menu

Hier kun je zien welke berichten matthijs als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alquin - Sailors and Sinners (2009)

3,5
Beste Hans,
Ben best te spreken over deze plaat! Doet mij denken aan Blue Oyster Cult (en dat is een compliment in mijn muzikale wereld). Nadat ik las dat Philipstown "geen enkele goede melodie" kon "bespeuren" had ik mijn verwachtingen verlaagd, maar dat was niet nodig om prettig verrast te zijn:)

Ik zit zelf in een bandje die evenals Alquin nogal uitgesponnen instrumentale muziek maakt, zowel rockin', funky als sferisch. Ik vind t nogal s jammer dat wij meer de stevige dingen neerzetten dan de sferische, wat naar mijn smaak meestal boeiender /mooier is. Het is alsof dat sferische wat ontoegankelijker is, minder voor de hand liggend, spannender. ALS we het toch doen is iedereen meestal erg enthousiast maar toch doen we t niet...

Zo vraag ik me ook af, zou dat bij de jongens van Alquin misschien ook zo werken? Draai op dit moment 'i wish i could' uit 1972 (Marks) waar het sferische naast het rocky en funky een prominente plaats heeft. Ik hoop dat ze t weer s durven... Ze kunnen t wel!

In elk geval kijk ik uit naar t concert van morgen.

Geneva - Further (1997)

4,5
Al vijf jaar sinds de laatste reactie op deze bijzondere plaat. Doet me qua zang, melodieen en productie beetje denken aan Keane, met gitaar dan, en een betere zanger

Golden Earring - 2nd Live (1981)

2,5
Waar LIVE (77) een prachtige bloemlezing is uit hun meer symfonische melodieuze seventies-periode, met nadruk op lange albumtracks, is 2nd live van maar 4 jaar later, geheel anders. Meer radiovriendelijke rocknummers, lekker, met passie uitgevoerd, maar ik mis kippenvelmomenten. Een jaar later zou met Twilight zone dit voor mij pas weer terugkomen.

Overigens vind ik BuddyJoe-Back Home mooi aan elkaar gespeeld.

Greenfield & Cook - Greenfield & Cook (1972)

3,5
Zult-pop, is dat een soort variatie op de paling-sound? Inderdaad erg melodieus. Op
*Where
*Its up to you pt 2
pakt dat goed uit.
En op
*The End (dat ik al in kortere versie op verzamelLP tegenkwam)
zelfs zeer goed.

Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Mooi concert van de man en zijn band gezien, zondag (Paard, Den Haag)! Wat een topmuzikanten en mooie liedjes.

Massada - Live (1980)

4,0
het songmateriaal is wisselvallig. of eigenlijk van constant middelmatig niveau. te weinig om de plaat als geheel 80 minuten te laten boeien. maar dat hoeft ook niet, met de programmeertoets van de cd speler (hoewel ik deze op LP heb... ) heb ik weinig last van mindere nummers.

de sfeer is vooral opgewekt en energiek, met afsluiter sageru als een van de hoogtepunten.
''arumbai' is een uitzondering, het enige nummer geschreven door chris latul en wat mij betreft ook het op een na beste nummer [hoewel hier met electrische gitaar gespeeld terwijl ik het orgineel (semi-)acoustisch lekkerder vind]. hadden ze maar meer van dat soort nummers gemaakt...

'impulse of rhythm/there is no time to return', 19:20 minuten lang, is voor mij het boeiendst. helemaal instrumentaal, zonder dat het een showoff wordt van kijk ons een goeie muzikanten zijn (wat je bij lange nummers nog wel eens hebt in de symfonische of jazz hoek). spannend, speels, fanatasierijk.

samengevat:
arumbai: het gevoeligste
sageru: het energiekste
impulse of rhythm/there is no time to return: het boeiendste

nog een pluspunt: met zorg gemaakte live-registratie, zowel de muzikanten spelen lekker en ook de technici hebben het lekker opgenomen met een lekkere stereobeeld met veel microfoons, wat zeker met veel percussie erg lekker is (vooral hoofdtelefoon is een aanrader).

Phil Collins - Going Back (2010)

4,0
Petje af voor het zeer mooie authentieke sixties geluid. Meestal vind ik het jammer als een cover erg op het orgineel lijkt, maar hier is het juist weer zo goed gedaan dat t een pre is.
Bovendien: ik volg Phil allang niet meer maar vind dat ie heel lekker zingt hier, geen gladde soul a la de laatste 15 jaar van J. Cocker of R. Stewart (die ik een beetje in dezelfde hoek van oude engelse rocksterren plaats).

Voor mij zijn veel van deze nummers jeugdsentiment (ik was nog niet in de sixties geboren, maar heb daar in mijn jeugd veel naar geluisterd)

Heeft hij 'Papa was a R Stone' echt zelf opgenomen?! Klinkt zo als het orgineel (tot zijn stem). En is Phil Spector bij andere nummers niet stiekum even erbij gehaald?
Met liefde gemaakt!

Prince - 1999 (1982)

3,0
musiquenonstop schreef:

Wanneer de sound van een album niet mijn ding is, dan kan ik me niet echt in de songs verdiepen. Na enkele draaibeurten is deze de kast niet meer uit gekomen.


