooit is. Dieper ook dan zijn 'mindfucking' Blonde on blonde.

Misschien wel de ideale compilatie dit. Al ken ik de originele albums niet, vind ik dit wel een heerlijk overzicht. Soms heb je met live albums een hele mooie spanningsboog -zoals hier- die dan weer heel anders is dan die van de studioalbums. Je valt wel met je neus in de boter met zo'n set van klasse songs. Daarnaast is dit album heerlijk spontaan en ben ik ook erg gecharmeerd van de folky arrangementen.

Geweldig album dit, intimiderend zoveel creativiteit samengebald op vier plaatkanten. En hij wordt alleen maar beter met de jaren. Destijds moest ik nog wat wennen aan de rockers, de ballads vond ik meteen al prachtig. Nu is het gewoon het totaal, het hele (concept) album, Bruce en zijn geweldige E-Streetband. Zijn beste!