Dit is herkenbaar: in het algemeen en voor deze plaat in het bijzonder. Ik ben een enorme liefhebber van elektronische muziek, en dit album drijft flink op synth-blazers en drummachines, toch bevalt deze sound me niet, het hele album lang. Bij Purple Rain had ik daar geen probleem mee; volgens mij is de sound daar niet enorm anders, maar het songmateriaal is wat mij betreft een stuk sterker!
Dit gezegd hebbende, het titelnummer van 1999 is nog steeds een lekker nummer, vooral de volledige versie (met name de laatste 3 minuten)

Prince and the Revolution - Purple Rain (1984)

5,0
Waar is al die discussie van de laatste dagen goed voor?
Nou... ik heb het album weer eens opgezet, na toch wel een jaar of 6 denk ik. Laat ik eens een nummer voor nummer recensie geven:
1. Let's go crAzy: geweldig energiek overdonderend nummer, met niets te vergelijken. Ik heb net weer eens lekker zitten dansen in de kamer, de laatste keer dat ik dat deed woonde ik ergens waar de buren me niet konden zien, maar i don't give a damn haha, als ik weer s op een 80s feest ben ga ik dit nummer zeker aanvragen bij de DJ en dan ....lets get nuts! Levenslust, daar gaat dit nummer over. Ik ken weinig nummers die dat beter uitdrukken.
2Take me with you: niet zo bijzonder, toch goed te pruimen
3: Beautiful ones: alweer zo'n overdonderend nummer (past qua sfeer meer bij "Temptation" van Princes album "Around the World" dan bij de rest van Purple Rain), een soort hoorspel, met veel spanning en emotie.
4 Compute blue: beetje saai.
5 Darling nikki: de eerste zinnen shockeerde mij destijds wel `knew a girl called nikki guess you could say she was a sex fiend(1), met her in a hotel lobby masturbating with a magazine, she said how you like 2 waste some time i i could not resist when i saw little nikki grind´
en muzikaal zit het ook lekker in elkaar...
NB, woordenboek engels nederlands over ´fiend´: a person who is extremely addicted to some pernicious habit
6 When doves cry: geen woorden voor, kale beat, heel minimaal, spaarzame en zeer lekkere gitaar, intens, een van zijn meesterwerken.
7 I would die 4 u: lekker dansnummer, erg funky, verder heb ik er niet zoveel mee
8 Baby i´m a star: lekker vrolijk!
9. Purple Rain: pfff heb m echt 10 jaar niet gehoord. Ik heb ook nooit de radio aan. Geweldig! De single vond ik al top, toen ik in 1986 ofzo de album versie hoorde, met part 2 (het nonsingle gedeelte) dacht ik, wow, dat is een meesterwerk. En ook psychedelisch verantwoord! Wat een creativiteit.

Heb mijn stem meteen maar opgehoogd van 4,5 naar 5,0. Niet alle nummers zijn geweldig, maar het viertal Lets go Crazy, Beautiful Onesm When Doves Cry en Purple Rain zou al een 5,5 waard zijn!

Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

3,5
Had deze cd gister weer eens in mijn handen. Niet opgezet. Maar (en dat heb je bij een fysieke geluidsdrager in je handen toch sneller dan bij een playlist), er kwamen wel gedachten. Aan zomer 2011 toen ik m voor t laatst luisterde, en dat ik toen dacht "hmmm... alweer 10 jaar niet gehoord, s kijken hoe ik dat nu vind". Dat viel tegen: ik vroeg me af waarom ik deze ooit bij mijn topcd's schaarde, terwijl ik die andere topcd van hen, The Warning, nog steeds geweldig vind. Wat is dat nou? Het is nergens slecht, maar... wel veel van hetzelfde (tempo, instrumentatie, acoordenwisselingen). Als de cd nog niet bestond hadden ze denk ik een krachtiger LP van 45 minunten afgeleverd. (Als je nog meer wil lezen wat ik van deze cd vind moet je even 3 jaar terugscrollen:). Dat gezegd hebbende, drie tracks (3, 8 en 15) hoor ik nog heel graag!

Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

3,5
Heb t album nu keer of 5 geluisterd, geeft t een 3.5 en wil dit per track toelichten, en per track een cijfer geven). Overigens is het totaalcijfer hoger dan het gemiddelde. De beste nummers bepalen vooral mijn totaalcijfer, want de mindere lusiter ik niet meer.


Moscow Underground (4.5)
Zeer sterke opener. Vooral het instrumentale einde klinkt erg geinspireerd. Dit is niet bedacht, dit is emotie! Verassend gebruik van melodielijnen.

Rockets (2)
Radiovriendelijk, een nummer dat snel blijft hangen, dat ik snel aardig vond maar ook niet doorgroeide tot meer dan dat.

Stars Will Lead the Way (4.5)
Het prijsnummer voor mij. Gitaarlick die mij tot extase raakt, mooie tekst, mooi koortje.

Light Travels (1.5)
Rustpuntje, vooral het begin. Als individueel nummer niet zo interessant, zeker niet als single bv, maar past mooi in het totaal van dit album.

Kiss & Fly (2)
Radiovriendelijk, mooi gearrangeerd.

Graffiti Soul (1)
Hmm, doet me niet zoveel. Ook niet zo radiovriendelijk.

Blood Type "O" (2.5).
Wat complex nummer. Heeft wat luisterbeurten nodig.

This Is It (1.5)
Doet me niet zoveel.

Shadows & Light (0.5)
Idem.

Rockin' in the Free World (3)
Goede cover. Als ik t nummer nog niet zou kennen zou ik dit wel een van de beste nummers vinden.

UT - In Gut's House (1988)

2,5
De vergelijking met Patti Smith (bij de vorige plaat) gaat ook hier weer op. Misschien kenden ze elkaar wel (allebei NewYorkers, meen ik). Ik hoor ook sonic-youth invoeden en beetje Nina Hagen. Maar zeker geen slechte rip-off.
De productie is beetje lo-fi, zou m.i. met goede producer beter uit de verf komen. Maar is wellicht kwestie van smaak.
Overigens heb ik deze op vinyl (2 x 12 inch 45RPM) ergens halverwege de jaren 90 in een haagse dump-platenwinkel gescoord.